Η εχθρότητα προς τις ιδέες

Το ιστολόγιο αυτό δημιουργήθηκε το Μάρτιο του 2007 σε συνέχεια ενός προηγούμενου που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2004, με αφορμή την έκδοση του ομώνυμου βιβλίου μου. Στο βιβλίο αυτό στοχάζομαι πάνω στις ευκαιρίες και στους κινδύνους που κομίζει το Νέο Μέσο, προσεγγίζοντάς το από διάφορες πλευρές. Η εστίασή μου είναι κυρίως κοινωνική, αλλά δεν παραλείπω να ασχοληθώ με μείζονες όψεις των blog, όπως π.χ. την πολιτική, τα παραδοσιακά Μέσα, την εκπαίδευση, την ψυχολογία.
Επί 2μιση χρόνια, ήμουν ένας μάλλον περιστασιακός blogger, που ανέβαζε κείμενα ποικίλου περιεχομένου. Για αρκετό από εκείνο το χρονικό διάστημα συνεργαζόμουν με μεγάλη εφημερίδα, κι έτσι είχα την ευκαιρία μέσω του ιστολογίου να επικοινωνώ απευθείας με τους αναγνώστες των κειμένων μου. Τους τελευταίους 7 μήνες, λόγω του βιβλίου έχω εμπλακεί πιο ενεργά στη μπλογκόσφαιρα, επιχειρώντας να εκκινήσω διαλόγους πάνω σε ζητήματα που θέτει το Νέο Μέσο, τα οποία κρίνω ότι πρέπει να συζητηθούν. Άλλοτε με μεγαλύτερη κι άλλοτε με μικρότερη ανταπόκριση, συζητώ μερικές σκέψεις και ιδέες που έχω αποτυπώσει στο βιβλίο μου, δεχόμενος την κριτική των αναγνωστών. Στο ίδιο το βιβλίο, στις πρώτες σελίδες, παραπέμπω στο παρόν ιστολόγιο, ώστε καθένας να ασκήσει ανοιχτά εδώ την κριτική του. Σε πολλά θέματα, όπως λέει κι ο Νταν Γκίλμορ, συγγραφέας ενός άλλου βιβλίου για τα Νέα Μέσα, οι αναγνώστες μου γνωρίζουν περισσότερα πράγματα, κι αυτό είναι θετικό, γιατί μόνο έτσι τα πράγματα έχουν την ευκαιρία να πάνε πιο μπροστά.
Δυστυχώς στην Ελλάδα η έκδοση ενός τέτοιου βιβλίου αποτελεί ασυγχώρητο σφάλμα. Μου λένε οι ψευδώνυμοι κι ανώνυμοι κριτικοί μου ότι βγαίνω στην τηλεόραση μόνο και μόνο για να προβληθώ, για να πουλήσω βιβλία, στην πλάτη γεγονότων όπως εκείνο της Αμαλίας, μου λένε ότι δε γνωρίζω τίποτα για τα blog κ.λπ. Μου λένε κι άλλα, τα οποία είναι ανάξια λόγου, μιας κι εκτρέπουν τη συζήτηση απ’ την ουσία. Και η ουσία είναι ο διάλογος πάνω στο Νέο Μέσο. Γιατί νομίζω ότι πρέπει να είναι προφανές πώς το βιβλίο (και τη δουλειά κάποιων μηνών που έκανα γι’ αυτό), δεν το έγραψα για να γίνω διάσημος, όπως αφήνουν να εννοηθεί οι επικριτές μου. Ούτε βέβαια για να εμπλακώ σε συζητήσεις επί προσωπικού. Το βιβλίο γράφτηκε για να εκκινήσει διαλόγους, για να γίνει η αφορμή και η αιτία ζυμώσεων κι αντιπαραθέσεων ενδεχομένως, που θα αποτρέψουν νοσηρές ή ζοφερές εξελίξεις. Αυτό έκανα και στις συνεντεύξεις που έδωσα στις εφημερίδες, στα περιοδικά και στα τηλεοπτικά κανάλια. Και δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνω. Έχω δημοσιεύσει άλλα δύο βιβλία, εκ των οποίων το ένα, η Πέμπτη Εξουσία, είναι ένα πολεμικό βιβλίο, μια πολύ σκληρή κριτική, που δεν χαρίζεται όπως έγραψε ένας συγγραφέας, ούτε στα παραδοσιακά Μέσα, ούτε στους διαφημιστές, ούτε στους διαφημιζόμενους.
Όμως κανένα άλλο βιβλίο μου δε σχολιάστηκε από τόσους πολλούς χωρίς να έχει διαβαστεί. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή περίμενα λίγους αναγνώστες εκτός της μπλογκόσφαιρας. Ως τώρα έχω διαψευστεί πανηγυρικά. Μόνο 20 blogger έχουν έχουν ασκήσει θετική ή αρνητική κριτική στο βιβλίο μου. Οι υπόλοιποι κριτικοί ήταν άνθρωποι εκτός των ιστολογίων, κάτι που μπορεί να σημαίνει είτε ότι οι blogger δε μπαίνουν καν στον κόπο να γράψουν κριτική για το μόνο σχετικό με τα blog βιβλίο, είτε ότι απλά δε θέλουν να το διαβάσουν, ή ότι απλά δε γνωρίζουν την ύπαρξή του. Η ίδια μνησίκακη σκέψη που λέει ότι «βγαίνεις στην τηλεόραση για να προβληθείς», μπορεί να επιβάλλει σε κάποιον τον περιορισμό να μην αγοράσει ένα βιβλίο να διαβάσει τί γράφει ο συγγραφέας του, για να μην τον κάνει πλούσιο!
Εδώ η ουσία έχει μείνει στο περιθώριο. Τα ζητήματα που εγείρονται με την εισβολή των blogger στη δημόσια σφαίρα, είναι προτιμότερο για κάποιους να αποσιωπούνται παρά να μπαίνουν στο τραπέζι. Είναι προτιμότερο να κάνεις προσωπικές επιθέσεις σε πρόσωπα που εκφέρουν ιδέες κι απόψεις, που θέτουν ερωτήματα, παρά να συζητάς τα ίδια τα ερωτήματα. Είναι πιο εύκολο κι ίσως πιο διασκεδαστικό να γράφεις φράσεις του τύπου «όμως στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σχοινί Μανώλη. Ούτε καν για σαπούνι…» παρά να συζητάς επί της ουσίας, για επείγοντα θέματα. Είναι πιο αρμόζον για το Μέσο να προκαλείς προσωπικά κάποιον, να τον ειρωνεύεσαι με το ψευδώνυμό σου, να αγνοείς επιδεικτικά το λόγο για τον οποίο σε τελική ανάλυση βρίσκεται στη μπλογκόσφαιρα, παρά να συζητάς μαζί του.
Στα 3 αυτά χρόνια εμπλοκής μου στη μπλογκόσφαιρα, καθώς και λόγω της έκδοσης του βιβλίου, γνώρισα πολλούς ανθρώπους με τους οποίους συμφώνησα αλλά και διαφώνησα έντονα πάνω σε θέματα που προσπάθησα να προωθήσω στην ατζέντα, σχετικά πάντα με τα blog. Οι συμφωνίες και οι διαφωνίες αυτές πήγαν το διάλογο ένα βήμα παραπέρα, κι είμαι βέβαιος ότι είναι ακόμα πολλά αυτά που πρέπει να συζητηθούν.
Εάν κάποιος πάει σε βιβλιοπωλείο -επειδή υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που διαβάζουν και πηγαίνουν σε βιβλιοπωλεία για να αναζητήσουν απόψεις, γνώσεις, αναγνώσεις του κόσμου κ.λπ.- και ζητήσει ένα βιβλίο για τα blog, θα του εγχειρήσουν πιθανότατα τις «ειδήσεις απ’ το δικό σου δωμάτιο», αφού δεν υπάρχει κάτι άλλο σχετικό. Επειδή καλώς ή κακώς κάποιοι συμπολίτες μας έχουν σπεύσει κι έχουν διαβάσει το βιβλίο, και πιθανώς στο μέλλον να το κάνουν κι άλλοι περισσότεροι, καλό είναι να γραφτούν κι άλλα βιβλία, με αντίθετη ή πληρέστερη εικόνα για τα ιστολόγια. Προτρέπω λοιπόν όσους επιμένουν να σχολιάζουν τις εμφανίσεις μου στην τηλεόραση, τη στάση μου στη μπλογκόσφαιρα ή απλά το πρόσωπό μου, να συμβάλλουν κι αυτοί δημιουργικά στο διάλογο με τις ιδέες τους, γιατί όχι και με βιβλία, άρθρα, συζητήσεις.

Στα «εγκαίνια» του πρώτου ιστολογίου, το 2004, έγραφα μάλλον με κάποια αθωότητα ότι «εδώ ζητούνται συνοδοιπόροι κι όχι οπαδοί». Τρία χρόνια μετά θα πρόσθετα «ούτε βέβαια και εχθροί της σκέψης και των ιδεών».

Posted In:

11 Comments

  1. Η blogoσφαιρα (sic) στην Ελλάδα κάνει, ακόμα, τα πρώτα της βρεφικά βήματα. Και όμως απο τώρα παρατηρούνται φαινόμενα ανθρώπων που έχουν καβαλήσει το καλάμι. Δεν αναφέρομαι στην παρουσία τους στην τηλεόραση. Οι περισσότεροι απο εμάς θα αποδεχόμασταν μια ανάλογη πρόταση. Αναφέρομαι στην όλη στάση τους πάνω στο θέμα.
    Ξεκινώ με ένα αξίωμα. Όλοι μας θέλουμε να διαβαζεται το blog μας, απο όσο το δυνατόν περισσότερους αναγνώστες και όποιος πει το αντίθετο, είναι ψεύτης. Το να προβάλουμε, όμως το πόσο γνωστό είναι το ιστολόγιο μας, ποιές εφημερίδες έχουν αναδημοσιεύσει άρθρα μας, ποιά είναι η επισκεψιμότητα μας κ.ο.κ εκεί είναι που χάνουμε το μέτρο. Τέτοιου είδους τακτικές είναι, που λογικά ως άλλη μορφή μέσου επικοινωνίας, πρέπει να καταδικάζουμε και οχι να αντιγράφουμε.
    Ομολογώ οτι πήγα και εγώ να πέσω στην παγίδα κάποια στιγμή, ευτυχώς όμως, δεν το έπραξα.
    Δεν θεωρώ «καβάλημα καλαμιού» το να μιλάς για το βιβλίο σου. Είναι ένα δικό σου δημιούργημα που είχε την ικανότητα να εκδοθεί, οπότε καλά κάνεις και το διαφημίζεις. Ούτε να γράφεις κριτική για μια τηλεοπτική εκπομπή που έλαβες μέρος. Θεωρώ, όμως απαράδεκτο που ορισμένα ιστολόγια «διαφήμιζαν» την παρουσία τους εκεί όταν πήραν την πρόσκληση στο χέρι. Διότι τα ποστ που ανέβασαν ήταν περισσότερο πονήματα προβολής του «εγώ» τους, παρά του πραγματικού γεγονότος με το οποίο πρέπει όλοι να ασχοληθούμε: Ότι οι bloggers αρχίζουν να αποκτούν φωνή.
    Ετοιμάζω εδώ και καιρό κάτι σχετικό που, λογικά, θα το ανεβάσω μέσα στην εβδομάδα, θα έχουμε οπότε την ευκαιρία να πούμε περισσότερα. Ευχαριστώ για τον χώρο…

  2. Δεν νομίζω ότι υπάρχει εχθρότητα προς τις ιδέες. Υπάρχει ίσως μια παρανόηση που καλά θα κάνατε να τη συζητήσετε, εάν υπάρχει βέβαια αυτή η διάθεση.

    Από την μεριά σας θα περίμενα περισσότερη ψυχραιμία (χωρίς να σας μέμφομαι) και όχι τίτλους «Η εχθρότητα προς τις ιδέες».

    Όπως θεωρείτε ότι οι άλλοι συνωμοσιολογούν εναντίον σας, το ίδιο πράττετε και εσείς, μιλώντας και περιγράφοντας ότι κάποιοι προσπαθούν να κόψουν συζητήσεις για τα επείγοντα θέματα της μπλογκόσφαιρας. Τα οποία κατά την ταπεινή μου άποψη δεν υφίστανται.

    Προσωπική επίθεση περιγράφεται και όχι επίθεση προς τις ιδέες και τις απόψεις σας.

    Φιλικά και καλημέρα.

  3. Καλημερα και καλή εβδομάδα. Ο χώρος αυτός, κυριε Ανδριωτάκη , δεν θα μπορούσε σε τίποτα να διαφέρει απ όλους τους άλλους τοπους που συνθέτουν την εικόνα της ελληνικής κοινωνίας. Παντού υπάρχουν καλοί και κακοί, οπως φίλοι και εχθροί. Υγιές φαινόμενο ενός κλασσικού κοινωνικού συστήματος. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του και προχωράει, χωρίς διαμαρτυρίες.
    να διαμαρτυρηθούμε για άλλα πράγματα, σεβασμός , αξιοπρέπεια, ηθική (!), περιβαλλον, κυκλοφοριακό, σνομπισμός, δήθεν ελίτιστικες συμπεριφορές …κλπ ναι, αλλά τα άλλα ειναι ήσσονος σημασία κατα την ταπεινή μου εκτίμηση.
    ριτς

  4. @Παναγιώτης Θα περιμένω αυτό που σκοπεύετε να ανεβάσετε, κατά τ’ άλλα η συζήτηση περί καλαμιών ειλικρινά δε με αφορά, και νιώθω ότι δεν πρέπει να αφορά και κανέναν που έχει πραγματικό ενδιαφέρον για τα ιστολόγια. Η συζήτηση αυτή είναι αποπροσανατολιστική και προσπαθεί να συγχύσει. Δηλαδή: φωτίζει μια πτυχή που «πουλάει» (προσωπικές αιχμές περί ασυνέπειας κ.λπ.) ώστε να κρύψει την ένδεια της σκέψης, ή την εχθρότητα προς τη σκέψη.

    @arammos Δε θεωρώ ότι συνωμοσιολογεί κάποιος εναντίον μου. Απλά κάποιοι με ειρωνεύονται ανοιχτά, μιλούν εντελώς απαξιωτικά για ‘μένα με χαρακτηρισμούς ανοίκειους, κριτικάροντας την υποτιθέμενη «ασυνεπή» στάση μου, παραβλέποντας τους λόγους για τους οποίους μιλώ δημόσια. Επίσης, αν διαβάσετε λίγο πιο προσεκτικά θα δείτε ότι δε μιλώ για επίθεση στις ιδέες μου. Αυτό που λέω είναι ότι οι επικριτές μου αδιαφορούν για τις ιδέες και τις σκέψεις και τα ερωτήματα που καταθέτω μέσω του βιβλίου και κατ’ επέκταση του ιστολογίου, και με μέμφονται γιατί βγαίνω π.χ. στην τηλεόραση να μιλήσω ως συγγραφέας κι εκφραστής αυτών των συγκεκριμένων ιδεών και σκέψεων και ερωτημάτων.

    @ritsmas Ακόμα και στο επίπεδο που εσείς δεν τις επιθυμείτε, οι διαμαρτυρίες είναι, κατά τη γνώμη μου, πολύ θεμιτές -ιδίως σε εποχές τεχνητών συναινέσεων, σαν κι εκείνες που κατασκευάζουν εκπομπές τύπου Blogs@ΣΚΑΙ.

  5. Οταν θα βάλεις το «βιβλίο» σου free στο δίκτυο θα είσαι συγγραφέας. Οταν θα γράψεις κάτι πιό προσωπικό θα είσαι μπλογκερ. Μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή απλά σηκώνεις σκόνη.

  6. κ. Ανδριωτάκη διάβασα πολύ καλά και μέτρησα επίσης καλά τις λέξεις μου. Δέχομαι όμως ότι μπορεί να κατάλαβα λάθος εγώ την παρακάτω φράση:

    «Τα ζητήματα που εγείρονται με την εισβολή των blogger στη δημόσια σφαίρα, είναι προτιμότερο για κάποιους να αποσιωπούνται παρά να μπαίνουν στο τραπέζι.»

    Ή απλά είναι ατυχής η διατύπωση. Σε κάθε περίπτωση δέχομαι την επεξήγησή σας.

  7. @arammos Νομίζω ότι σε όλο το κείμενο είναι σαφές πως αναφέρομαι σε συγκεκριμένους σχολιαστές-ιστολόγους. Εκτιμώ ότι οι συγκεκριμένοι προτιμούν να κοιτούν το δάχτυλο κι όχι αυτό που δείχνει. Πέραν τούτου τί άλλο να πω; Να αποδείξω ότι το δάχτυλό μου δεν είναι ελέφαντας;

  8. ψυχραιμία, υπομονή και δουλειά Μανώλη. Δεν χρειάζεται να δικαιολογήσεις ή να απολογηθείς για καμιά σου ιδέα – δεν μιλάω για τεκμηρίωση, αυτό είναι υποχρέωση του καθένα που λογίζει τον ευατό του υπεύθυνο. καλή και πολλή συνέχεια.

  9. Γεια χαρά!
    Αν θυμάμαι καλά, είχατε ανεβάσει ατομική ιστοσελίδα (τότε δεν τα λέγαμε ακόμη ιστολόγια) με τ’ άρθρα σας στην «Ελευθεροτυπία» και δυνατότητα σχολιασμού. Δημιουργήσατε αυτό το ιστολόγιο με αφορμή το ανάλογο βιβλίο σας, ώστε ν’ανοίξει ο δημόσιος διάλογος πάνω στα ιστολόγια…Νομίζω πως είτε είναι νωρίς είτε μια τέτοια διαδικασία είναι για άτομα εκτός ιστολογίων.

    Δε ξαναρχίζετε να επαναλειτουργήτε την παλιά σας ιστοσελίδα;Ίσως να διευκολύνει στον διάλογο,πέρα από το βιβλίο σας. Στην τελική τελική,το προηγούμενο βιβλίο ενδεχομένως και να έχει ανάγκη δημόσου διαλόγου εξίσου με το τελευταίο.

    Τι χρειαζόταν ένα ακόμη ιστολόγιο;Καλά είσασταν με το προηγούμενο.
    Χαρά στην αντοχή σας, ν’ανέχεστε τον κάθε γλοιώδη με τις δήθεν χαριτωμενιές του…

    Συνεχίστε!

Σχολιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s