Ενημέρωση απ’ τον Ηλεκτρονικό Αναγνώστη.

Συζήτηση για το “Πώς οι νέες τεχνολογίες μπορούν να δημιουργήσουν περισσότερους αναγνώστες” διοργανώνεται την Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου στις 7 το απόγευμα. στο βιβλιοπωλείο Free Thinking Zone (Σκουφά 64 & Γριβαίων, Κολωνάκι). Είναι η πρώτη από μια σειρά εκδηλώσεων για “το ηλεκτρονικό επιχειρείν στον χώρο του βιβλίου που θα καταλήξουν σε μία μεγάλη συζήτηση για το μέλλον του βιβλίου την Άνοιξη”. Συζητούν ο συγγραφέας, blogger και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ Μανώλης Ανδριωτάκης, ο συγγραφέας Στέφανος Λίβος και ο σύμβουλος επικοινωνίας Γιάννης Τριανταφύλλου.

Η αναλυτική περιγραφή της συζήτησης από το event στο Facebook: Ανάγνωση του υπολοίπου…

Οι 10 εντολές των εκατομμυριούχων

23/02/2012 από Μανώλης Ανδριωτάκης 0 Comments

Με μόνο 5.95$ μπορείτε να αγοράσετε αυτό το μικρό βιβλίο με τις “10 εντολές των Εκατομμυριούχων”.

Βιβλίο, Χιούμορ

Κριτήρια αντί για μούτζες

23/02/2012 από Μανώλης Ανδριωτάκης 0 Comments

Έγραψα χθες ένα tweet που διαβάστηκε από πολλούς και συζητήθηκε αρκετά.

Αντί να προτρέπετε τα παιδιά να μουντζώνουν πολιτικούς διδάξτε τους κριτήρια για να μάθουν πως να ψηφίζουν αύριο.
—
manolis andriotakis (@andriotakis) February 22, 2012

Τα πολλά retweet, τα favorite αλλά και τα καλά λόγια ήταν τόσο πολλά που ήταν αδύνατο να απαντήσω στον καθένα χωριστά. Μαζί με τα θετικά σχόλια όμως, όπως ήταν αναμενόμενο, κάποιοι φίλοι και φίλες διαφώνησαν με αυτό που έγραψα. Παραθέτω παρακάτω τα κριτικά tweet. Θα προσπαθήσω να απαντήσω κατηγοριοποιώντας τα:

1. Η μούτζα δεν είναι πολιτικό εργαλείο. Η μούτζα είναι πρακτική κι αντίδραση γηπέδου. Δε μπορεί να επιφέρει καμία αλλαγή.

Στη δημοκρατία, οι αλλαγές έρχονται μέσα από οργανωμένες πιέσεις εκλεγμένων αντιπροσώπων και δομών, κι από τις εκλογές.

2. Τα παιδιά δεν ψηφίζουν απ’ τα 14 γιατί δε θεωρούνται ικανά να πάρουν τόσο σοβαρές αποφάσεις. Με το να τα φανατίζουμε και να τους δίνουμε την εντύπωση ότι οι μούτζες έχουν κάποιο αποτέλεσμα απλά τα παραπληροφορούμε και τα αποπροσανατολίζουμε.

3. Φυσικά κι είναι δικαίωμα του καθενός να κάνει ό,τι επιθυμεί. Όμως κάθε πράξη έχει τις συνέπειές της. Η μούτζα, εκτός απ’ το ότι δεν πετυχαίνει τίποτα, κατεβάζει συνολικά και το επίπεδο της συζήτησης, της αντιπαράθεσης. Στη μούτζα ή σε όποια λιγότερο ή περισσότερη βίαιη αντίδραση, ο άλλος θα απαντήσει αναλόγως.

4. Αν οι γονείς και οι δάσκαλοι δεν είναι ικανοί να κάνουν κάτι τέτοιο, τότε πρέπει η κοινωνία να το απαιτήσει.

5. Αυτό που με προβλημάτισε όμως περισσότερο στις απαντήσεις ορισμένων ήταν η αίσθηση ότι δε γίνεται αλλιώς, κι ότι το μέλλον είναι μακριά. Ότι πρέπει κάτι να γίνει αυτή τη στιγμή, ακόμα κι απ’ τα παιδιά. Είναι σοκαριστικό πόσο εύκολα μπορούμε να κάνουμε τα παιδιά όργανα των δικών μας διαθέσεων και αδιεξόδων. Αυτό που πρότεινα ήταν να διδάξουμε στα παιδιά τα κριτήρια για να ψηφίζουν αύριο. Για να μην τα τυφλώσουμε, για να μην τα φανατίσουμε. Να τους δώσουμε δηλαδή τα εργαλεία να σκέφτονται και να ψηφίζουν ως υπεύθυνοι πολίτες κι όχι σαν οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Ελλάδα, Σκέψεις, SOCIAL MEDIA

Ποιός τουρίστας θέλει να επισκεφθεί τη χώρα με τους περισσότερους νεκρούς από τροχαία στην Ευρώπη;

21/02/2012 από Μανώλης Ανδριωτάκης 6 σχόλια

Εξαιτίας της κρίσης, των μνημονίων, των κουρεμάτων, και των πολιτικών εξελίξεων, παρατηρούμε ένα κύμα διεθνούς υποστήριξης προς τον Ελληνικό λαό. Έτσι τουλάχιστον παρουσιάζεται στα κοινωνικά και τ’ άλλα Μέσα. Παράλληλα κάποιοι διαφημίζουν το τουριστικό προϊόν της χώρας, προβάλλοντας τις ομορφιές του. Αγαπώ αυτό τον τόπο, όπως αγαπώ και πολλούς ανθρώπους εδώ. Όμως δε μπορώ να πω σε κάποιον ξένο, έλα στη χώρα μου, θα περάσεις καλά. Ναι είναι μια όμορφη χώρα, με πολλούς ωραίους ανθρώπους, με ξεχωριστές ομορφιές, αλλά εδώ έχει πάει κάτι πολύ στραβά κι είναι πραγματικά μεγάλο ρίσκο να έρθει κάποιος εδώ και να κυκλοφορήσει σ’ αυτούς τους δρόμους, ανάμεσα σ’ αυτούς τους οδηγούς. Μόνο σε λάτρεις του ζην επικινδύνως θα σύστηνα την κυκλοφορία σ’ αυτούς τους δρόμους. Εμείς το έχουμε συνηθίσει. Σε κάθε οικογένεια υπάρχει και κάποιος νεκρός ή τραυματίας από τροχαίο. Δε συμβαίνει παντού όμως αυτό. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Διαφήμιση, Επικαιρότητα, Ελλάδα, Οδική Ασφάλεια, Τροχαία εγκλήματα, Road Safety

Μετασχηματιζόμενοι διαρκώς

18/02/2012 από Μανώλης Ανδριωτάκης 0 Comments

Κάθε σου λέξη, κάθε σου πράξη, κάθε σου σχέση έχει αντίκτυπο στους άλλους.

Η Μεταπολίτευση μας έκανε να πιστεύουμε ότι οι ατομικές μας επιλογές, τα λόγια, οι σχέσεις μας δεν έχουν αληθινό αντίκτυπο στην κοινωνία και στους άλλους. Και κάπως έτσι καταλήξαμε ως εδώ.

Χθες και σήμερα στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών ανέβηκε η Μεταπολίτευση της ομάδας Φora (της οποίας είμαι ιδρυτικό μέλος). Μένουν ακόμα 2 παραστάσεις, σήμερα κι αύριο, κι ίσως είναι λίγο πρόωρο να γράψω κάτι απολογιστικό, αλλά καίγομαι να καταγράψω τις μέχρι στιγμής εντυπώσεις μου απ’ την καινούργια αυτή παραγωγή. Με τη Μέντη Μέγα είμαστε ζευγάρι στη ζωή. Όταν ιδρύσαμε την ομάδα θελήσαμε να κάνουμε ένα έργο για την ποίηση. Έτσι γεννήθηκε το Ποιητικό Άσυλο, μια χειροποίητη παράσταση που αγαπήσαμε πάρα πολύ. Μετά ήρθε το Μαντρόσκυλο, η αλληγορία για τα Media. Κάθε παράσταση είναι και μια περιπέτεια κατανόησης, συζήτησης, έρευνας και στοχασμού. Ως δραματουργός προσπαθώ να βοηθήσω τη χορογράφο να δει δρόμους και μονοπάτια, και να αποφασίσει που θα πάει. Ο ρόλος μου είναι κατά βάση υποστηρικτικός. Εκείνη έχει όλο το βάρος, την ευθύνη, αλλά και τη χαρά να δημιουργεί τις δράσεις, τις εικόνες, τους συνειρμούς, να καθοδηγεί το θεατή, να τον συγκινεί, να τον πάλλει. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Μεταπολίτευση, Φora etc., Χορός

Μεταπολίτευση

13/02/2012 από Μανώλης Ανδριωτάκης 2 σχόλια

Ομάδα Φοra / Μέντη Μέγα

16-19 Φεβρουαρίου 2012

Ένα δυναμικό γυναικείο χορευτικό τρίο ανιχνεύει την πρόσφατη ιστορία.

Πώς χορεύεται η Μεταπολίτευση;

Η ανερχόμενη χορογράφος Μέντη Μέγα και η Ομάδα Φοra παρουσιάζουν τη νέα τους δουλειά Μεταπολίτευση, που πραγματεύεται τη συλλογική μνήμη του πρόσφατου παρελθόντος, από τις 16 έως τις 19 Φεβρουαρίου 2012, στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών.

Η νέα δουλειά από τη Μέντη Μέγα και την καλλιτεχνική ομάδα Φora αποτελεί μια απόπειρα κατανόησης των κοινωνικοπολιτικών συνθηκών που οδήγησαν στην οικονομική και αξιακή κρίση της Ελλάδας του σήμερα. Μουσική, ήχοι, εικόνες και σωματικές μνήμες από την εποχή της Μεταπολίτευσης έρχονται στην επιφάνεια μέσα από τη σφιχτή ρυθμική δομή του γυναικείου τρίο.

Η χορογράφος, ως συνειδητό μέλος της νέας γενιάς καλλιτεχνών, επιχειρεί μια διερευνητική κατάδυση στην πρόσφατη ελληνική ιστορία, μέσα από τη μουσική, τις εικόνες και τις σωματικές της μνήμες. Τρεις γυναίκες αναλαμβάνουν να μεταφέρουν τον θεατή πίσω στη δική του ιστορία, επιδιώκοντας στην ουσία τη σύνδεση του ατομικού με το κοινωνικό βίωμα. Μακριά από πολιτικά συνθήματα και εύκολα συμπεράσματα, το έργο μετασχηματίζει ποιητικά έννοιες και ιδέες σε χορευτικές φόρμες, αναδεικνύοντας το σώμα ως τόπο συγκεντρωμένης εμπειρίας και γνώσης, ως το πιο σημαντικό υποκείμενο της ιστορίας. Στην παράσταση συμμετέχουν τρεις σπουδαίες Ελληνίδες χορεύτριες, η Όλια Λυδάκη, η Κατερίνα Μπέλλα και η Χαρά Κότσαλη, που επί σκηνής χορεύουν, τραγουδούν και σφραγίζουν με τη έντονη σκηνική τους παρουσία τη δυνατή ποιητική εμπειρία που προσφέρει το έργο.

Μια παράσταση που ενώνει το πρόσφατο παρελθόν με το παρόν και επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα: Τελικά τί έχει εγγράψει πάνω στο ίδιο μας το σώμα η Μεταπολίτευση; Ανάγνωση του υπολοίπου…

Χορός, Performance