Συζήτηση για το “Πώς οι νέες τεχνολογίες μπορούν να δημιουργήσουν περισσότερους αναγνώστες” διοργανώνεται την Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου στις 7 το απόγευμα. στο βιβλιοπωλείο Free Thinking Zone (Σκουφά 64 & Γριβαίων, Κολωνάκι). Είναι η πρώτη από μια σειρά εκδηλώσεων για “το ηλεκτρονικό επιχειρείν στον χώρο του βιβλίου που θα καταλήξουν σε μία μεγάλη συζήτηση για το μέλλον του βιβλίου την Άνοιξη”. Συζητούν ο συγγραφέας, blogger και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ Μανώλης Ανδριωτάκης, ο συγγραφέας Στέφανος Λίβος και ο σύμβουλος επικοινωνίας Γιάννης Τριανταφύλλου.

Η αναλυτική περιγραφή της συζήτησης από το event στο Facebook:

Πρόκειται για την πρώτη μίας σειράς επιμέρους συζητήσεων με θέμα το ηλεκτρονικό επιχειρείν στον χώρο του βιβλίου που θα καταλήξουν σε μία μεγάλη συζήτηση για το μέλλον του βιβλίου την Άνοιξη.
Στόχος της πρώτης συζήτησης η μεταφορά της εμπειρίας τριών νέων ανθρώπων που προσεγγίζουν από διαφορετική σκοπιά το θέμα:

- Μανώλης Ανδριωτάκης (FB/andriotakis – @andriotakis), δημοσιογράφος, σκηνοθέτης βίντεο και ντοκιμαντέρ, συγγραφέας, blogger απ’ τον Οκτώβριο του 2004 (www.andriotakis.gr), ασχολείται με τα Social Media, την παραγωγή και διάθεση περιεχομένου στο διαδίκτυο και είναι ιδρυτής του καινοτομικού site για το βιβλίο Garagebooks, το οποίο θα παρουσιαστεί στην εκδήλωση.

- Στέφανος Λίβος (FB/stefanos.livos – @stefivos), απογραφέας στιγμών, συγγραφέας τριών ηλεκτρονικών βιβλίων (Όσα Χωράει Μια Στιγμή – μυθιστόρημα, Κλεφτές Ματιές – προσωπική συλλογή διηγημάτων, Δήγμα Γραφής – συμμετοχή σε συλλογή διηγημάτων. Ο Στέφανος δηλώνει πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης, ζει στο Λονδίνο, αλλά βρίσκεται κάθε μέρα στην Ελλάδα. Το πρώτο του μυθιστόρημα «Όσα Χωράει Μια Στιγμή» έχει μεταφραστεί στα Αγγλικά, ενώ πρόσφατα ξεκίνησε τη συγγραφή του δεύτερου βιβλίου του με τίτλο «Ο Θησαυρός Της Βιολέτας».

- Γιάννης Τριανταφύλλου (FB/toatomo – @toatomo), σύμβουλος επικοινωνίας με ειδίκευση σε θέματα digital engagement, marketing & business development director του γραφείου συμβούλων “TOATOMO Consulting Services” (www.toatomo.info).

[Για περισσότερες πληροφορίες: Free Thinking Zone- Οίκος Ανοχής Σκέψης, Αρετή Γεωργιλή +306944050570]

Με μόνο 5.95$ μπορείτε να αγοράσετε αυτό το μικρό βιβλίο με τις “10 εντολές των Εκατομμυριούχων”.

Αντί να προτρέπετε τα παιδιά να μουντζώνουν πολιτικούς διδάξτε τους κριτήρια για να μάθουν πως να ψηφίζουν αύριο.

—
manolis andriotakis (@andriotakis) February 22, 2012

Τα πολλά retweet, τα favorite αλλά και τα καλά λόγια ήταν τόσο πολλά που ήταν αδύνατο να απαντήσω στον καθένα χωριστά. Μαζί με τα θετικά σχόλια όμως, όπως ήταν αναμενόμενο, κάποιοι φίλοι και φίλες διαφώνησαν με αυτό που έγραψα. Παραθέτω παρακάτω τα κριτικά tweet. Θα προσπαθήσω να απαντήσω κατηγοριοποιώντας τα:

1. Η μούτζα δεν είναι πολιτικό εργαλείο. Η μούτζα είναι πρακτική κι αντίδραση γηπέδου. Δε μπορεί να επιφέρει καμία αλλαγή.

Στη δημοκρατία, οι αλλαγές έρχονται μέσα από οργανωμένες πιέσεις εκλεγμένων αντιπροσώπων και δομών, κι από τις εκλογές.

2. Τα παιδιά δεν ψηφίζουν απ’ τα 14 γιατί δε θεωρούνται ικανά να πάρουν τόσο σοβαρές αποφάσεις. Με το να τα φανατίζουμε και να τους δίνουμε την εντύπωση ότι οι μούτζες έχουν κάποιο αποτέλεσμα απλά τα παραπληροφορούμε και τα αποπροσανατολίζουμε.

3. Φυσικά κι είναι δικαίωμα του καθενός να κάνει ό,τι επιθυμεί. Όμως κάθε πράξη έχει τις συνέπειές της. Η μούτζα, εκτός απ’ το ότι δεν πετυχαίνει τίποτα, κατεβάζει συνολικά και το επίπεδο της συζήτησης, της αντιπαράθεσης. Στη μούτζα ή σε όποια λιγότερο ή περισσότερη βίαιη αντίδραση, ο άλλος θα απαντήσει αναλόγως.

4. Αν οι γονείς και οι δάσκαλοι δεν είναι ικανοί να κάνουν κάτι τέτοιο, τότε πρέπει η κοινωνία να το απαιτήσει.

5. Αυτό που με προβλημάτισε όμως περισσότερο στις απαντήσεις ορισμένων ήταν η αίσθηση ότι δε γίνεται αλλιώς, κι ότι το μέλλον είναι μακριά.  Ότι πρέπει κάτι να γίνει αυτή τη στιγμή, ακόμα κι απ’ τα παιδιά. Είναι σοκαριστικό πόσο εύκολα μπορούμε να κάνουμε τα παιδιά όργανα των δικών μας διαθέσεων και αδιεξόδων. Αυτό που πρότεινα ήταν να διδάξουμε στα παιδιά τα κριτήρια για να ψηφίζουν αύριο. Για να μην τα τυφλώσουμε, για να μην τα φανατίσουμε. Να τους δώσουμε δηλαδή τα εργαλεία να σκέφτονται και να ψηφίζουν ως υπεύθυνοι πολίτες κι όχι σαν οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων.

@andriotakis Ποιο αυριο;Εισαι σιγουρος οτι τα παιδια σου θα εχουν δικαιωμα ψηφου;;;

—
nick tsiaousis (@nicktsiaousis) February 22, 2012

@andriotakis Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου στο θέμα της πολιτικής παιδείας αλλά τέτοιους πολιτικούς που έχουμε μόνο για μούτζες είναι..

—
Athanassia (@Athanassia1951) February 22, 2012

@andriotakisπολλές φορές η οργή δεν έχει ούτε "σεις" ούτε "σας",μουντζώνω+ψηφίζω με σωστά κριτήρια δεν είναι αμοιβαίως αποκλειόμενες στάσεις

—
Poly Pata (@PolyPata) February 22, 2012

@andriotakis καλά πιστεύεις ότι οι γονεις των παιδιών που μουτζώνουν ξέρουν τι ψηφίζουν. Ο Αυτιάς τους καθοδηγεί κι αυτούς.

—
Mina Kakania (@mkakania) February 22, 2012

@andriotakis Η ψήφος προϋποθέτει εκλογές.

—
Truthison ( 益 ) (@truthison) February 22, 2012

@andriotakis Εχμμμ. Πως να τα διδάξουν; Από την λαμπρή πείρα τους; :)

—
Νίκος Αναγνώστου (@nikan_gr) February 22, 2012

@andriotakis Θα έλεγα ,πως είναι καλά και τα δύο!

—
vasso levanti (@vlevanti) February 22, 2012

@andriotakis καλού κακού,ας ρίχνουν τις μούτζες στο ενδιάμεσο διάστημα..γιατί η παιδεία είναι στημένη απο το υπάρχον νοσηρό πολιτικό συστημα

—
Greek Odyssey (@greekodysseia) February 22, 2012

@andriotakis αυτό είναι βιωματικό. Η εκτόνωση της μούτζας έστω & παρακινούμενη, είναι πιο ειλικρινής από την παθητική υποκρισία!

—
Chronis Karachalios (@ckarachalios) February 22, 2012

@andriotakis Αντί να τους μαθαίνετε να ψηφίζουν κ να ακολουθούν κάντε τόπο και αφείστε τους να ηγηθούν. Που και να μην τους αφήσετε δλδ...

—
Νίκος Κωτσικόπουλος (@Nik_Kotsik) February 22, 2012

Μέχρι να ψηφίσουν τα παιδιά αύριο, αγνοούνται οι τρόποι αντίδρασης σε όσα συμβαίνουν σήμερα. Ας κοιτάξουμε το παρόν λοιπόν @andriotakis

—
Panagiotis Klappas (@panklap) February 22, 2012

@nootropia @andriotakis σόρυ που σας χαλάω αισθητική,αλλά πώς μπορείς να πεις σε 1 ΠΑΙΔΙ να είναι κόσμιο σε αυτόυς που του βιάζουν τ μέλλον?

—
Manos (@Manos4tt) February 22, 2012

@nootropia δεν νομίζω κανείς να τους είπε να κάνουν αυτό που έκαναν!με αυτά που γίνονται γύρο τους πώς θες να αντιδράσουν? @andriotakis

—
Manos (@Manos4tt) February 22, 2012

@nootropia η μούτζα δεν αναιρεί την οργάνωση το σχέδιο ή την επιμονή

—
Manos (@Manos4tt) February 22, 2012

@andriotakis αυτο δικαιολογει την προταση της διαμαντοπουλου περι τιμωριας?χμμμ...ελπιζω οχι...:) Και ναι ετσι πρεπει ,αλλα οχι με καταπιεση

—
george soilis (@soilis) February 22, 2012

@andriotakis Κρίνοντας απο τους πολιτικους π έχουμε,τα κριτήριά μας δεν είναι&τόσο σωστα.Μην κατηγορούμε,έμεσα,τα παιδια @KostasVaxevanis

—
Yannis Desipris (@yiades69) February 22, 2012

Πως να ΤΟΥΣ ψηφίζουν; "@andriotakis: Αντί να προτρέπετε τα παιδιά να μουντζώνουν πολιτικούς διδάξτε τους κριτήρια για να μάθουν να ψηφίζουν"

—
Menacius (@menacius) February 22, 2012

Για τη θλιβερή μας πρωτιά στα τροχαία υπάρχει τόσο συλλογική, όσο κι ατομική ευθύνη. Η Ελλάδα, μαζί με τη Ρουμανία, είναι πρώτες στους νεκρούς και τους τραυματίες από τροχαία συμβάντα. Μιλάμε για έναν κανονικό εμφύλιο πόλεμο. Κάθε χρόνο αφανίζεται ένα χωριό 2.000 ανθρώπων εξαιτίας των τροχαίων. Οι λόγοι είναι πολλοί. Κάποιοι απ’ αυτούς είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με τα σημερινά προβλήματά μας. Διαφθορά, ατιμωρησία, μη εφαρμοφή νόμων, αλλαζονικές συμπεριφορές, αδιαφορία για τον άλλο, μικροκομματικά κι άλλα συμφέροντα, μαξιμαλισμοί κ.λπ. Πώς λοιπόν να προτρέψεις κάποιον να έρθει στην Ελλάδα για τουρισμό; Στη χώρα όπου το κράνος φοριέται στον αγκώνα; Που τα διπλώματα λαμβάνονται με μίζες; Που ελάχιστοι σέβονται τους νόμους;

Θέλω πάρα πολύ να ορθοποδήσουμε και να προσελκύσουμε τουρισμό. Όμως χρειάζεται πολλή δουλειά και κυρίως σοβαρό κι εντατικό σκάψιμο. Οι διαφημιστικές καμπάνιες δε θα λύσουν κανένα πρόβλημα, ούτε και τα προσποιητά χαμόγελα των ντόπιων που νιώθοντας την κρίση στο πετσί τους θα επιδεικνύουν φιλόξενα αισθήματα. Πρέπει να αλλάξουμε τη συμπεριφορά μας απέναντι στον άλλον. Τη νοοτροπία μας, την παιδεία μας. Αν δεν το κάνουμε αυτό, θα είμαστε καταδικασμένοι να αναπαράγουμε τον κακό μας εαυτό, μέχρι να οδηγηθούμε στα χειρότερα. Τώρα είναι μια καλή ευκαιρία.

Κάθε σου λέξη, κάθε σου πράξη, κάθε σου σχέση έχει αντίκτυπο στους άλλους.

Η Μεταπολίτευση μας έκανε να πιστεύουμε ότι οι ατομικές μας επιλογές, τα λόγια, οι σχέσεις μας δεν έχουν αληθινό αντίκτυπο στην κοινωνία και στους άλλους. Και κάπως έτσι καταλήξαμε ως εδώ.

Χθες και σήμερα στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών ανέβηκε η Μεταπολίτευση της ομάδας Φora (της οποίας είμαι ιδρυτικό μέλος). Μένουν ακόμα 2 παραστάσεις, σήμερα κι αύριο, κι ίσως είναι λίγο πρόωρο να γράψω κάτι απολογιστικό, αλλά καίγομαι να καταγράψω τις μέχρι στιγμής εντυπώσεις μου απ’ την καινούργια αυτή παραγωγή. Με τη Μέντη Μέγα είμαστε ζευγάρι στη ζωή. Όταν ιδρύσαμε την ομάδα θελήσαμε να κάνουμε ένα έργο για την ποίηση. Έτσι γεννήθηκε το Ποιητικό Άσυλο, μια χειροποίητη παράσταση που αγαπήσαμε πάρα πολύ. Μετά ήρθε το Μαντρόσκυλο, η αλληγορία για τα Media. Κάθε παράσταση είναι και μια περιπέτεια κατανόησης, συζήτησης, έρευνας και στοχασμού. Ως δραματουργός προσπαθώ να βοηθήσω τη χορογράφο να δει δρόμους και μονοπάτια, και να αποφασίσει που θα πάει. Ο ρόλος μου είναι κατά βάση υποστηρικτικός. Εκείνη έχει όλο το βάρος, την ευθύνη, αλλά και τη χαρά να δημιουργεί τις δράσεις, τις εικόνες, τους συνειρμούς, να καθοδηγεί το θεατή, να τον συγκινεί, να τον πάλλει.

Η Μεταπολίτευση είναι, κατά τη γνώμη μου, η πιο ώριμη παράσταση που έχουμε κάνει ως τώρα. Χθες, μετά το τέλος της παράστασης η Μέντη συζήτησε με το κοινό. Το διάλογο συντόνισε ο δημοσιογράφος Γιώργος Μητρόπουλος. Εκτός απ’ το θαυμασμό μου και τη χαρά για εκείνη, ένιωσα και ικανοποίηση που το κοινό έδειξε ότι συγκινήθηκε κι ότι προβληματίστηκε βαθιά. Τώρα συνειδητοποιώ ότι η τέχνη δεν χρειάζεται να επιδεικνύει επαναστατικότητα ή στράτευση για να είναι πολιτική, για να είναι κοινωνική, για να είναι στοχαστική. Η Μεταπολίτευση αντιμετωπίστηκε απ’ τη Μέντη κι από όλους μας σαν μια ιστορική φάση που είχε μεγάλες επιπτώσεις πάνω στην κοινωνία και στα άτομα, δηλαδή σε όλους μας. Ορίζεται πολιτικά, οικονομικά, πολιτισμικά, αλλά η εστίαση της χορογράφου κατευθύνθηκε στο άτομο και στην κοινωνία. Στις κοινωνικές εκδηλώσεις, και στις κοινωνικές μας σχέσεις. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι απουσιάζει η πολιτική. Οι εκπληκτικές χορεύτριες Όλια Λυδάκη, Κατερίνα Μπέλλα, και Χαρά Κότσαλη, νέες γυναίκες που έχουν γεννηθεί μέσα στη Μεταπολίτευση καθρεφτίζουν με το σώμα και τη φωνή -με την υποστήριξη της φανταστικής μουσικής της Μάρθας Μαυροειδή και των βίντεο του Αλέξανδρου Μιστριώτη- τον κοινωνικό κι ατομικό μετασχηματισμό, αυτή την έννοια που παίζει τόσο κεντρικό ρόλο στην σύλληψη της Μέντη. Αξίζει κάποιος να διαβάσει το σημείωμά της στο συνοδευτικό έντυπο της παράστασης για να καταλάβει πώς αλλάζουμε, πώς αλλάξαμε και πώς θα αλλάξουμε, ακόμα κι όταν υποστηρίζουμε το εντελώς αντίθετο. Ελπίζω ότι αυτή η παράσταση και οι συνειδητοποιήσεις που φέρει, θα προβληματίσει ακόμα περισσότερους ανθρώπους κι ότι θα βοηθήσει την κατανόηση του γεγονότος ότι οι ατομικές μας επιλογές, τα λόγια μας, κι οι μεταξύ μας σχέσεις έχουν αληθινό αντίκτυπο στην κοινωνία και στον κόσμο.

16-19 Φεβρουαρίου 2012

Ένα δυναμικό γυναικείο χορευτικό τρίο ανιχνεύει την πρόσφατη ιστορία.

Πώς χορεύεται η Μεταπολίτευση;

Η ανερχόμενη χορογράφος Μέντη Μέγα και η Ομάδα Φοra παρουσιάζουν τη νέα τους δουλειά Μεταπολίτευση, που πραγματεύεται τη συλλογική μνήμη του πρόσφατου παρελθόντος, από τις 16 έως τις 19 Φεβρουαρίου 2012, στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών.

Η νέα δουλειά από τη Μέντη Μέγα και την καλλιτεχνική ομάδα Φora αποτελεί μια απόπειρα κατανόησης των κοινωνικοπολιτικών συνθηκών που οδήγησαν στην οικονομική και αξιακή κρίση της Ελλάδας του σήμερα. Μουσική, ήχοι, εικόνες και σωματικές μνήμες από την εποχή της Μεταπολίτευσης έρχονται στην επιφάνεια μέσα από τη σφιχτή ρυθμική δομή του γυναικείου τρίο.

Η χορογράφος, ως συνειδητό μέλος της νέας γενιάς καλλιτεχνών, επιχειρεί μια διερευνητική κατάδυση στην πρόσφατη ελληνική ιστορία, μέσα από τη μουσική, τις εικόνες και τις σωματικές της μνήμες. Τρεις γυναίκες αναλαμβάνουν να μεταφέρουν τον θεατή πίσω στη δική του ιστορία, επιδιώκοντας στην ουσία τη σύνδεση του ατομικού με το κοινωνικό βίωμα. Μακριά από πολιτικά συνθήματα και εύκολα συμπεράσματα, το έργο μετασχηματίζει ποιητικά έννοιες και ιδέες σε χορευτικές φόρμες, αναδεικνύοντας το σώμα ως τόπο συγκεντρωμένης εμπειρίας και γνώσης, ως το πιο σημαντικό υποκείμενο της ιστορίας. Στην παράσταση συμμετέχουν τρεις σπουδαίες Ελληνίδες χορεύτριες, η Όλια Λυδάκη, η Κατερίνα Μπέλλα και η Χαρά Κότσαλη, που επί σκηνής χορεύουν, τραγουδούν και σφραγίζουν με τη έντονη σκηνική τους παρουσία τη δυνατή ποιητική εμπειρία που προσφέρει το έργο.

Μια παράσταση που ενώνει το πρόσφατο παρελθόν με το παρόν και επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα: Τελικά τί έχει εγγράψει πάνω στο ίδιο μας το σώμα η Μεταπολίτευση;

***

Λίγα λίγα για την παράσταση

Η Μέντη Μέγα έχει ήδη αποκτήσει ένα δικό της κοινό με την αυθεντική ματιά και το λιτό λυρισμό της. Η νέα της δουλειά που φιλοξενείται στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών έχει τον αναπάντεχο για τα χορευτικά δεδομένα τίτλο Μεταπολίτευση. Με το έργο αυτό η χορογράφος στοχεύει στο βαθύτερο στρώμα εμπειριών του θεατή επιχειρώντας μέσα από ποιητικές φόρμες μια διαφορετική προσέγγιση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Πραγματοποιώντας συνεντεύξεις με ανθρώπους της γενιάς του Πολυτεχνείου, ανατρέχοντας στις δικές της παιδικές μνήμες καθώς και εκείνες των χορευτριών της, και κάνοντας χρήση αρχειακού κινηματογραφικού υλικού από ιστορικές στιγμές της Μεταπολίτευσης, η χορογράφος πλάθει μια χορευτική αφήγηση όμορφη, ποιητική και γεμάτη από αμφίσημες εικόνες που γοητεύουν και προβληματίζουν τον θεατή. Η παράσταση προκαλεί το κοινό να βυθιστεί σε μια ονειρική λίμνη αναμνήσεων, εικόνων και μουσικής από την εποχή της μεγάλης ελπίδας. Στο ταξίδι αυτό, οικείες μνήμες καθίστανται ανοίκειες, χιλιοτραγουδισμένοι στίχοι αλλοιώνονται και γνωστά συνθήματα αποκτούν νέες σημασίες προκαλώντας ποικίλα συναισθήματα.

Με το έργο της αυτό η χορογράφος στρέφει για τρίτη φορά το βλέμμα στο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο. Στο πρώτο της έργο γεφύρωσε το χορό με τα εικαστικά και τη λογοτεχνία, αναζητώντας το Ποιητικό Άσυλο που διεκδικεί η τέχνη. Στο δεύτερο έργο, Το Μαντρόσκυλο, εμπνεύστηκε από την απαξίωση των media και τη μετατροπή του ρόλου τους, από «ελεγκτή» των υπόλοιπων εξουσιών σε «φύλακά» τους.

Την πρωτότυπη μουσική της παράστασης υπογράφει η μουσικός και συνθέτης Μάρθα Μαυροειδή, ενώ τη (βίντεο)προβολή επιμελείται ο εικαστικός καλλιτέχνης Αλέξανδρος Μιστριώτης. Τη δραματουργία της παράστασης υπογράφει ο συνιδρυτής της Φora etc. και συγγραφέας Μανώλης Ανδριωτάκης.

***
Η ομάδα Φora etc. ιδρύθηκε το 2008 από τη Μέντη Μέγα και το συγγραφέα Μανώλη Ανδριωτάκη. Βασική αρχή της ομάδας είναι το έργο της να συνδέεται με τη σύγχρονη πραγματικότητα και να επιχειρεί ερμηνείες της σύνθετης επικαιρότητας, ενώ σταθερή επιδίωξη της χορογράφου είναι να συμβάλλει στη γεφύρωση του χάσματος ανάμεσα στην πρακτική και τη θεωρητική προσέγγιση της χορευτική πράξης. Χαρακτηριστικό των παραγωγών της ομάδας είναι η μίξη των εκφραστικών μέσων που χρησιμοποιεί, με κινητήρια όμως πάντα δύναμη το σώμα και την κίνηση.

***

Μικρή Σκηνή
Ώρα έναρξης: 21:00
Σύλληψη-Χορογραφία: Μέντη Μέγα
Ερμηνεία: Χαρά Κότσαλη, Όλια Λυδάκη, Κατερίνα Μπέλλα
Δραματουργία: Μανώλης Ανδριωτάκης
Σύνθεση πρωτότυπης μουσικής: Μάρθα Μαυροειδή
Βίντεο: Αλέξανδρος Μιστριώτης
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Κοστούμια: Κωνσταντίνα Βαφειάδου
Φωτογραφίες: Χριστίνα Γεωργιάδου
Γραφιστική επιμέλεια φωτογραφιών: Design by Front, Σάκης Στριτσίδης
Επικοινωνία: Βάσω Βασιλάτου

Συμπαραγωγή: Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, Ομάδα Σύγχρονου Χορού Φοra
Σύμβουλος Παραγωγής: Αλέξανδρος Βρεττός

***
Παράλληλη δράση

Συζήτηση με τη Μέντη Μέγα και την ομάδα Φοra μετά την παράσταση
Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2012
Μικρή Σκηνή
Συντονισμός: Γιώργος Μητρόπουλος, δημοσιογράφος

***

Εισιτήρια : 18 € | Φοιτ.-Νεανικό-65+-ΑΜΕΑ: 10 €

Αποκτήστε το εισιτήριό σας ηλεκτρονικά, τηλεφωνικά ή από τα εκδοτήρια εισιτηρίων της Στέγης.
Πληροφορίες παραστάσεων και τηλεφωνική πώληση εισιτηρίων:
Τηλ.: 210 900 5 800 (Δε-Κυρ: 9:00-21:00)

Ηλεκτρονική πώληση εισιτηρίων:
Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών για αγορά εισιτηρίων online με χρέωση της πιστωτικής σας κάρτας.
Εύχρηστος οδηγός online αγοράς εισιτηρίων θα σας καθοδηγήσει βήμα-βήμα στην επιλογή παράστασης, θέσης, καθώς και στη διαδικασία αγοράς εισιτηρίου.

Εκδοτήρια εισιτηρίων:
ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ & ΤΕΧΝΩΝ
Λεωφόρος Συγγρού 107-109
Ωράριο λειτουργίας: Δε-Κυρ: 12:00-21:00

Γίνονται δεκτές πιστωτικές κάρτες MasterCard και Visa.

Εισιτήρια πωλούνται επίσης από
τα βιβλιοπωλεία ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ
και τα καταστήματα NEWSSTAND – ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ, Public, Ιανός.

Η προπώληση εισιτηρίων αρχίζει τρεις (3) εβδομάδες πριν από κάθε εκδήλωση.

Πάρκινγκ στη Στέγη
Άνετη & οικονομική στάθμευση εντός του κτιρίου της Στέγης
(είσοδος από την οδό Λεοντίου)
Μόνο 5 € / 3 ώρες
Ωράριο λειτουργίας: Δε.–Κυρ. 08:00–01:00
Τηλ.: 2130.023.192

Για περισσότερες πληροφορίες: www.sgt.gr και .

Νοιώθω πραγματικά υπερήφανος για την παρουσία της @sofiagk στο #ioc3 πέρα από το ότι την αγαπώ πρέπει να πω δημόσια και πως τη θαυμάζω

Αν οι δημοσκοπήσεις είναι “φωτογραφίες της στιγμής”, το Twitter είναι “ακτινογραφία διαρκείας”

Συμμετέχω στις συζητήσεις του Twitter ενεργά εδώ και καιρό. Και κάθε μέρα εκπλήσσομαι με την κοινωνία στην οποία ζω. Θετικά κι αρνητικά. Σκέφτομαι ότι αν κάποιος παρακολουθεί με ερευνητικό ενδιαφέρον την timeline θα μπορεί να καταλάβει πολλά για το σήμερα. Έχω παρατηρήσει κάποιες κυρίαρχες τάσεις στη χρήση του Twitter κι αυτό με κάνει να πιστεύω ότι η εν λόγω πλατφόρμα, εκτός από μια πολύ άμεση και γρήγορη υπηρεσία ενημέρωσης, είναι και μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αποτύπωση τάσεων, διαθέσεων, καταστάσεων.

Για παράδειγμα έχω παρατηρήσει ότι η ειρωνεία είναι ένα στυλ πάρα πολύ διαδεδομένο στο Twitter. Επίσης, στην πλατφόρμα αυτή κυριαρχεί το ευφυολόγημα, είναι κατά κάποιο τρόπο ο παράδεισος του “εξυπνάκια”. Η επίδειξη πνεύματος, αλλά και σαχλαμάρας, είναι ίσως η πιο κοινή έκφραση στο Twitter. Πολιτικά, μερικοί χώροι υπερεκπροσωπούνται, ενώ άλλοι σχεδόν απουσιάζουν ολοκληρωτικά -τουλάχιστον απ’ τη δική μου timeline. Αυτός είναι κι ο μεγάλος περιορισμός. Καθένας μας βλέπει ένα μόνο κομμάτι όσων συμβαίνουν και συζητιούνται κάθε στιγμή. Αυτή τη στιγμή ακολουθώ γύρω στους 600 λογαριασμούς και μου φαίνονται ήδη αρκετοί. Ωστόσο, αν ήθελα να έχω μια πιο πλήρη εικόνα, θα έπρεπε ίσως να είχα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα. Για παράδειγμα δεν ξέρω αν το στο Twitter υπάρχει κάποιος που δηλώνει ανοιχτά φιλοναζί. Άραγε ανάλογους περιορισμούς δε γνωρίζουν και τα στατιστικά δείγματα των δημοσκοπήσεων; Όταν μας ρωτούν στις δημοσκοπήσεις, άραγε δεν υιοθετούμε μια πόζα; Πόσο ειλικρινείς είμαστε στις δηλώσεις και στις διατυπωμένες μας απόψεις, που ξέρουμε ότι θα μετρηθούν, θα αξιοποιηθούν και θα επηρεάσουν. Όπως και στις δημοσκοπήσεις, έτσι και στο Twitter οι άνθρωποι καταλαβαίνουμε ότι η γνώμη μας είναι σημαντική, κι ότι απευθύνοντάς τη στο Μέσο, την απευθύνουμε σε όλους.

Σε γενικές γραμμές το Twitter μοιάζει να είναι ένας αρκετά “πολιτισμένος” χώρος, με τη διαφορά ότι κυριαρχούν τα πιο “κρύα”, τα πιο εχθρικά, τα πιο κριτικά (αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο) αισθήματα. Η “αυτοσυγκράτηση” που δείχνει η πλειοψηφία, χάνεται σε περιόδους και στιγμές που συμαβαίνει κάτι έντονο. Θυμάμαι π.χ. το κάψιμο των ανθρώπων στη Marfin ή το Δεκέμβρη του ’08. Τότε έρχονται στην επιφάνεια τα πιο ακραία συναισθήματα ενώ τον υπόλοιπο καιρό ανταγωνιζόμαστε στη βάση της καλύτερης ατάκας και του εξυπνότερου σχολίου. Η εκτόνωση είναι δεδομένη. Αλλά που είναι εκείνες οι πιο λεπτές αποχρώσεις του δημόσιου λόγου, εκείνες οι ειλικρινείς κι άμεσες στιγμές που μόνο σε μυθοπλαστικές κατασκευές θα περίμενες να συναντήσεις ως τώρα; Νομίζω ότι βρίσκονται κι αυτές στο Twitter, κι εμφανίζονται σ’ αυτό που λέμε “ανύποπτο χρόνο”.

Προχθές λοιπόν, σε ανύποπτο χρόνο, την ώρα που στο βήμα της ημερίδας του Ινστιτούτου Επικοινωνίας βρισκόταν η Σοφία Γκιούσου κι εξηγούσε με πολύ γλαφυρό τρόπο την εμπειρία της συνεργασίας της ως μπλόγκερ με διαφημιζόμενους και διαφημιστές, διάβασα το Tweet του συντρόφου της και μπλόγκερ Μανώλη Μαυραντωνάκη.

Το έκανα αμέσως RT γιατί με συγκίνησε και μ’ έκανε να σκεφτώ πολλά. Οι βαθιά ανθρώπινες εκδηλώσεις στο Twitter είναι πραγματικά σπάνιες. Υπάρχει σίγουρα το φλερτ και οι φιλικές προσεγγίσεις, αλλά κάτι τέτοιες, πολύ ειλικρινείς κι ανοιχτές στιγμές, θεωρώ ότι είναι πολύ σπάνιες. Με αποτέλεσμα να αναρωτιόμαστε μήπως τελικά οι άνθρωποι γύρω μας, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και των προβλημάτων, έχουν σταματήσει να αγαπιούνται, έχουν σταματήσει να θαυμάζει ο ένας τον άλλον, έχουν σταματήσει να φιλιούνται, να ερωτοτροπούν, να φροντίζει ο ένας τον άλλον. Είναι αλήθεια ότι μερικές φορές στο Twitter, ακόμα και η απλή ευγένεια ξεχνιέται. Παρασυρμένοι από την επικαιρότητα, τις δυσκολίες, τα εμπόδια που συναντάμε όλοι καθημερινά, ξεχνάμε πως είμαστε άνθρωποι, πως αγαπάμε άλλους ανθρώπους, πως τους θαυμάζουμε, πως σε τελική ανάλυση όλοι θέλουμε να είμαστε μαζί με τους ανθρώπους που έχουμε διαλέξει και μας έχουν διαλέξει. Ομολογώ ότι κι εγώ ο ίδιος το ξεχνάω αυτό όταν βρίσκομαι στο Twitter. Δεν προτείνω να μετατρέψουμε τη χρήση του Twitter σε ομαδική ψηφιακή ψυχοθεραπεία. Προτείνω να ανοιχτούμε λίγο και προς τις πιο ζεστές μας πλευρές, χωρίς το φόβο της επίκρισης των άλλων.
Σίγουρα είμαστε, οι περισσότεροι, πολύ θυμωμένοι, πάρα πολύ θυμωμένοι. Είμαστε όμως κι ευγνώμονες που ζούμε κι αναπνέουμε πλάι σε υπέροχους ανθρώπους, που μας αποδέχονται και θέλουν την προκοπή και την υγεία μας. Γιατί να μην το εκφράζουμε κι αυτό;

Δουλεύω στα Μέσα ήδη μια δεκαετία κι ομολογώ ότι δεν έχω χάσει την όρεξή μου να ψάχνω, να ρωτάω, να διαβάζω και να σκέφτομαι. Τα τελευταία χρόνια η δουλειά μου έχει μεταφερθεί σχεδόν αποκλειστικά στο Διαδίκτυο και δε θρηνώ καθόλου για αυτό. Φυσικά δεν είμαι μόνος. Δεκάδες άλλοι δημοσιογράφοι τριγύρω, σε διάφορες θέσεις κι αντικείμενα, κάνουν το ίδιο, δουλεύουν στο Διαδίκτυο με συνέπεια, με θάρρος, με επιμονή. Δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους σε όλα τα επίπεδα, ενάντια στη λογική της ήσσονος προσπάθειας, ενάντια στη μεμψιμοιρία, ενάντια στις εχθρικές συνθήκες. Όλα αυτά τα χρόνια δε σταματάω να εκπλήσσομαι απ’ τις καινούργιες προτάσεις, τα ολοζώντανα νέα παραδείγματα και τη φρεσκάδα που φέρνουν οι άνθρωποι στα Νέα Μέσα και στη δημοσιογραφία.

Παράλληλα όμως παρατηρώ (με λύπη για τους ανθρώπους που χάνουν την ασφάλεια του μισθού τους) την παρακμή των παραδοσιακών Μέσων, που κλείνουν, που συρρικνώνονται που στερούνται όλο και περισσότερο δημιουργικότητας και νέων προτάσεων. Στα βιβλία μου αλλά και σ’ όλες τις δημόσιες τοποθετήσεις μου έχω συζητήσει εκτενώς τον αργό θάνατο των παραδοσιακών Μέσων. Την ίδια στιγμή δεν έχω σταματήσει ούτε για λίγο να υποστηρίζω τη μεγάλη ευκαιρία που έχουμε όλοι εμείς να κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά. Βέβαια πληθαίνουν καθημερινά και τα στρεβλά παραδείγματα Διαδικτυακής Δημοσιογραφίας, τα οποία αντιγράφουν όλα εκείνα τα στοιχεία που συνέβαλαν στην απώλεια της αξιοπιστίας των παραδοσιακών Μέσων. Σιγά σιγά η ώρα που θα πρέπει να ενηλικιωθούμε ως δημοσιογράφοι και Διαδικτυακά Μέσα πλησιάζει. Θεωρώ ότι δεν είναι μόνο η νομοτέλεια που μας υποχρεώνει να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά και η υπεράσπιση της δεοντολογίας, η ίδια η προστασία της δουλειάς μας.

Πριν από μερικές εβοδμάδες έκανα μια δημόσια πρόταση στο μπλογκ μου να δημιουργήσουμε Διαδικτυακή Αριστεία. Πιάστηκα από μια κουβέντα του νυν κυβερνητικού εκπροσώπου και πρώην διευθυντή των Νέων κ.Καψή, που είπε ότι στην Ελληνική Δημοσιογραφία δεν υφίσταται η έννοια της αριστείας, κι έτσι κανείς δεν έχει κίνητρο να διακριθεί. Το ίδιο θα έλεγα ότι συμβαίνει και στο Διαδίκτυο, στη Διαδικτυακή Δημοσιογραφία. Θυμίζω ότι πριν από αρκετό καιρό είχε δημιουργηθεί έντονα η ανάγκη για ένα Πλαίσιο αρχών και αξιών. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να απευθυνθώ στην ΕΣΗΕΑ. Δεν είμαι μέλος της όμως. Κανένα μπλοκάκι δε μπορεί να γίνει μέλος. Βέβαια, είναι μέλη και εκδότες, και άνθρωποι που δεν έχουν γράψει ούτε μια παράγραφο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Η ΕΣΗΕΑ, εκτός αυτού, έχει και μια μάλλον αδιάφορη σχέση με το Διαδίκτυο. Το ότι έχει ιστοσελίδα είναι μεγάλη υπόθεση. Σε κάθε περίπτωση μου είναι αδύνατο να φανταστώ την ΕΣΗΕΑ να διοργανώνει Βραβεία Διαδικτυακής Δημοσιογραφίας.

Όμως εμείς, εδώ, οι άνθρωποι που δημοσιογραφούμε στο Διαδίκτυο με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, μπορούμε να αυτοοργανωθούμε και να φτιάξουμε ένα δικό μας θεσμό, κατ’ ουσίαν ένα πλαίσιο, που θα επιβραβεύει τα άξια πράγματα που γίνονται στο Διαδίκτυο στο επίπεδο της Δημοσιογραφίας. Σίγουρα δεν είναι εύκολο, αλλά θεωρώ ότι αξίζει τον κόπο. Έφτιαξα μια ιστοσελίδα που θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν πλατφόρμα συζήτησης της ιδέας με τίτλο Αριστείο. Όσοι θεωρείτε ότι πρέπει να προχωρήσει αυτή η λογική είστε ευπρόσδεκτοι να συμμετάσχετε στο διάλογο. Νομίζω ότι μπορούμε μαζί να κάνουμε τη διαφορά.

1. Πραγματικά με εντυπωσίασαν οι παρουσιάσεις των 2 εκπαιδευτικών, του κ. Νίκου Κυπριωτάκη και του κ. Ανδρέα Κοντογιάννη. Οι ομιλίες -ιδίως του πρώτου- μ’ έκαναν να νιώσω πάρα πολύ ανακούφιση κι αισιοδοξία. Η ύπαρξη τόσο εργατικών κι εμπνευσμένων καθηγητών είναι ειλικρινά η μεγαλύτερη υπόσχεση, το πιο φωτεινό δείγμα ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν διαφορετικά. Όπως είπα και στο πάνελ, πρέπει να δείχνουμε έμπρακτα σ’ αυτούς τους ανθρώπους ότι εκτιμούμε τη δουλειά τους και να φροντίζουμε να τους κάνουμε πιο εύκολο το έργο. Με εντυπωσίασε που παρόλα τα προβλήματα και τις δυσκολίες τους, οι άνθρωποι αυτοί δεν “κλαίγονται” αλλά αντιμετωπίζουν τις συνθήκες κατά μέτωπο, με το ίδιο το παράδειγμά τους.
2. Μου άρεσε επίσης και η ισορροπημένη τοποθέτηση του Συνήγορου του Παιδιού, του κ. Μόσχου.
3. Η ομιλία του κλινικού ψυχολόγου κ. Βασίλη Σταυρόπουλου μας αποκάλυψε το παράπονο και το θυμό των ανθρώπων που εργάζονται στη Μονάδα Απεξάρτησης “18 Άνω” , οι οποίοι δηλώνουν πως δεν έχουν την επαρκή στήριξη της πολιτείας. Κατά τ’ άλλα έθεσε με μεθοδικότητα κι σοβαρότητα όλα τα θέματα που αφορούν στον εθισμό και τη χρήση.
4. Η παρέμβαση των γονιών της περιοχής έδειξε πόσο φοβική είναι η κοινωνία απέναντι στο Διαδίκτυο. Η ομιλία τους ήταν ένα μανιφέστο Ανησυχίας και Τρόμου, πράγμα βέβαια που είναι λογικό σε μεγάλο βαθμό. Είναι κάτι που το διαπιστώνω συχνά σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις με γονείς. Αυτό σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα ενός ερωτηματολογίου που έφτιαξε ο Δήμος (όπου αρκετοί γονείς απάντησαν πως έχουν επαρκείς γνώσεις για τα Δίκτυα), με κάνει να σκέφτομαι ότι ίσως πρέπει να αλλάξει ο τρόπος διάδοσης του Διαδικτύου. Θέλω να πω ότι πρέπει να εστιάσουμε περισσότερο στα ευεργετήματα της χρήσης κι όχι στους κινδύνους -που διαιωνίζουν την τρομοκρατία. Πρέπει βέβαια να τα συζητήσουμε όλα, και γι’ αυτό χαίρομαι που ένας Δήμος αναλαμβάνει μια τέτοια πρωτοβουλία. Εύχομαι να υπάρξει και συνέχεια φυσικά.
5. Όλοι έχουμε ανάγκη να συζητήσουμε και να επικοινωνήσουμε. Δεν είναι απαραίτητο να μας συνδέουν μόνο οι φόβοι και οι ανησυχίες μας. Μπορούμε να συνδεθούμε και στη βάση οραμάτων, ονείρων και ευχάριστων προοπτικών.Για άλλη μια φορά αξίζουν συγχαρητήρια στο Δήμο Μαρκοπούλου, προσωπικά στο Δήμαρχο κ. Μεθενίτη, καθώς και στην εταιρεία Cyta που στήριξε την πολύ σημαντική αυτή εκδήλωση.