Η ανωνυμία στα ιστολόγια: μια παθολογική ιστορία

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες έλειπα απ’ την χώρα, με αποτέλεσμα να χάσω όλες τις πρόσφατες εικόνες ελληνικών καταστροφών. Δυστυχώς μαζί έχασα ένα δημοσίευμα της ηλεκτρονικής έκδοσης της Καθημερινής που αφορούσε το βιβλίο μου για τα blog καθώς και τις αντιδράσεις σ’ αυτό. Ένας ιστολόγος λοιπόν, με αφορμή τα όσα διάβασε στην ιστοσελίδα της εφημερίδας, αναρωτιέται στη δική του σελίδα «από ποιό ναρκωτικό προσπαθώ να απεξαρτηθώ και χρησιμοποιώ ως υποκατάστατο το blogging».
Ένας άλλος τώρα, σχολιαστής στο ίδιο ιστολόγιο, γράφει:

«(…) Μάλλον γοητεύτηκαν που είδαν τυπωμένο το ονοματεπώνυμό τους κι έπαθαν μιαν έπαρση, ένα κάτι τις. Το ότι γράφεις δημόσια, δεν σημαίνει ότι αποκτάς και το δικαίωμα να γράφεις επί παντός του επιστητού.
Ο Μ.Α. από μικρός έγραφε, κουνώντας ταυτόχρονα το δάκτυλο. Σαν καθηγητής ή εισαγγελέας».

Ομολογώ ότι η πρώτη μου αντίδραση ήταν να προσπεράσω τα σχόλια και να μην τους δώσω καμία σημασία. Η ιστολογόσφαιρα βρίθει παρόμοιων, και χειρότερων περιστατικών, οπότε τί ωφελεί να ασχολείται κανείς; Απ’ το Διαδίκτυο λείπει μια σοβαρή ποιότητα που δεν είναι άλλη απ’ εκείνη της ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ. Κάποιος που έχει αισθανθεί προσβεβλημένος ή θιγμένος από μια παρελθούσα συμπεριφορά σου, μπορεί να μπει ανώνυμα στο Διαδίκτυο και να σε βρίζει κανονικότατα. Λες κι ενδιαφέρει κανέναν το υβρεολόγιό τους, υπάρχουν άνθρωποι που εξωτερικεύουν το θυμό τους για κάποιον άλλο, διαμέσου του πληκτρολόγίου τους, έχοντας μηδενική αίσθηση του δημόσιου χαρακτήρα της έκφρασής τους. Ή πάλι, η δημοσιότητα τους ωθεί να παραληρούν διαδικτυακώς, αφού δεν βρίσκουν κάτι πιο εμπνευσμένο να κάνουν. Θαυμάστε την αισθητική τους («ένα κάτι τις»), αλλά και την αντίληψη που έχουν για την ελευθερία του λόγου («το ότι γράφεις δημόσια, δεν σημαίνει ότι αποκτάς και το δικαίωμα να γράφεις επί παντός του επιστητού»). Θαυμάστε την αναγνωστική δεινότητα των ανώνυμων ιστολόγων που συγχέουν το κείμενο που παραθέτω (αλιευμένο από σχολικό εγχειρίδιο) με τα δικά μου λόγια, αλλά και το κριτικό τους πνεύμα (γι’ αυτούς το δάχτυλο του κουνάνε μόνο οι καθηγητές και οι εισαγγελείς).

Τελικά σκέφτηκα ότι στους ανώνυμους κριτικούς μου, ταιριάζει καλύτερα η σιωπή καθώς τίποτα δε μπορεί να αντιπαρατεθεί στην καθαρή μνησιακία. Κανένα επιχείρημα, καμία ανάλυση δε μπορεί να υπερβεί τον καθαρό φθόνο. Κι έτσι καταλήγω να λέω απολογητικά ότι δεν προσπαθώ να απεξαρτηθώ από τίποτα. Ότι δεν είμαι ούτε καθηγητής, ούτε εισαγγελέας. Κι αν προσπαθώ κάτι με τα βιβλία μου είναι να εκκινήσω συζητήσεις.

Posted In:

3 Comments

  1. Νομίζω ότι ήμουν σαφής όταν έγραφα ότι τα λόγια προέρχονται από το σχολικό βιβλίο. Δε νομίζω να φαίνεται από κάπου ότι τα απέδιδα στο βιβλίο σας. Ίσως να μην το διατύπωσα σωστά.

  2. Κατά πρώτον, ανωνυμία δεν υφίσταται. Το ‘ Ένας ιστολόγος’ κατ’εμένα παραπέμπει σε ανωνυμία. Το συγκεκριμένο ιστολόγιο είναι εκτεθειμένο στις κριτικές στην βάση του ονόματός του και των όσων γράφονται σε αυτό. Το πραγματικό όνομα του ‘ιδιοκτήτη’ του δεν έχει καμία απολύτως σημασία.
    Κατά δεύτερο, οφείλω να ζητήσω συγνώμη γιατί, μετά από προσεκτικότερη εξέταση του συγκεκριμένου δημοσιεύματος, όντως αναφέρεται ότι το συγκεκριμένο απόσπασμα περιέχεται στο σχολικό βιβλίο.
    Ωστόσο, θα επιμείνω στην αίσθησή μου ότι ο λόγος για τον οποίο κυρίως ασχολήθηκε η εφημερίδα με το βιβλίο σας ήταν η αγωνία και η αμηχανία με την οποίο ο χώρος του τύπου αντιμετωπίζει το φαινόμενο των ιστολόγιων.
    Αντιπαρέρχομαι, τέλος, τα περί ‘καθαρής μνησικακίας’ και φθόνου γιατί πολύ απλά κάτι τέτοιο δεν υφίσταται. Όσο και αν είναι πιθανόν να σας στεναχωρήσει, ήταν η πρώτη φορά που διάβαζα τόσο για το βιβλίο όσο και για το ιστολόγιο σας.

  3. Όταν λέω ότι επιθυμώ με τα βιβλία μου να εκκινήσω συζητήσεις, εννοώ συζητήσεις, κι όχι ανεύθυνες, εντυπωσιοθηρικές, ανούσιες κι ανέξοδες ανταλλαγές σχολίων. Οπότε καταλαβαίνετε ότι δε σκοπεύω να ασχοληθώ περαιτέρω. Δυστυχώς το, βιαστικό είναι αλήθεια, σχόλιό σας περί του «ποιού ναρκωτικού προσπαθώ να απεξαρτηθώ» σας εκθέτει και σας καθιστά, στα δικά μου τουλάχιστον μάτια, αναξιόπιστο/η. Λυπάμαι. Δε θέλω να χάσω το χιούμορ μου αλλά εδώ μέσα, στην ιστολογόσφαιρα, χρειάζεται μεγάλη προσοχή: το Μέσο είναι προσιτό στους πάντες και οι εντυπώσεις δημιουργούνται με το παραμικρό,
    Παρ’ όλα αυτά, η συγγνώμη σας είναι δεκτή. Κι όσο για τον φόβο και την αμηχανία των παραδοσιακών Μέσων απέναντι στα ιστολόγια, τους αφιερώνω στο βιβλίο ένα ολόκληρο κεφάλαιο.

Σχολιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s