Οι πυρκαγιές και η κρίση

Οι νεκροί απ’ τις πυρκαγιές καθώς και η εκτεταμένη καταστροφή των δασών αποδεικνύουν ότι η χώρα έχει περιέλθει σε μια μεγάλη κρίση.

Το ερώτημα που απασχολεί αυξανόμενα την ελληνική κοινωνία τελευταία, αυτό το αμείλικτο «ποιός βάζει τις φωτιές», θα πρέπει για λόγους ευκολίας να αντικατασταθεί από το απλοποιητικό ερώτημα «ποιός έχει συμφέρον, ποιός κερδίζει απ’ τις πυρκαγιές», ώστε να δούμε ποιοί ευθύνονται για την τεράστια καταστροφή που υπέστη φέτος το καλοκαίρι η Πελοπόννησος και να έχουμε συνακόλουθα πρόχειρη μια ασφαλή «λίστα υπόπτων».

Κατά τη γνώμη μου οι ηθικοί αυτουργοί της πρόσφατης καταστροφής στην Ελλάδα είναι όσοι έχουν συμφέρον απ’ τη συντήρηση του σημερινού status quo και την επακόλουθη διαιώνιση της εκτεταμένης κρίσης, δηλαδή:

Α. Τα πολιτικά κόμματα που καταλαμβάνουν εναλλάξ την εξουσία καθώς και οι διάφοροι υποστηρικτές τους, τα δεκανίκια και οι συμπαραστάτες τους. Η νομή της εξουσίας στην χώρα μας, με τις γνωστές όψεις των πελατειακών σχέσεων, της διαφθοράς, της αναξιοκρατίας, του νεποτισμού, της παντελούς έλλειψης κριτηρίων καθώς και της αποφυγής κάθε ελέγχου απ’ τους πολίτες, έχει επιβάλλει εδώ και καιρό ένα νοσηρό κλίμα, το οποίο θα μπορούσε με μια λέξη να χαρακτηριστεί «κυνικό». Η Ελλάδα είναι μια χώρα του κυνισμού, μια κυνική κοινωνία και θα εξηγήσω παρακάτω τί εννοώ. Εδώ η φτώχεια δικαιολογείται, το έγκλημα (αν είναι και τιμής ακόμα καλύτερα) δικαιολογείται, η παραβιάση των νόμων δικαιολογείται, το ψέμα δικαιολογείται. Τα πάντα δικαιολογούνται προκειμένου να εξασφαλιστεί ανεμπόδιστα η άσκηση της εξουσίας απ’ τα κόμματα των δεινοσαύρων. Κι εκεί που όλα δικαιολογούνται, τίποτα δεν αιτιολογείται πραγματικά. Ποτέ στην Ελλάδα δεν αποδόθηκε ευθύνη σ’ ένα κόμμα εξουσίας μιας και «παντού, όπως υπάρχουν οι καλοί, υπάρχουν και οι κακοί». Λίγο πριν τις πρώορες εκλογές, βλέπουμε το σκιάχτρο της «ήττας του δικομματισμού» να αναβιώνει με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Είναι εκπληκτικό: η κυρίαρχη πολιτική στην Ελλάδα, εκείνη που επικαλείται τη δημοκρατία παντού, θεωρεί παθολογικό φαινόμενο μια πολυφωνική βουλή! Ο δικομματισμός τελικά ενισχύεται με το ιδεολόγημα που θέλει τα πράγματα παρ’ όλα αυτά να επανέρχονται στην τάξη.
Β. Η επιχειρηματική δραστηριότητα ενώ θα μπορούσε να περιορίζεται απ’ την πολιτική εξουσία, στην Ελλάδα αλωνίζει παντοιοτρόπως, υποβάλλοντας νομοσχέδια κι εκβιάζοντας ευνοϊκή μεταχείριση. Αν θέλεις να κάνεις μια τουριστική επένδυση στην χώρα, δεν έχεις παρά να συνάψεις σχέσεις με κάποιο πολιτικό κόμμα, ή με κάποιο φιλόδοξο πολιτικό, κι όλα σού επιτρέπονται, καθώς «ο τουρισμός είναι η βαριά μας βιομηχανία». Στο πεδίο αυτό, εντάσσονται κι όλες οι παράπλευρες επιχειρηματικές δραστηριότητες, απ’ τις πλέον σοβαρές που είναι τα ΜΜΕ, ως τους εμπόρους που θέλουν να έχουν πρόσοψη και πινακίδα στην καινούργια εθνική οδό. Όταν υπάρχει έξαρση εγκληματικότητας, σε χώρες με εκτεταμένη χρήση όπλων όπως οι ΗΠΑ, εκείνοι που τρίβουν τα χέρια τους δεν είναι μόνο οι κλειδαράδες, αλλά και οι έμποροι όπλων. Οι λεγόμενοι οικοπεδοφάγοι, είναι οι κερδοσκόποι που θα εκμεταλλευτούν το καμμένο δάσος, όπως είναι κι όλοι οι αυριανοί επαγγελματίες που θα συνεργαστούν μαζί τους. Στην Ελλάδα ο επιχειρηματίας (αλλά κι ο κάτοχος αυθαίρετης οικοδομής) πρέπει να χρωματιστεί έστω και προσωρινά με το χρώμα ενός κόμματος, κάτι που του εξασφαλίζει ένα μεγάλο περιθώριο ευελιξίας. Από ένα σημείο κι έπειτα, απόντος του ουσιαστικού ελέγχου καθώς και της διαφθοράς, όλα εξαρτώνται απ’ την κοινωνική ευαισθησία του επιχειρηματία, τη συγκυρία κ.λπ. Η συναλλαγή και η εμπορευματοποίηση στην χώρα μας είναι ο κανόνας.
Γ. Οι ταγοί μας. Είτε πρόκειται για την εκκλησία, για πανεπιστημιακούς, για τηλεστάρ, είτε για μεμονωμένους ρήτορες, τηλευαγγελιστές, καθηγητές αυτοβελτίωσης,
new age γκουρού, συγγραφείς και καλλιτέχνες της αριστεράς ή της δεξιάς, είναι πάρα πολλοί εκείνοι που εκμεταλλεύονται την καταστροφή για ίδιον ή άλλο όφελος, για να διακινήσουν τα νοσηρά έργα της φαντασίας τους, τις συνωμοσιολογικές θεωρίες τους, τα εθνικοπατριωτικά τους διαγγέλματα, τα μεσσιανικά τους κυρήγματα. Είναι αρκετοί εκείνοι που μαζί με τα κυρίαρχα Μέσα, συμβάλλουν στη σύγχυση, χειραγωγούν το λαϊκό αίσθημα, συμμορφώνουν και διαμορφώνουν γνώμη, κατευθύνουν πράξεις, ελέγχουν και τελικά αποπροσανατολίζουν τον πληθυσμό. Αντί να καθιστούμε συλλήβδην υπεύθυνα τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας για την έκπτωση του κράτους και τη μεγάλη κοινωνική κρίση που έχουν προκαλέσει, ακούμε για επίθεση τρομοκρατών, αρειανών και κομματαρχών. Αντί να ζητάμε ευθύνες από αυτούς που τις έχουν, μιλάμε για ανώτερες δυνάμεις, ασύμμετρες απειλές και θεϊκές παρεμβάσεις.

Στην κοινοβουλευτική δημοκρατία την ευθύνη για τις κοινωνικές ή όποιες άλλες μεγάλες κρίσεις την έχει η κυβέρνηση, καθώς και η αντιπολίτευση. Τα κόμματα αυτά επιλέγονται απ’ το λαό προκειμένου να προστατέψουν τα δημόσια αγαθά, να εξασφαλίσουν κοινωνική ειρήνη, δικαιοσύνη, και υγεία στους πολίτες. Κυβέρνηση, δήμοι, νομαρχίες, δημόσιες υπηρεσίες κι οργανισμοί: ιδού οι κύριοι υπεύθυνοι. Όποιος μιλά για τρομοκρατία ή για εμπρηστές θέλει απλά να αποπροσανατολίσει. Ακόμα κι αν η χώρα δέχεται κάποια μεγάλη επίθεση, η ευθύνη της προστασίας ανήκει στο κράτος, το οποίο φορολογεί τους πολίτες προκειμένου να τους διασφαλίζει ένα κατά το δυνατό υγιές περιβάλλον. Αν υποθέσουμε ότι έχουν συμφέρον οι γείτονές μας απ’ τις πυρκαγιές, τότε είμαστε πράγματι απροστάτευτοι απέναντί τους, καθώς πολύ εύκολα μπορούν να μας βλάψουν. Ωστόσο μη γελιόμαστε, δυνητικά θα μπορούσαν να έχουν συμφέρον απ’ τις καταστροφές οι πάντες. Αν μεταβληθούμε σε μια κοινωνία υπόπτων, αυτοί που κερδίζουν και πάλι είναι οι έχοντες την εξουσία και τη δύναμη να μας χειραγωγούν, οι ίδιοι δηλαδή που έχουν τις μεγάλες ευθύνες. Χωρίς βέβαια αυτό να αφαιρεί τις ευθύνες των πολιτών που συναινούν, των πολιτών που αρνούνται να παραδεχτούν ότι τελούν υπό σύγχυση κι ότι τελικά επιλέγουν το κόμμα που θα κάνει το μικρότερο κακό, το κόμμα που θα τους ικανοποιήσει ένα τουλάχιστον σοβαρό αίτημα.
Όταν κάθε κυβέρνηση προτιμά να διορίζει σε νευραλγικές θέσεις τους «δικούς της», παρά να στελεχώνει το δημόσιο τομέα με ικανούς ανθρώπους που θα ανταπεξέλθουν σε απαιτητικές καταστάσεις, κι έπειτα θα λογοδοτήσουν για τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους. Όταν τη μια εβδομάδα τα τηλεοπτικά κανάλια λένε «αυτοί που κάθισαν στα σπίτια τους τα έσωσαν», προτρέποντας έτσι άτυπα τον κόσμο να κάνει το ίδιο σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες μερκές εβδομάδες μετά, με αποτέλεσμα 64 νεκρούς. Όταν καθετί διευθετείται κοντόφθαλμα και στη βάση προεκλογικών «δεσμεύσεων» που ξεχνιούνται αμέσως μετά. Όταν στο δημόσιο χώρο κυριαρχούν αξίες όπως το Μέσον και η αρχαιότητα, και στο δημόσιο λόγο κυριαρχούν εκφράσεις όπως «πού είναι το κράτος;». Όταν όλος ο δημόσιος διάλογος εξαντλείται στις κατηγορίες του ενός κόμματος για το άλλο. Όταν κανείς δε δίνει ουσιαστικά λόγο για τίποτα, είναι λογικό να καίγεται και η Πεντέλη και η Πελοπόννησος και η Εύβοια και τα πάντα. Οι φωτιές του φετινού, αλλά και του περσινού καλοκαιριού δείχνουν ευκρινώς ότι η κοινωνία μας έχει περιέλθει σε μια μεγάλη κρίση.

Όταν οι περισσότεροι θεσμοί φαίνεται να έχουν συμφέρον από μια τεράστια οικολογική και κοινωνική καταστροφή τότε η κρίση είναι γενικευμένη. Η χώρα μας έχει περιέλθει σε μια κατάσταση γενικευμένου κυνισμού, αφού πλέον οι πάντες έχουμε αναδειχθεί σε ειδήμονες «μετρητές του κακού». Στην προσωπική αλλά και στη συλλογική κλίμακα του κακού, υπάρχει το απόλυτο κι από εκεί και κάτω όλα τα μικρότερα, αλλά αποδεκτά κακά. Με τη μανιχαϊκή αυτή αντιμετώπιση των προβλημάτων αποενοχοποιείται ο μικροϊδιοκτήτης που δεν καίει τα ξερόκλαδα στην αυλή του, θεωρώντας ότι το κακό που κάνει είναι μικρότερο απ’ των εμπρηστών ή των οικοπεδοφάγων. Με τον τρόπο αυτό αποενοχοποιείται ο ψηφοφόρος που θα ξαναψηφίσει τους «ανίκανους να διαχειριστούν κρίσεις, να προστατέψουν τα δάση και το περιβάλλον» αλλά κι ο ίδιος ο πολιτευτής, που θα έχει το θάρρος να αξιώσει μια θέση στο κοινοβούλιο. Όμως οι ευθύνες, τόσο οι ατομικές όσο και οι συλλογικές δε μπορούν να είναι θέμα διαπραγμάτευσης. Όσο το σκηνικό παραμένει απαράλλαχτο, με τα δύο μεγάλα κόμματα να εναλλάσσονται στην εξουσία και να έχουν συνασπιστεί απέναντι στην ίδια την κοινωνία, τίποτα δε θα αλλάξει ουσιαστικά.

Όλα τα παραπάνω έχουν διαμορφώσει μια κουλτούρα κυνισμού στους πολίτες, οι οποίοι μεμονωμένα δρουν ως αυτόματα. Αυτόματα διαφθοράς, κυνισμού, κι ιδιοτέλειας. Στην Ελλάδα, εξαιτίας της στρεβλής ανάπτυξης, της άκριτης, κυνικής, κακοσχεδιασμένης, και σπασμωδικής, χωρίς παράδοση και σκέψη ανάπτυξης, έχουμε βρεθεί στο σημείο, να περπατάμε στα πεζοδρόμια και να φοβόμαστε, να οδηγούμε στους δρόμους και να τρέμουμε, να κάνουμε διακοπές σ’ ένα πευκόφυτο δάσος και να φοβόμαστε ότι κάποιος ανά πάσα στιγμή θα μας σκοτώσει. Η αλήθεια είναι ότι οι έλληνες πολίτες είναι κι αυτοί μέρη του προβλήματος. Ο φόβος όμως που έχει κουρνιάσει στις καρδιές όλων μας, δεν έχει να κάνει με κάποιο ορατό εχθρό. Όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν ότι ο εχθρός είναι ορατός, κάτι σαν την Αλ Κάιντα για τις ΗΠΑ, δεν θα καταφέρουν να συσκοτίσουν το γεγονός ότι ο εχθρός της Ελλάδας είναι εσωτερικός, είναι οι ίδιες οι πολιτικές δυνάμεις της. Γι’ αυτό και η φετινή καταστροφή με τις χιλιάδες φωτιές, δεν είναι «εθνική συμφορά» όπως λένε τα ΜΜΕ, αλλά «πολιτική συμφορά». Οι φωτιές είναι η περίτρανη απόειξη ότι το ελληνικό παράδειγμα έχει αποτύχει οικτρά.

Όπως καταλαβαίνουμε, οι συνέπειες απ’τις φετινές πυρκαγιές θα είναι πολλές. Οι επερχόμενες εκλογές θα είναι πιθανότατα η αρχή μιας σειράς σοβαρών εξελίξεων. Είναι τραγικό ωστόσο το γεγονός ότι η πολύμορφη κρίση της ελληνικής κοινωνίας εκδηλώνεται σ’ όλο το μεγαλείο της στο φυσικό περιβάλλον. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού το φυσικό περιβάλλον, τα δάση είναι ο πιο εύκολος στόχος, και μαζί ο πιο αποτελεσματικός. Τα 2,7 εκατομμύρια καμμένα στρέμματα στην Πελοπόννησο και οι 64 νεκροί δεν είναι απλοί αριθμοί. Είναι η απόδειξη ότι η κοινωνία βρίσκεται σε μια τρομερή κρίση. Σε μια κρίση που κάνει τη ζωή εδώ πραγματικά άθλο.

Στα 50 μέτρα απ’ το σημείο που γράφονται αυτές οι γραμμές, ακριβώς πίσω μου, βρίσκεται ένας καμμένος λόφος, ο οποίος καταστράφηκε μπροστά στα μάτια μου, πέρυσι τέτοιες ημέρες. Δυστυχώς σήμερα δε θα μπορέσω να δώσω το παρόν σε κάποια πλατεία για τη διαμαρτυρία. Από εδώ ωστόσο, απέναντι απ’ τον καμμένο λόφο, η σκέψη μου θα είναι με τον κόσμο που πενθεί για τα δάση, για το περιβάλλον, για το μέλλον μας.

12 Comments

  1. Πολυ σκληρό άρθρο. Δεν ξερω αν θα το χαρακτηρισω και ρεαλιστικό. Ενδεχομένως ναι, αλλά θα επιμείνω στην αποψη μου ότι όλοι φέρουμε μέρος της ευθύνης για όσα μας καταταλαιπωρούν. Η εννοια της συλλογικής ευθύνης εχει ακυρωθεί προ καιρού και η ατομιστική κοινωνία δεν εχει τα παλιά , δοκιμασμένα αντανακλαστικά. Ωστόσο βλεπουμε ότι παραμένει η γενναιοδωρία, παραμενει η αλληλεγγύη και αυτά ειναι κάποια στοιχεία πάνω στα οποία το ποολιτικό προσωπικό θα μπορουσε να πατήσει για να απογειωθεί..μαζί μας βεβαίως
    χαιρετω
    ριτς

  2. Διαβαζω »Στην κοινοβουλευτική δημοκρατία την ευθύνη για τις κοινωνικές ή όποιες άλλες μεγάλες κρίσεις την έχει η κυβέρνηση, καθώς και η αντιπολίτευση»

    Και ερωτώ ; Τι εχουν εξισου … Αν ναι τοτε ποιά η σημασια της Διακρισης
    σε -κυβερνηση- αντιπολιτευση;

    Αν οχι τοτε ποιος ειναι ο κατα νόμον -δηλαδή κατα Συνταγμα Υπευθυνος για την οποια κριση;

    Και μια ακόμα ερωτηση ; Σε ποια πολιτισμένη καπως χωρα του κοσμου , μετα απο μια τετοια , οχι κριση, αλλά κρισαρα , πυρκαια …

    Δεν θα αποδιδονταν συγκεκριμμενες πολιτικές ευθυνες σε υπουργους τουλαχιστον…

    Δεν θαχαμε παραιτησεις ,, τον Οιδιποδα να βγαζει τα ματια του κι οχι απυθμενο Θρασος;

    Κατα τα αλλα συμφωνω με την φιλη μου την Ριτσα
    ..ολοι φταιμε… Κι εμείς , κι εσεις και ο Χατζηπετρής..

  3. Αντιπολίτευση νοσφεράτε δεν σημαίνει περιμένω στη γωνία με το όπλο για να ρίξω, αντιπολίτευση σημαίνει διεκδικώ, επισημαίνω, κρούω συναγερμούς, ασκώ κριτική. Φυσικά, η κυβέρνηση έχει το μεγάλο, το μέγιστο μέρος της ευθύνης, αλλά γιατί να αποσιωπούμε τις ευθύνες των υπόλοιπων κοινοβουλευτικών;
    Όσο για τις ατομικές ευθύνες είναι κι αυτές δεδομένες, ποιός λέει ότι δεν είναι;

    @κα Μασούρα: πού βλέπετε την αληλλεγγύη στην ελληνική κοινωνία. Ποιός τη ζει καθημερινά, στον εργασιακό του χώρο, φερ’ ειπείν;

  4. Μανώλη Συμφωνώ…
    Απλώς ηθελα να θυμισω ποιος εχει τηνΚυρια Πολιτική ευθυνη (που οπως ειπε την εχει η κυβερνηση )
    Θα μου πεις δεν τοξερες ; Ε ναι μπερδευτηκα .
    .. Γιατί δεν ειδα κανεναν υπουργό να παραιτειται ουτε να τον παυει ο πρωθυπουργός μας μετα την μεγαλύτερη Συμφορά των τελευταιων Χρονων …Ουτε καν να λεει μια συγνωμη , ενα κατι να ψελισει καποιος βρε αδελφε…λίγη τσιπα , μια υποψια αυτοκριτικής
    ..Παρα μοναχα απυθμενο θρασος και ασυμμετρες απειλές …Και τηλεοπτικά σωου…

  5. Να παραιτηθούν προεκλογικά; Δεν είμαστε καλά.

    Όσο για την επικοινωνιακή διάσταση, ας το χωνέψουμε: εδώ κάτω όλα, μα όλα, έχουν γίνει «επικοινωνία». Δεδομένου ότι είμαστε «απ’ τη φύση μας» εξωστρεφείς, έχουμε αναγορεύσει σε μείζονες προσωπικότητες τους συμβούλους επικοινωνίας, τους σχεδιαστές των εκστρατειών, τους δημοσιογράφους που γνωρίζουν από τάργκετ γκρουπ κ.λπ. Αυτός είναι ο πραγματικός στρατός σήμερα (η ορολογία το επιβεβαιώνει).

  6. Μαλλον προκειται για τους ιππεις και τους τοξοτες φιλε μου…
    Το βαρύ πυροβολικό ερχεται μετα ..

    Διαβαζω στην σημερινη Κυριακατικη Ελευθεροτυπία , στις σελιδες Οικονομια ,
    πως, ενώ ακόμα καπνίζουν τα καμμενα , … οι Γαλαζιοι φροντιζουν να επιδοτησουν επιχειρησεις παρακάμπτοντας τις Περιβαντολλογικές μελέτες

    ….Ετσι η Γαλάζια κυβερνησις του κ. Καραμανλή ολοκληρωνει το εργο της … Κανοντας μπιζνες πανω στα απο-καιδια (μοιραζοντας κρατικο χρημα και Χωρις καμμια περιβαλλοντολογική μελέτη).
    -Και με τι θα μοιαζουν αυτες οι επενδυσεις οταν ολοκληρωθούν αραγε;

  7. ”Ειναι γνωστο οτι είμαστε βουτηγμενοι μες τα σκατά. Ακούς για ολες τις καταστροφές, αλλά μετα κοιτάς εξω, βλεπεις τον ηλιο , τα δεντρα και λές
    ” Θεε μου, δεν ειναι δυνατόν να συμβαινει αυτό !” Δεν θελεις να πιστεψεις οτι ερχεται κάποια καταστροφή. Είμαστε ακόμη ζωα εκπαιδευμενα, καλωδιωμένα να ζουμε σε ενα συγκεκριμενο περιβάλλον. Και ειναι σχεδόν περα απο την φαντασια μας, ενα είδος ψυχωσικής εμεπειριας , το να αποδεχθούμε οτι αυτό το περιβάλλον μπορεί καποτε να καταρρευσει”

    Σλαβόι Ζίζεκ

  8. Το κείμενό σας το θεωρώ από τα πιο καλά, ως προς το σχετικό θάρρος του να βγει δειλά από το απαγορευμένο κέλυφος της κριτικής του ανθρώπου. Εσείς εδώ θα διαβάσετε αγαπητέ ΄΄της κριτικής των μαζών και του λαού΄΄.
    Όμως δεν αρκεί. Φυσικά δεν απαιτώ να χάσετε και την δουλειά σας. Όμως τα πράγματα είναι πέραν αυτών που γράφετε, αν όχι που σκέφτεστε τουλάχιστον, και δεν μπορείτε να δημοσιοποιήσετε.
    Τραγικά στον υπερθετικό. Και αυτό δεν το αγγίζετε. Ούτε βέβαια και κανείς άλλος συνάδελφός σας ή μη.
    Να σας θέσω καθαρά ένα μόνο από τα ερωτήματα για παράδειγμα που απαιτούνται, για να συνεννοηθούμε σαν συμπολίτες και να καταλάβετε και εσείς. Με σκέψη όμως και προβληματισμό, όχι λαϊκιστικό, ούτε δημοσιογραφικό ή πολιτικό και πανεπιστημιακό, αλλά στοχαστικό, με μόνη ανάγκη μέσα μας, την αναζήτηση των κρυμμένων-φανερών πραγματικοτήτων που δεν λέμε. Για να κατανοήσουμε και να εξηγήσουμε, γιατί στον τόπο μας δεν αλλάζει τίποτε για πολλές εικοσαετίες.
    ΄΄Ποιός καίει περισσότερο τα δάση: η εξουσίες ή οι πολίτες. Ποιός καταπατεί δημόσια γη ή κλέβει όσο μπορεί τους συμπολίτες του από τους δυό ΄΄. Δεν είμαστε σίγουροι ποιος από τους δυό.

  9. Απαντώ πολύ καθυστερημενα στον οικοδεσπότη πρωτον και μετα στο φιλο μου το Νοσφι.

    @Μανώλη… Οταν ολα βαινουν καλώς, η αλληλεγγύη μετατρέπεται πώς θα σου βγάλω το μάτι. Οταν όμως κατι πηγαίνει στραβά, εκει νομίζω ότι υπάρχει συστράτευση. Εγω τη βλέπω μπροστά μου. Τώρα αν δεν γίνεται αντιληπτή, τί να σας πω. Πρέπει να γινει πιο κραυγαλέα.

    @ Νοσφι, αγαπητέ μου…. Ελπίζω νασαι καλά. Σου πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι κι εσυ κι εγω και ο Χατζηπετρής έχουμε μέρος της ευθύνης ; Αν τυχόν σου πέρασει, δούλεψέ το λίγο και θα δεις ότι εχω δίκιο…περιέργως δηλαδή.

  10. Αγαπητη μου Ριτσα … Περιεργως ,ειδα την απαντηση σου αρκετο καιρό μετα ..και κατι μου περασε απο το μυαλό…οχι για μενα και τον Χατζηπετρη αλλά για σενα …Το δουλευω στο μυαλό μου για να δω αν εχω δικιο ….

    Και οσο για την ευθυνη …νομιζω οτι στις μελαγχολικές Δημοκρατιες στις οποιες ζουμε ενα μεριδιο ευθυνης αντιστοιχει βεβαιως σε μας ..αλλά οχι ισομερώς καταμερισμένο .
    Π.χ η ευθυνη καταμεριζεται στην συγκεκριμμενη περιπτωση αναλόγως με το αν και κατα πόσο καποιοι μετις πραξεις τους ανεθρεψαν , ανεχτηκαν ψηφισαν αυτους που κατα Συνταγμα ειχα;ν ευθυνη της Χωρας οταν μας εκαψαν οι Φωτιες
    …και ιδιως αυτοι που τους ανεθρεψαν ειναι και αυτοι που λενε οτι ολοι οι αλλοι φταινε εκτος απο αυτούς που ειχαν και εχουν την Πολιτική ευθύνη της χωρας (Δουλεψε το λίγο στο μυαλό σου Ριτσακι μου και θα δεις οτι εχω δικιο)

Σχολιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s