Μια (κολακευτική) ανάλυση για το ντοκιμαντέρ μας

Σ’  αυτό το blog μπορείτε να διαβάσετε μια κριτική για το ντοκιμαντέρ που κάναμε με τη Μέντη. Τον συντάκτη της, τον greek-gaylolita δεν τον γνωρίζουμε. Ωστόσο, τον ευχαριστούμε απ’  την καρδιά μας.   

23 Comments

  1. Χεχε,γιατι κολακευτικη?Εγω θα ελεγα πως ειναι ακριβοδικαιη και επιχειρει να παρουσιασει με νηφαλιοτητα καθως και να κανει κατανοητο το εσωτερικο κειμενο της δουλειας σας:)

  2. Κολακευτική γιατί βλέπει τη δουλειά μας στο context της και το λέει ανοιχτά. Είναι κολακευτικό να σου λέει ένας οξύνους άνθρωπος ότι η δουλειά σου άξιζε τον κόπο. Εμένα τουλάχιστον με κάνει να κοκκινίζω. Φυσικά δεν υποννοώ σε καμία περίπτωση ότι είσαι «κόλακας»! 🙂

  3. Μιλτιάδη, χαίρομα που το ντοκιμαντέρ έγινε αφορμή για σκέψη και δράση. Πιστεύω ότι ο Τριαρίδης χρησιμοποίησε τυχαία το ψευδώνυμό σου, γιατί πιθανώς θα του αρέσει! Όπως και να ‘χει το ονοματεπώνυμο στο Διαδίκτυο, είναι σήμερα μια σημαίνουσα πράξη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι ψευδώνυμοι θα πρέπει να καταδικαστούν. Θεωρώ ότι προκειμένου να αποκτήσει αξιοπιστία το Μέσο, πρέπει κάποιοι να υπογράψουν με το όνομά τους. Καλό μήνα και σε ‘σενα.

  4. Με όλους όμως τους περιορισμούς που συνεπάγεται αυτό, Μανώλη…

    Καλό βράδυ

    ΥΓ Ακόμα χτυπάω το κεφάλι μου που δεν ακολούθησα την παρέα εκείνο το βράδυ μετά την έκθεση βιβλίου…

    Σ;-)

  5. έχετε σκεφτεί ότι η ανωνυμία έχει και αυτή τη μαγεία της; το ονοματεπώνυμο είναι μια σημαίνουσα πράξη, συμφωνώ μαζί σας, και «προβληματίζομαι» αλλά μήπως πρέπει να κοιτάμε τη βαρύτητα του Λόγου αυτού καθ’ εαυτού;
    Εάν με ένα κείμενο εσείς συμφωνούσατε, λέμε, και αργότερα μαθαίνατε το όνομα του συγγραφέα, θα αλλάζατε γνώμη; Το κείμενο τελικά δεν είναι αυτό που έχει τη βαρύνουσα σημασία;

    Όταν κάποιος αφήσει έργο, μετά από πολλά χρόνια, το έργο θα είναι αυτό με την αξία, και όχι η ιδιωτική ζωή, ή προσωπικότητα του δημιουργού.

    Ο Πεσσόα χρησιμοποίησε δεκάδες ψευδώνυμα.
    Ο παππούς μου ο γνωστός Εμμ. Ροΐδης το ίδιο, μερικές φορές χρησιμοποίησε 2-3 ταυτοχρόνως.
    Πόσοι και πόσοι καλλιτέχνες, δημιουργοί, ακόμη και…επιστήμονες χρησιμοποίησαν ψευδώνυμο…Να μην μιλήσουμε για επιφυλλιδογράφους σε εφημερίδες όπου το ψευδώνυμο γεννήθηκε ταυτόχρονα με την εφημερίδα σαν είδος επικοινωνίας.

    Το ψευδώνυμο. Κάποια μαγεία πρέπει να ασκεί στην ανθρώπινη υπόσταση, δεν μπορεί. Ακολουθεί το έλλογο ον από τη αρχή της υπόστασής του· και ίσως σβήσει όταν σβήσει και η ανθρώπινη παρουσία.

    (έτσι μού’ρθαν κάποιες σκέψεις)

  6. σκεφτείτε μία έρευνα-ντοκιμαντέρ με το «Γιατί» του ψευδωνύμου. Να μια ιδέα. Το ψευδώνυμο, συνώνυμο της δημιουργίας. Η σεμνότητα είναι περισσότερη αληθινή με ψευδώνυμο, από την επώνυμη. Δεν ζητά τίποτα, γιατί ενώ η «περσόνα» γίνεται γνωστή το αληθινό όνομα του δημιουργού μένει στην αφάνεια.

    (μην μου απαντήσετε για τις συκοφαντίες που ενδεχομένως σπέρνει κάποιος με ψευδώνυμο, ξέρετε ότι δεν εννοώ αυτό)

  7. Μιλτιαδη έχεις δίκιο, η επωνυμία έχει κι αυτή τους περιορισμούς της. Δεν είναι όμως πιο προκλητικό πνευματικά και πρακτικά να αγωνιστεί κανείς να συνειδητοποιήσει τί τον κρατά «δέσμιο» της επωνυμίας του και να «σπάσει» αυτές τις αλυσίδες, απ’ το να επιχειρήσει όλες τις μάχες του να τις δώσει εκ του ασφαλούς ή «στα μουλωχτά»;
    Το βράδυ εκείνο ήταν όντως πολύ ωραίο. Κρίμα που δεν ήσουν κι εσύ. Ήσουν στην παρουσίαση; Αν θυμάμαι καλά όμως, εσύ είχες γράψει εκείνο τον καιρό ότι το εξώφυλο και ο τίτλος του βιβλίου δε σου άρεσαν, ή κάνω λάθος; Αν το είχες γράψει θες να μου πεις τί δε σου άρεσε;

    Roidi οι σκέψεις σου είναι πολύ ωραίες. Συμφωνώ μαζί σου. Τόσο στο ντοκιμαντέρ όσο και στο βιβλίο υπερασπίζομαι την ψευδωνυμία του καλλιτέχνη. Εδώ όμως, στο Διαδίκτυο, που τα όρια ξεθωριάζουν και το πολιτικό κείμενο δε διαφέρει απ’ το ψυχαγωγικό ή το «καλλιτεχνικό» χρειάζεται νομίζω να ανοίξουμε διαλόγους (σαν κι αυτόν που έχουμε τώρα) σχετικά με τη δέουσα χρήση του ονόματος, του ψευδώνυμου κ.λπ. Η ιδεα για το ντοκιμαντέρ είναι επίσης πολύ ενδιαφέρουσα. Το ψευδώνυμο βέβαια δεν είναι μόνο συνώνυμο της δημιουργίας, έτσι δεν είναι; Επιπλέον δεν είμαι τόσο βέβαιος ότι ο ψευδώνυμος «δε ζητά τίποτα» όπως λέτε. Πολλοί ψευδώνυμοι μου επιτίθενται επί προσωπικού και μάλλον ζητούν κάτι. Δικαιοσύνη; Εντυπώσεις; Να αντλήσουν χαρά απ’ τη μείωσή μου; Δε γνωρίζω. Η αλήθεια είναι ότι το ψευδώνυμο έχει γοητεία. Όμως επιμένω ότι το όνομα φέρει την πραγματική δύναμη.

  8. το υλικό ποτέ δεν είναι ένοχο, μην το ξεχνάμε.
    η χρήση είναι αυτή που προσδιορίζει το κακό με το καλό, τη δημιουργία ή η τη συκοφαντία, εξού και η αράδες μου σε παρένθεση στο προηγούμενο σχόλιο.

    Το τσιμέντο έλυσε τα χέρια στους δημιουργούς-αρχιτέκτονες από την εποχή του Μπάουχαουζ επισήμως, ένα καταπληκτικό υλικό. Δεν φταίει όμως αυτό για τη τσιμεντοποίηση των αστικών κέντρων…

    Το ίδιο ισχύει και με το ιστολογείν.

  9. είναι κρίμα να αφαιρέσουμε το δικαίωμα, τη γοητεία και ειδικά «την πραγματική δύναμη» από την ανωνυμία, κρατώντας τα ως αποκλειστικά προνόμια της επωνυμίας. Και δεν νομίζω ότι η θέση «καλό το ανώνυμο αλλά έντιμο και άξιο λόγου σαν το επώνυμο δεν είναι» σώζει τα πράγματα. Σα να δεχόμαστε ότι τη δύναμη δεν την έχει το ήθος και η στάση του λόγου και ζωής (επώνυμα ή ανώνυμα) αλλά απαιτείται ένας μεσάζοντας (Το Όνομα) για να δώσει έγκυρη υπόσταση στα λεγόμενα μας. Νομίζω ότι κανένας μεσάζοντας δεν μπορεί να υποχρεώσει τον κακόβουλο να παραμένει κακόβουλος κ.ο.κ. για τον μαλάκα, τον ηλίθιο, το φασίστα. Συμφωνώ με τον roidi ως προς τη δύναμη που κρύβει η ανωνυμία αλλά δεν είμαι τόσο σύμφωνος με την απενοχοποίηση του υλικού: η «ανακάλυψη» του αυτή καθευτή δεν είναι απενοχοποιημένη διαδικασία, είναι προϊόν συσχετισμών δυνάμεων (κοινωνικών, οικονομικών, εν τέλει πολιτικών αν μιλήσουμε για ανάπτυξη και πρόοδο με όρους πολιτικής οικονομίας και κοινωνικής ευμάρειας). Οσο για τις χρήσεις του ευθύνονται και όλοι αυτοί που συμμετέχουν σε αυτήν είτε ως παραγωγοί (αρχιτέκτονες – μπετόν, bloggers – κείμενα και θέσεις) είτε ως καταναλωτές (αν και οι τελευταίοι, ειδικά στην περίπτωση του μπετόν, δεν είχαν και πολλές επιλογές…)

    την καλησπέρα μου
    μάο

  10. @Mao πάντα χρειάζονται μεσάζοντες. Καλώς ή κακώς. Για να γράψω χρειάζεται ο μεσάζοντας χέρι, για να μιλήσω το στόμα κ.λπ. Το όνομα είναι ένας αξιόπιστος μεσάζοντας προκειμένου να επικοινωνήσουν πολλά υποκείμενα σ’ αυτό τον αχανή κόσμο.

    @Roidi Δε νομίζω ότι το ιστολογείν είναι απαραίτητα συνώνυμο της ανωνυμίας. Και μιας και φέρνεις το παράδειγμα της αρχιτεκτονικής, μου δίνεις την ευκαιρία να ενδυναμώσω την πεποίθησή μου ότι το επώνυμο έχει σήμερα την πραγματική δύναμη, χωρίς και πάλι να θέλω να απαξιώσω την ψευδωνυμία ή την ανωνυμία. Θέλω απλά να σημειώσω ότι για τον εκτρωματικό χαρακτήρα των σύγχρονων αστικών τοπίων της Αθήνας (αλλά και της Θεσσαλονίκης) ευθύνεται ΚΑΙ η ανώνυμη αρχιτεκτονική. Βεβαίως πίσω της κρύβεται μια οικονομική σχέση, ένας ιδιοκτήτης, ένας εργολάβος, το κράτος κ.λπ., φορείς μιας κερδοσκοπικής ιδεολογίας που επένδυσε στο γρήγορο κέρδος χωρίς καμία μέριμνα για την αισθητική ή την ηθική διάσταση των κτιριών, τη σχέση τους με το περιβάλλον, με τις κοινότητες κ.λπ. Σε άλλες χώρες, η επώνυμη αρχιτεκτονική -η επένδυση δηλαδή σε αρχιτέκτονες που έβαζαν κάποιο πήχη στη δουλειά τους- έκανε πράγματι θαύματα. Νομίζω ότι ο ανώνυμος αρχιτέκτονας «μιας ακόμα πολυκατοικίας» κρύβεται πίσω απο μια συλλογική ευθύνη, πίσω από μια κεκτημένη (πλειοψηφική) ταχύτητα για να καλύψει πιθανώς τα προσωπικά του αδιέξοδα, τους φόβους του κ.λπ. Το ξέρω, είμαι σκληρός εδώ, αλλά δε θέλω κιόλας να είμαι άδικος. Υπάρχει και ανώνυμη αρχιτεκτονική στην Ελλάδα που εκπλήσσει. Αλλά είναι προφανώς μια ισχνή μειοψηφία.

  11. Συμφωνώ σε πολλά σημεία με τον roidis, και, αν μου επιτρέπει, αδυνατώ να δώσω μια δικαιολογία στο γιατί ο ίδιος θα εξέθετε φόρα παρτίδα την αστυνομική του ταυτότητα- γιατί περί αυτού πρόκειται- συγγράφοντας τόσο αντικαθεστωτικά/καταγγελτικά/αντισυμβατικά κείμενα όπως αυτά που εμφανίζονται στο μπλογκ του. Με αυτό το παράδειγμα, θέλω να τονίσω το εξής.

    Κατ’ αρχάς ας μην επαναλαμβάνουμε τη σύγχυση μεταξύ ανωνυμίας (που μπορεί να αναφέρεται στα βδελυρά σχόλια του press.gr) και την ψευδωνυμία των υπολοίπων. Η ψευδωνυμία δεν απαλλάσσει από την ευθύνη, ούτε γίνεται άλλοθι για ασυδοσία. Είμαι σίγουρη πως όποιος διαβάζει το μπλογκ μου, πχ, μπορεί να αντλήσει πολλά στοιχεία της ταυτότητάς μου.
    Αν και δε καταλαβαίνω γιατί αυτό θα ήταν το ζητούμενο του αναγνώστη μου.

    Το άλλο, και πλέον σημαντικό, είναι πως έχουν φτάσει οι ψευδώνυμοι δικτυογράφοι να απολογούνται για την μέγγενη του ελέγχου που ασκείται στην εποχή μας. Το ότι ζούμε σε surveillance society, όπου η εξουσία χρησιμοποιεί «πανοπτικά» μέσα για να ασκήσει έλεγχο, δε χρειάζεται να είναι ο Foucault για να το καταλάβει κανείς. Το ότι αυτή τη στιγμή είμαστε έκθετοι σε ένα ενδεχόμενο ηλεκτρονικό φακέλωμα, δε χρειάζεται να είναι κανείς ο Όργουελ για να το υποθέσει. Λοιπόν, εφόσον έχουμε επιστρέψει σε εποχές καταστρατήγησης της ελευθερίας του λόγου, ας χρησιμοποιήσουμε άλλο ένα χαρακτηριστικό του 19ου αιώνα, το «λογοτεχνικό» ψευδώνυμο, έτσι για να μειώνονται οι αυταπάτες μας ως προς το πού βρισκόμαστε.

  12. Μανώλη δεν είναι το ίδιο να μιλάς για φυσικές λειτουργίες (χέρι – γραφή, στόμα – ομιλία) και για κοινωνικές (ψευδωνυμία – άποψη). Ναι, το όνομα επιτρέπει την επικοινωνία μεταξύ υποκειμένων, αλλά τίποτα δεν την αποκλείει και ανώνυμα-ψευδώνυμα. Επίσης δεν νομίζω ότι υπάρχουν ανώνυμοι αρχιτέκτονες ή εργολάβοι. Υπάρχουν φίρμες και μη-φίρμες.

    niemandrose, χρήσιμη και σωστή η διάκριση ψευδωνυμίας-ανωνυμίας – θα συμφωνήσω και στο εξής θα αναφέρομαι σ’ αυτό που ονομάζεις ψευδώνυμο. Δεν συμφωνώ ότι απολογούμαστε για τον έλεγχο που μας ασκείται – αν και καταλαβαίνω τη θέση ότι εφόσον αναγκαζόμαστε να «κρυφτούμε» πίσω από ένα ψευδώνυμο, ισχυροποιούμε μια κοινωνία που ο επώνυμος ελέγχεται/διώκεται/παρακολουθείται. Το θέμα είναι να μην ξεχνάμε τον Φουκώ, τον Όργουελ και να αγωνιζόμαστε για την ελευθερία μας με όποιο μέσο έχουμε.

    Αυτό που γενικά πιστεύω για την επωνυμία είναι ότι -υπό τις παρούσες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες- αποτελεί περισσότερο μέσο επιβεβαίωσης των κανόνων του παιχνιδιού, παρά μέσο απελευθέρωσης. Κι αυτό γιατί τα όρια του επώνυμου λόγου ορίζονται συνήθως μέσα στα όρια του καθεστωτικού λόγου – έστω και ως άρνηση του για να τον επιβεβαιώσουν, ως κυρίαρχο.

  13. Όταν εμείς οικειοθελώς ανοίγουμε την πόρτα στον μπιγκ μπράδερ, εκθέτοντας και την παραμικρή λεπτομέρεια της προσωπικής μας ζωής, νομίζω ότι η συζήτηση περί επωνυμίας/ψευδωνυμίας γίνεται παρωχημένη. Συμφωνώ ότι το ψευδώνυμο μπορεί να είναι συνώνυμο μιας συνεπούς περσόνας, αλλά μπορεί κάλλιστα να ειναι και το αντίθετο. Βέβαια, το ιδιο θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος και για το επώνυμο. Ωστόσο, αγαπητή niemandsrose θέλω να γνωρίζω ποιός μου ομιλεί. Αν διαβάζω για παράδειγμα κάποιες καταγγελίες για μια επιχείρηση, θα ήθελα να γνωρίζω αν ο καταγγέλων είναι ένας ανεξάρτητος δημοσιογράφος, αν είναι κάποιος ανταγωνιστής της εν λόγω επιχείρησης, κάποιος απλός κακόβουλος, ένας εκβιαστής κ.λπ. Είναι σημαντικό για την άσκηση ελέγχου, από τη μεριά των πολιτών προς τις κυβερνήσεις και τις επιχειρήσεις να υφίσταται μια αξιόπιστη κριτική κι όχι ένα χάος υποψιών όπου όλοι είμαστε ύποπτοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

  14. Mao νομίζω ότι με το παραπάνω σχόλιο απαντώ σ’ αυτό που λες. Δε συμφωνώ καθόλου. Αν το ψευδώνυμο συμβαδίζει με την ταυτοποίηση ενός προσώπου τότε μιλάμε για επώνυμο. Επομένως, ο μπλόγκερ που εμφανίζεται δημοσίως με το ψευδώνυμό του και το πρόσωπό του, είναι πια «επώνυμος».
    Όσο για τους κανόνες του παιχνιδιού, όντως αυτοί είναι. Προσωπικά προτιμώ να ασκείται αποτελεσματικός έλεγχος από επώνυμους ανθρώπους σε εταιρείες και κυβερνήσεις, παρά να εκτοξεύονται από εδώ κι απο εκεί ανώνυμες και ψευδώνυμες ψευδοκαταγγελίες. Ποιόν εξυπηρετεί αλήθεια αυτό το τελευταίο;

    Αυτό που λες περί φίρμας επίσης δε με βρίσκει σύμφωνο. Η ανώνυμη αρχιτεκτονική υποστηρίχθηκε από ένα δίκτυο οικονομικών και πολιτισμικών σχέσεων. Η παραγωγή «φίρμας» είναι άλλο πράγμα. Αλλά με αυτή τη σκέψη θα επανέλθω σ’ ένα νέο ποστ, γιατί βρίσκω ότι έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

  15. μανώλη όρισε μου την ανώνυμη αρχιτεκτονική για να καταλάβω τι εννοείς. Δεν υπάρχει κτίριο του οποίου τον εργολάβο ή αρχιτέκτονα δεν μπορεί να μάθει κανείς. Αντίθετα κείμενο ή πόστ υπάρχει. Γιατί τόση αγωνία για το ποιός μας μιλάει και όχι μόνο για το τι μας λέει;

    Επίσης πες μου σε παρακαλώ τι εννοείς με τον αποτελεσματικό έλεγχο. Διότι όπως παρακολούθησα τις ειδήσεις στα διάφορα κανάλια για την υπόθεση Ζ, μεγαλύτερη φασαρία από τα πόστ του (αισχρού στην αισθητική του λόγου του αλλά και στις απόψεις στις περισσότερες των περιπτώσεων) press.gr, δεν είδα να κάνει κανείς… Να μην σου πώ ότι έχω την αίσθηση, ότι ακόμα και η έρευνα του ανακριτή κινήθηκε με βάση καταγγελίες που ξεκίνησαν από αυτό το μπλογκ.. τραγικό αλλά γεγονός. Αν λοιπόν αποτελεσματικό θεωρείς τον εκάστοτε θεσμικό έλεγχο (στην περίπτωση μας: ανακριτής/δικαιοσύνη) τότε τι συνέβη εδώ; Αν όχι, πως ορίζεται η αποτελεσματικότητα ενός ελέγχου;

    τέλος φίλε δεν ανοίγουμε όλοι μας τις πόρτες στον απανταχού μπιγκ μπράδερ… το αντίθετο κάνουμε με τα ψευδώνυμα μας.

  16. Ξεκινώ απ’ το τέλος. Για την περιγραφή και την έκθεση της ιδιωτικής ζωής διαφόρων ιστολόγων μίλησα. Το γεγονός είναι ένα κι είναι αδιάφορο αν τελικά χρησιμοποθούν αληθές ή ψευδές όνομα. Τώρα, με τα ψευδώνυμα δε νομίζω να έχει κάποιος την αυταπάτη ότι ξεγελά στην πραγματικότητα το Μεγάλο Αδελφό. Ότι θολώνει τα νερά, ναι. Αλλά όχι ότι κάνει και αντίσταση με αυτό τον τρόπο στις πανοπτικές κοινωνίες. Επίσης, αυτό το θόλωμα των νερών παρασύρει κατά τη γνώμη μου κι ό,τι άξιο μπορεί να συμβαίνει εδώ, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα.
    Νομίζω ότι η ιστορία της Siemens, που την παρακολουθώ εδώ και καιρό δεν «έσκασε» εξαιτίας του μπλογκ που αναφέρεις. Ένας δημοσιογράφος, ο Τέλλογλου το σήκωσε τελευταία, κι από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν μορφή (μικρο)χιονοστοιβάδας. Αλλά για πολύ καιρό η Καθημερινή γράφει επ’ αυτού, κι όχι μόνο. Μπορώ να σου επισημάνω αρθρογραφία σχετική εδώ και μήνες. Αποτελεσματικός έλεγχος ασκείται από πολίτες και από θεσμούς που συγκροτούνται από πολίτες. Αν οι τελευταίοι (οι θεσμοί) δεν είναι αποτελεσματικοί ή έχουν χάσει το δρόμο, πρέπει οι πολίτες να τους επαναφέρουν στην ορθή, στη δέουσα λειοτυργία ή κατάσταση. Θέλω να πω ότι οι ανώνυμες ή ψευδώνυμες καταγγελίες δε λαμβάνονται υπόψη -έτσι κι αλλιώς- από κανέναν. Ο έλεγχος καλώς ή κακώς, στην παρούσα φάση, ασκείται από επώνυμες συλλογικότητες ή ατομικότητες κι όχι από απρόσωπους τιμωρούς.
    Προϊόντα ανώνυμης αρχιτεκτονικής είναι οι πολυκατοικίες της Αθήνας. Ανώνυμο καλείται στην αρχιτεκτονική το κτίριο του οποίου ο αρχιτέκτονας δε μνημονεύεται από κανέναν. Εκεί δηλαδή που ο αρχιτέκτονας αυτοκαταργείται και δρα στο όνομα του εργολάβου, της ποσότητας κ.λπ. κι όχι στο όνομα π.χ. της τέχνης, της λειτουργικότητας, της αστικής οικολογίας κ.λπ. Αυτό που λέμε «βάρος της υπογραφής» το φέρουν αρχιτέκτονες που ανέλαβαν την ευθύνη του έργου τους και δεν κρύφτηκαν όπως λες πίσω από περσόνες, ψευδώνυμα κ.λπ.
    Νομίζω ότι είναι αυτονόητη η αξία του ΤΙ λέει κάποιος, καθώς και του ΠΩΣ το λέει. Η αγωνία μου συνίσταται, το επαναλαμβάνω, στη γενίκευση μιας τάσης που κατά΄τη γνώμη μου οφελεί τους κυρίαρχους. Αυτά.

  17. στην υπόθεση Ζ-αxόπουλου αναφέρομαι και όχι στη siemens. Πολίτης -και επομένως θεσμικός ελεγκτής κατά τον ορισμό σου- είναι και ο μπλόγκερ press.gr, ανεξάρτητα αν μας αρέσει ή όχι η γραφή του, τα περιεχόμενα και το ύφος του. Τώρα πόσο ικανοποιημένος είσαι από τον έλεγχο που ασκούν οι θεσμοί (κρατικοί ή όχι) σήμερα στη χώρα μας είναι δικό σου θέμα. Πάντως εγώ δεν είμαι και προτιμώ μια πιο ριζοσπαστική ανατροπή του συστήματος παρά μια ήπια (που ποτέ δεν φαίνεται να έρχεται) μετάβαση σε υποτιθέμενες λειτουργικές συνθήκες. Αυτή η ανατροπή δεν ισούται υποχρεωτικά επανάνασταση και αποσταθεροποίηση, αλλά άμεση ισχυροποίηση της κοινωνίας των πολιτών, με τη διαφορά ότι για να μπορέσει η τελευταία να δρά επώνυμα και χωρίς αντιδημοκρατικές συνέπειες (πχ να μην χάνει κάποιος τη δουλειά μου αν μιλήσει ανοιχτά για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, αν κάνει απεργία, αν διεκδικήσει το αυτονόητο, να πάψει να είναι είναι δούλος συμβάσεων και αμοιβών πείνας – ΟΛΑ τα παραπάνω είναι ψωμοτύρι στον ιδιωτικό τομέα) χρειάζονται τομές και δράσεις που επιτρέπουν και δικαιολογούν την ψευδωνυμία και την ανωνυμία στο βαθμό που αυτή η τακτική δεν λειτουργεί εις βάρος των θεσμών αλλά μέσο στο πλαίσιο της έννοιας της δημοκρατίας. Και όλα αυτά στο πολιτικό επίπεδο – διότι στο επίπεδο της τέχνης και της δημιουργίας, η ψευδωνυμία είναι αναφαίρετο δικαίωμα για λόγους που πιστεύω ότι συμφωνείς.

    Για τους αρχιτέκτονες, με βάση τη διάκριση που κάνεις, το μόνο που με προβληματίζει ότι η επωνυμία εμφανίζεται ως συνώνυμο της ποιοτικής αρχιτεκτονικής. Αν αυτό γενικευθεί σε όλες τις τέχνες, τότε τι θα γίνει με τους ψευδώνυμους καλλιτέχνες των οποίων οι απίθανες δουλειές κοσμούν τοίχους (πχ γκραφίτι) και ιστολόγια; Πουθενά δεν λέω ότι οι αρχιτέκτονες κρύφτηκαν ή μπορούν να κρυφτούν πίσω από περσόνες κτλ. Δεν υφίσταται τέτοια πιθανότητα από την φύση της ενασχόλησης τους, η οποία μπορεί να καταλήγει ανώνυμη αλλά ουδέποτε μπορεί να επιτελεστεί ανώνυμα ή ψευδώνυμα – θεωρώ ότι το παράδειγμα σου είναι λάθος.

    αν κάτι με στεναχωρεί πραγματικά στα λεγόμενα σου είναι ότι παρά τις αδιαμφισβήτητες δημοκρατικές σου προθέσεις και πεποιθήσεις, θεωρείς άξιο ότι γίνεται εδώ μέσα μόνο ότι γίνεται επώνυμα. Ακόμα και η φράση «Θόλωμα των νερών» για όσους επιλέγουν τη ψευδώνυμη τακτική ακούγεται κατά τη γνώμη απαξιωτικό και άδικο για ό,τι άξιο γίνεται εδώ μέσα χωρίς την κατάθεση της αστυνομικής μας ταυτότητας.

  18. Σε σχέση με την ανώνυμη αρχιτεκτονική μίλησα και πάλι για ευθύνη. Έγραψα χαρακτηριστικά για «αρχιτέκτονες που ανέλαβαν την ευθύνη του έργου τους». Αυτοί οι αρχιτέκτονες δεν έκαναν απαραίτητα ποιοτική δουλειά, τουναντίον. Κάποιοι απ’ αυτούς έκαναν φασιστικά σχέδια και χειρότερα εκτρώματα από εκείνα κάποιων ανώνυμων. Όμως ανέλαβαν την ευθύνη του έργου, της πράξης και της ζωής του. Προώθησαν έτσι με κάποιο τρόπο το δημόσιο διάλογο, κι όχι το θέατρο σκιών.
    Αναφορικά με τα υπόλοιπα συμφωνώ σε αρκετά σημεία με αυτά που λες και κυρίως με το απαράδεκτο να χάνεις τη δουλειά σου επειδή «μιλάς». Σε μεγάλο βαθμό ζούμε υπό εντελώς τρομοκρατικό, εργασιακό κι όχι μόνο, καθεστώς. Επιπλέον, αν κατάλαβες ότι θεωρώ ανάξιους ή τιποτένιους του ψευδώνυμους στο Διαδίκτυο, μάλλον με παρεξήγησες. Κατανοώ τους λόγους που οδηγούν τους πολίτες σε τέτοιες πρακτικές, αλλά δε χαίρομαι κιόλας. Δε μπορώ να παροτρύνω κανέναν να ρισκάρει την επαγγελματική του σταδιοδρομία προκειμένου να γίνει μάρτυρας ή ήρωας, και ναι απ’ το να μην κάνει τίποτα, προτιμώ να γράφει ανώνυμα ή ψευδώνυμα στο Διαδίκτυο. Επίτρεψέ μου όμως να γράφω τι θεωρώ δέον και να αναλαμβάνω την ευθύνη των λόγων και των πράξεών μου.

    Α, και δε θέλω σε καμία περίπτωση να στενοχωρώ τόσο σοβαρούς συνομιλητές σαν κι εσένα. 🙂

    (Αναφορικά με το σκωπτικό της αναφοράς στην αστυνομική ταυτότητα, επίτρεψέ μου να λαϊκίσω κι εγώ με τη σειρά μου λέγοντας ότι αν κάποιος χτυπήσει έναν πολίτη στο δρόμο με το αυτοκίνητό του, η πινακίδα, και πιθανά η αστυνομική ταυτότητα θα πιστοποιήσουν, θα ταυτοποιήσουν το δράστη. Έχεις διαθέσιμο κανένα άλλο τρόπο ταυτοποίησης προσώπου απ’ την ταυτότητα; Αλλά νομίζω ότι εδώ η κουβέντα εκτρέπεται…)

  19. Ήμουν στην παρουσίαση, και μίλησα και αρκετά! Αλλά δεν ήξερα κανέναν (ακόμα) και μετά ντράπηκα να έρθω απρόσκλητος, αν και σάς ακολούθησα αρκετά συζητώντας με τον Γιάννη (exiled, νομίζω).

    Για το εξώφυλλο και για τον τίτλο δεν θυμάμαι τί είχα γράψει τότε, νομίζω πως είχα σχολιάσει ότι (ο τίτλος) περιορίζει το blogging στο ‘ειδησεογραφικό» στοιχείο- το περιορίζει δηλ στη «δημοσιογραφική» του διάσταση, ενώ – για μένα – πιό σημαντικές είναι κάποιες άλλες πλευρές. Για το εξώφυλλο δεν έχω αντίρρηση.

    Σ:-)

Σχολιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s