Αρχείο | Δημόσιος χώρος RSS feed for this section

Έχεις οδηγήσει καρότσι στο κέντρο της Αθήνας;

Μια μέρα είπαμε με την αδελφή μου να κάνουμε μαζί μια διαδρομή που κάνει συχνά για δουλειές και για βόλτες, να την ακολουθήσω δηλαδή στην πορεία της στο κέντρο με το καρότσι και τον ανηψιό μου. Ήταν η πιο αγωνιώδης διαδρομή της ζωής μου. Ήμουν διαρκώς σε εγρήγορση, εκτέλεσα καθήκοντα τροχονόμου, έκανα σήματα σε οδηγούς να μειώσουν ταχύτητα, διαπληκτίστικα με άλλους. Η κίνηση ενός γονιού με καρότσι στο κέντρο της ΑΘήνας είναι μια διαρκής διακινδύνευση. Σ’ ένα πολύ μεγάλο μέρος της διαδρομής η μαμά και το καρότσι βρίσκονταν μέσα στο δρόμο, γιατί το πεζοδρόμιο ήταν κατειλημένο από αυτοκίνητα ή από άλλα οχήματα. Στο πεζοδρόμιο κινούνταν μηχανές, αναπάντεχες κατασκευές ξεφύτρωναν αιφνιδίως, λακούβες, εμπόδια κ.λπ. Σε ανηφορικά σημεία οι ράμπες που υποτίθεται ότι διευκολύνουν την άνοδο, κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Σε κατηφορικά σημεία, το πεζοδρόμιο είναι τόσο λείο που ο οδηγός του καροτσιού είναι αδύνατο να φρενάρει. Η πορεία με το καρότσι στο κέντρο της Αθήνας είναι το απόγειο του ζειν επικινδύνως. Το τρομερό είναι ότι η κατάσταση αυτή έχει γίνει κοινότοπη, κι άρα αποδεκτή. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Σταθμός Maalbeek, Βρυξέλλες


Το ενδιαφέρον μου για την τέχνη του δρόμου και τα γκραφίτι, τα στένσιλ, τις εικαστικές δημόσιες παρεμβάσεις αποτυπώθηκε στο βιβλίο Σχέδια Πόλης. Τέχνη, διαμαρτυρία και διαφήμισης στους δημόσιους χώρους των μητροπόλεων (εκδόσεις Νεφέλη, 2005). Το ξαναθυμήθηκα αιφνίδια τις τελευταίες ημέρες, στις Βρυξέλλες όπου χρησιμοποιώντας καθημερινά το Μετρό, περνούσα απ’ το σταθμό Maalbeek και θαύμαζα την εξυπνάδα και το θάρρος των ανθρώπων που αποφάσισαν να διακοσμήσουν έναν σταθμό με ένα τέτοιο έργο. Ο καλλιτέχνης Bennoit Van Innis έχει φτιάξει με μαύρο μαρκαδόρο στο λευκό πλακάκι ένα ανδρικό κι ένα γυναικείο πρόσωπο. Το όνομα του σταθμού είναι επίσης γραμμένο με τον ίδιο μαρκαδόρο, σαν να πέρασε κάποιος νεαρός και να το έγραψε κάπως βιαστικά. Κάθε ημέρα που περνούσα απ’ αυτό το σταθμό σκεφτόμουν πόσο ριζοσπαστική μπορεί να είναι η σκέψη όταν είναι ανοιχτή σε όσα συμβαίνουν, όταν δεν έχει στεγανά κι όταν είναι εστιασμένη στους ανθρώπους.

Εγκατάλειψη


Χθες πήγα στο θέατρο Εμπρός, όπου γίνεται μια προσπάθεια από ανθρώπους του θεάτρου και του χορού να “γίνει κάτι”. Το θέατρο ανήκει στο υπουργείο Πολιτισμού, αλλά έχει εγκαταλειφθεί εδώ και καιρό, αφού πέθανε ο ενοικιαστής του Τάσος Μπαντής και δεν υπήρξε κάποιο σχήμα να τον διαδεχθεί. Οι άνθρωποι αυτοί, μπήκαν στο θέατρο για να το λειτουργήσουν μερικές μέρες και να δείξουν ότι διάθεση και ανθρώπινο δυναμικό υπάρχει. Φεύγοντας περπατήσαμε στου Ψυρρή και συνειδητοποιήσαμε ότι η περιοχή έχει αλλάξει εντυπωσιακά. Τα μισά μαγαζιά έχουν κλείσει, κι όσα έχουν απομείνει ήταν μισοάδεια. Η εικόνα αυτή για Σαββατόβραδο, πριν από 2 χρόνια θα ήταν αδιανόητη. Νομίζω ότι η περισσότερη κίνηση έχει μεταφερθεί τώρα στον Κεραμικό, ωστόσο η περιοχή Ψυρρή, παρουσιάζει σήμερα μια εικόνα πολύ απογοητευτική. Ανηφορίσαμε και την Κολοκοτρώνη, είχε δυνατό αέρα, και τα σκουπίδια είχαν σκορπίσει ολόγυρα. Η εικόνα της εγκατάλειψης ήταν διάχυτη παντού. Τα γεμάτα διάσπαρτα σκουπίδια πεζοδρόμια. Οι άστεγοι που κοιμούνταν σε εισόδους, η λιγοστή κίνηση. Σαββατόβραδο στο κέντρο της Αθήνας. Μια εγκατάλειψη ολοκληρωτική, ήσυχη και μακάρια. Όμοια μ’ εκείνη την εγκατάλειψη από έναν εραστή. Μια αγάπη που σώθηκε. Ένας ενδιαφέρον που σίγησε για πάντα. Ελπίζω να είναι πρόσκαιρο όλο αυτό. Να κινητοποιηθεί η κοινωνία, όλοι μας και να οικειοποιηθούμε ξανά το ζωτικό μας χώρο. Απ’ την άλλη δε μπορώ να θρηνήσω για το τέλος της μοναδικής μας επιχειρηματικής δραστηριότητας, του εστιατορίου ή του μπαρ. Ας δούμε επιτέλους και τί άλλο μπορούμε να κάνουμε.

Μαμά στο δρόμο


Όταν κάνεις παιδιά, μου λένε, το πρώτο πράγμα που συνειδητοποιείς ως κάτοικος μεγάλης Ελληνικής πόλης, και κυρίως της Αθήνας, είναι ότι δεν μπορείς να κινηθείς με ασφάλεια στα πεζοδρόμια με το καρότσι του παιδιού σου, γιατί κάθε λίγο αναγκάζεσαι να βγαίνεις στο δρόμο. Αν το συνδυάσει κάποιος αυτό με το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μαζί με τη Ρουμανία, πρώτη σε νεκρούς στην άσφαλτο, η ανασφάλεια μεγαλώνει. Πριν από λίγο καιρό έπεσε στην αντίληψή μου ένα πολύ ενδιαφέρον μπλογκ, η Μαμά στο δρόμο. Η μαμά που αναζητεί πεζοδρόμιο κάνει ένα διαρκές ρεπορτάζ, ανεβάζοντας φωτογραφίες αυτοκινήτων και μηχανών που παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια και μοιράζοντας την εμπειρία της ως πεζής μητέρας. Αυτή δεν είναι μια ακόμα μαμά που δέχεται αδιαμαρτύρητα το χάλι των δρόμων μας. Περνά στην πράξη κι εκθέτει το πρόβλημα όπως είναι. Σ’ έναν βαθμό το πρόβλημα απαιτεί ριζικές αλλαγές κι επαναδιευθετήσεις του χώρου, μακρόπονα προγράμματα, πολεοδομικές παρεμβάσεις. Σ’ έναν άλλο, ίσως μεγαλύτερο βαθμό όμως πρέπει να γίνει μια βαθιά πολιτισμική αλλαγή, μια αλλαγή στις νοοτροπίες και τις στάσεις μας, ώστε να μάθουμε να μην κάνουμε τα οχήματά μας εμπόδια στην κίνηση των πεζών και των τροχήλατων αμαξιδιών και των καροτσιών. Νομίζω ότι προς αυτή την κατεύθυνση το μπλογκ της Μαμάς στο δρόμο μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά χρήσιμο. Στηρίξτε το!

Να βάλουμε τέλος στην επιθετική οδήγηση


Πόσο δύσκολο είναι να αλλάξει η οδική μας συμπεριφορά; Στο σχολείο, αλλά κι αργότερα όταν διδασκόμαστε πώς να οδηγούμε οχήματα, παίρνουμε μια σχεδόν στείρα τεχνική εκπαίδευση, λες κι όλο το θέμα της κυκλοφορίας μας στους δρόμους εξαντλείται στη γνώση της οδικής σήμανσης ή των βασικών κανόνων κι ορίων. Φυσικά η τεχνική γνώση είναι απαραίτητη, αλλά είναι μόνο μια βάση, ένα στοιχειώδες πλαίσιο. Ο δρόμος δεν είναι μόνο τα σήματα, η προτεραιότητα, τα όρια ταχύτητας, αλλά και κάτι ακόμα. Είναι ένας δημόσιος χώρος.

Η τήρηση των κανόνων κι ο σεβασμός των άλλων είναι μια πολιτισμική επιλογή. Σήμερα, ενώ έχουμε καταγεγραμμένους κανόνες για το καθετί, τείνουμε να υιοθετούμε ελάχιστα μόνο. Πολλοί από εμάς, όταν γνωρίζουμε ότι δεν θα υποστούμε κάποια κύρωση, παραβαίνουμε με μεγάλη ευκολία τα όρια και τους κανόνες. Αποφαινόμαστε πολύ εύκολα ότι οι κανόνες είναι παράλογοι ή καταπιεστικοί κι έτσι έχουμε άλλοθι για να μην τους τηρούμε, βάζοντας έτσι σε κίνδυνο τόσο τους άλλους όσο και τους εαυτούς μας. Η οδική συμπεριφορά είναι αντανάκλαση του πολιτισμού μας, κι ως μέρος της συνολικής μας συμπεριφοράς είναι ενδεικτική του επιπέδου αλλά και της ποιότητας του πολιτισμού μας. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να ενσωματώσουμε στην εκπαίδευσή μας τους λόγους για τους οποίους είναι απαραίτητοι οι κανόνες και τα όρια.

Αυτό τον καιρό, εν μέσω της μεγάλης οικονομικής κρίσης της χώρας, οι πάντες συζητάμε για την οικονομία, αδιαφορώντας για άλλα θέματα, πολύ σοβαρά, όπως η οδική ασφάλεια. Αν και πρόκειται για τη ζωή όλων μας, δυστυχώς το θέμα αυτό δεν είναι ψηλά στην ιεράρχηση των προτεραιοτήτων μας. Θεωρούμε ότι η οικονομία είναι πιο σημαντική απ’ τη ζωή μας. Όσοι έχουν χάσει φίλο ή συγγενή, ή ακόμα, όσοι έχουν αποκτήσει κάποια αναπηρία από τροχαίο μπορούν να σας πουν πολλά για το εν λόγο θέμα. Θεωρώ ότι εκτός απ’ το αυτονόητο, να ιεραρχηθεί δηλαδή η οδική ασφάλεια ως μείζον θέμα δημόσιας ασφάλειας, υγείας και πολιτικής, πρέπει καθένας μας να αναλάβει την ευθύνη και να ευαισθητοποιηθεί ώστε σιγά σιγά να αλλάξει η οδική μας συμπεριφορά.

Κι αν πρέπει να ξεκινήσουμε από κάπου είναι κατά τη γνώμη μου απ’ την επιθετική οδήγηση. Να βάλουμε τέλος στην επιθετική οδήγηση του αυτοκινήτου, της μοτοσικλέτας, του δημόσιας χρήσης οχήματος γιατί η επιθετική οδήγηση, η ταχύτητα, ο τσαμπουκάς, η βιασύνη, η ανυπομονησία κοστίζουν πάρα πολλές ζωές. Ο πόνος και οι απώλειες είναι ανυπολόγιστες, ακόμα και σε οικονομικά μεγέθη. Κανείς μας δεν είναι περιττός. Όλοι έχουμε δικαίωμα να ζήσουμε αλλά κανείς δεν έχει το δικαίωμα, επειδή έχει νεύρα, βιάζεται ή καταπιέζεται να αφαιρεί ζωές αθώων συμπολιτών του οδηγώντας επιθετικά, επιπόλαια ή γρήγορα. Είναι σίγουρα μια κατά βάση μάχη με τον εαυτό μας, μια μάχη όμως που αξίζει να δοθεί.

Αν ενδιαφέρεστε για το θέμα, μείνετε συντονισμένοι με το μπλογκ. Σύντομα θα σας ενημερώσω για την πορεία του νεοσυσταθέντος σωματείου www.soste.gr

 

Greek Porn on Illegal Billboards

In Greece, we don’t need pavements for pedestrians. Pedestrians can walk on the road between the cars, the buses, and the other vehicles. Greek pavements have a better and more effective use: they serve as platforms for illegal billboards which advertise purely Greek porn. Greek drivers get killed every day due to distractions (illegal billboards are responsible for a number of deaths every year, watch my documentary here) but they die fully informed about the new porn movies of the porn star Julia…

Έτσι παρκάρουν οι μάγκες

Τις φωτογραφίες μου τις έστειλε ο φίλος δημοσιογράφος Κώστας Φαρμάκης. Είναι τραβηγμένες όλες στο πάρκινγκ δίπλα απ’ το σταθμό της Δουκίσσης Πλακεντίας. Ο Κώστας ήρθε σ’ επαφή με το Αττικό Μετρό και του είπαν ότι ουδεμία ευθύνη έχουν. Για το λόγο αυτό έχει αναρτηθεί και ταμπέλα, που λέει ότι ο χώρος ούτε φυλάσσετε, ούτε επιτηρείται. Να λοιπόν η υπαρκτή αναρχία: Το πάρκινγκ της Δουκίσσης Πλακεντία. Και το αποτέλεσμα το βλέπετε παρακάτω. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 73 other followers