Μια προσωπική ιστορία που διδάσκει λύσεις για το σήμερα. Η αναγκαιότητα κι η αποτελεσματικότητα ενός κινήματος που εμφορείται από αισθήματα αγάπης, γνήσιου ενδιαφέροντος κι ανθρωπιάς και ζητά επιτακτικά δικαιοσύνη.

Τον Ιανουάριο του 2009 κυκλοφόρησε το δεύτερο τεύχος του Post-MEDIA. Το περιοδικό ήταν μια ιδέα μου που είδα να υλοποιείται για 6 μόλις μήνες. Στο δεύτερο τεύχος, το κεντρικό θέμα αφορούσε τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες. Μόλις βγήκε το περιοδικό στα περίπτερα μου τηλεφώνησε ο Μανώλης Σταυρουλάκης, πατέρας του Γιάννη Σταυρουλάκη, ενός νέου ανθρώπου που έχασε τη ζωή του άδοξα όταν το αυτοκίνητό του έπεσε πάνω σε μια παράνομη διαφημιστική πινακίδα. Μου είπε ότι στο αφιέρωμά μας γράφαμε μόνο το 10% όσων γίνονταν στην παράνομη υπαίθρια διαφήμιση. Την επόμενη μέρα πήγα στο σπίτι του για να μου παρουσιάσει τα στοιχεία που είχε συλλέξει και να μου μιλήσει για τον αγώνα που είχε δώσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, μαζί με άλλους γονείς που είχαν χάσει τα παιδιά τους εξαιτίας της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης. Εκείνη την ημέρα ξεκίνησε η ενασχόλησή μου τόσο με το θέμα των πινακίδων, όσο και με το θέμα της οδικής ασφάλειας. (περισσότερα…)

Το 2002 έγραψα στο Έψιλον της Ελευθεροτυπίας ένα άρθρο με τίτλο «Η εκδίκηση του Όχλου», αναφερόμενος στα flash mobs που είχαν αρχίσει τότε να διαδίδονται σαν ιός (το παραθέτω παρακάτω). Εκείνη την εποχή βλέπαμε έκθαμβοι να σχηματίζονται «πλήθη» μέσα σε καταστήματα ή πλατείες, αυθόρμητα, χωρίς οργανωτικές δομές ή αιτήματα. Πολλοί έσπευσαν να μιλήσουν για μόδα. Λογικό. Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης δεν είχαν ακόμα εμφανιστεί. Σήμερα, γινόμαστε αυξανόμενα μάρτυρες της οργανωτικής δύναμης του Διαδικτύου και των Social Media, με πλήθος αφορμών.

Στο ντοκιμαντέρ που κάναμε με τη Μέντη Μέγα, Blog. Ένας νέος δημόσιος χώρος, καταγράψαμε τις συγκεντρώσεις που οργανώθηκαν στο Σύνταγμα, για τις φωτιές στην Πάρνηθα το 2007. Τώρα με τις καθημερινές συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα (και σε άλλες πλατείες της χώρας), και το αποκαλούμενο κίνημα της Άμεσης Δημοκρατίας, ή προηγουμένως των Αγανακτισμένων, το φαινόμενο της γρήγορης δημιουργίας όχλων «απ’ τα κάτω» αρχίζει να παίρνει διαστάσεις και να γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλές.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Το 2002 τα πλήθη συγκεντρώνονταν μέσω SMS. Το 2011 συγκεντρώνονται μέσω του Facebook και του Twitter. Η διαφορά δεν είναι μεγάλη. Στην ουσία, τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης επιτάχυναν και διόγκωσαν αυτή τη δυναμική, χρησιμοποιώντας τη συγκολλητική δύναμη του Διαδικτύου. (περισσότερα…)

Κυκλοφορεί εδώ και καιρό ένα email που καλεί τους πολίτες να μην αγοράζουν βενζίνη απ’ τις δύο μεγάλες εταιρείες, τη Shell και τη BP, για να τις αναγκάσουν, τόσο αυτές όσο και τις άλλες, να μειώσουν δραστικά την τιμή τους. Δεν είμαι οικονομολόγος αλλά καταλαβαίνω ότι όσο υπάρχει μεγάλη ζήτηση οι εταιρείες θα συνεχίσουν να αυξάνουν τις τιμές τους. Θέλω να πω ότι το μόνο σίγουρο είναι πως αν μειωνόταν η κατανάλωση βενζίνης, η ζήτησή της δηλαδή, τότε σίγουρα θα είχαμε και πτώση της τιμής της. Ωστόσο ένα επιλεκτικό μποϋκοτάζ των δύο μεγαλύτερων εταιρειών θα μπορούσε όντως να είχε αποτέλεσμα αν οι πολίτες αποδείκνυαν ότι μπορούν να κινηθούν μαζικά και να οργανωθούν. Το αίτημα λοιπόν είναι αυτό. Η αυτοοργάνωση και η μαζική ακηδεμόνευτη συμμετοχή των πολιτών σ’ ένα καταναλωτικό κίνημα. Δυστυχώς στην Ελλάδα, για διάφορους λόγους που έχω εξηγήσει σε προηγούμενες αναρτήσεις, το καταναλωτικό κίνημα είναι ανύπαρκτο. Η τιμή της βενζίνης θα μπορούσε να είναι μια πλατφόρμα για το ξεκίνημα ώστε μετά να ακολουθήσουν άλλες, πιο δραστικές κινήσεις. Διαβάστε αυτό το πολύ κατατοπιστικό κείμενο που εξηγεί γιατί στην Ελλάδα πληρώνουμε τα πρϊόντα ακριβότερα – γιατί, λέω εγώ, οι εταιρείες μπορούν να χρεώνουν περισσότερο χωρίς να υπάρχει παραμικρή αντίδραση. Τί λέτε, άραγε μπορούμε να κάνουμε κάτι;

Banksy

Δύσκολη κι αιματηρή η χρονιά που φεύγει. Στην Αϊτή μόνο έχασαν τη ζωή τους παραπάνω από 400.000 άνθρωποι από έναν καταστροφικό σεισμό. Η οικονομική κρίση μας αποκάλυψε ανεπάρκειες και παθογένειες σοβαρότατες, ενώ οι ανισότητες εξακολουθούν να βαραίνουν στη συνείδηση κάθε κοινωνικά ευαίσθητου ανθρώπου. Και τα Media σ’ ένα μεγάλο ποσοστό συνέχισαν να παίζουν το ρόλο του συνεργού και του απολογητή της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων. Απ’ την άλλη το Διαδίκτυο, τα Social Media και οι πολλές προσπάθειες εναλλακτικής και ανεξάρτητης δημοσιογραφίας, συνιστούν ακόμα μια μεγάλη υπόσχεση, ένα ανοικτό στοίχημα που μένει να κερδηθεί. Μέσα σ’ αυτό το δύσκολο λοιπόν περιβάλλον αυτή τη χρονιά έμαθα:
1. ότι η δικαιοσύνη δεν είναι μια κούφια λέξη. Πρέπει να αγωνιζόμαστε καθημερινά υπέρ της. Το ίδιο και για τη διαφάνεια, την αξιοκρατία, την εντιμότητα, την υπευθυνότητα. Αντί για Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη θα προτιμούσα πλέον να μιλάμε για Εταιρική Κοινωνική Δικαιοσύνη: π.χ. να επιστρέψουν οι μεγάλοι κερδοσκόποι τα υπερκέρδη στην κοινωνία, χρηματοδοτώντας κοινωνικές δομές κι υποδομές.
2. ότι πρέπει επιτέλους να βάλουμε ένα τέλος στη σιωπή. Υπάρχουν μεγάλα και σοβαρά θέματα που πρέπει να αναλυθούν, να ερευνηθούν. Τώρα πια οι δημοσιογράφοι, οι πολίτες, οι πάντες έχουμε τα εργαλεία για να το κάνουμε, κι όσο δεν το κάνουμε είμαστε κι εμείς συνένοχοι των εγκλημάτων.
3. ότι ήρθε η ώρα να βάλουμε σαφείς και ξεκάθαρους στόχους, είτε με όρους γενιάς (οι γεννημένοι τη δεκαετία του ’70) είτε με όρους κοινωνικού και πολιτικού προσανατολισμού (κάθε άνθρωπος που θέλει να λυθούν τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα).
4. ότι στην Ελλάδα έχουμε δημιουργήσει μια κοινωνία κλάψας και καταγγελίας, κι έχουμε αφήσει αν λευκώ κάποιους λαϊκιστές να διεκδικούν στο όνομά μας. Ήρθε η ώρα να πάρουμε πίσω τη λευκή επιταγή και να συνεργαστούμε ως ενεργοί πολίτες αυτής της χώρας, αυτού του πλανήτη. Χρειαζόμαστε για παράδειγμα στην Ελλάδα ένα σοβαρό, ανεξάρτητο καταναλωτικό κίνημα. Πόσο ακόμα θα υπομένουμε την ασύδοτη δράση κάποιων εταιρειών;
5. ότι σιγά σιγά τα πράγματα αλλάζουν, κι ότι η μεγαλύτερη βλακεία που έχουμε αποδεχτεί είναι το «αυτό δεν αλλάζει». Η κυβέρνηση των ΗΠΑ μήνυσε πρόσφατα τη BP για την τεράστια οικολογική καταστροφή που προκάλεσε στον κόλπο του Μεξικό, αυτή τη χρονιά.
6. ότι η βία δε μπορεί με τίποτα να είναι λύση, ούτε μέσο για την επίτευξη των σκοπών για έναν καλύτερο κόσμο.
7. ότι πράγματι εμείς είμαστε τα Μέσα, κι ότι μέσα απ’ το δωμάτιό μας, μέσα απ’ τα ίδια τα σώματά μας μπορούμε να εκπέμψουμε μηνύματα ελπίδας κι αισιοδοξίας. Ο φόβος είναι το πιο ανασταλτικό συναίσθημα, κι εμείς μπορούμε να τον ξεπεράσουμε. Νομίζω ότι η δεκαετία που ξεκινά αύριο θα είναι μια απ’ τις πιο ενδιαφέρουσες και κρίσιμες για τον κόσμο. Εύχομαι σε όλους μας, υγεία, ειρήνη, αλληλεγγύη και φυσικά δικαιοσύνη. Καλή Χρονιά!

cleanjunkies, το deBop.gr, το θέατρο «Συνεργείο» και η Artville Gallery σάς καλούν να συμμετάσχετε στο give me a sign project.

Φέρνουμε παράνομες διαφημιστικές πινακίδες στο θέατρο «Συνεργείο», Κολωνού 31, Μεταξουργείο, Δευτέρα – Σάββατο 14:00 – 20:00.

Ομάδα εικαστικών δημιουργεί έργα με τις πινακίδες.

Τα έργα εκτίθενται στην Artville Gallery, Δεινοκράτους 12, Κολωνάκι.

Μέρος των εσόδων από τα έργα διατίθεται στο πρόγραμμα STATION ATHENS για νεαρούς πρόσφυγες.

give us a sign:

givemeasignpro@gmail.com

Σήμερα αναδημοσιεύω την ομιλία που έκανε ο Χρήστος Καλλίτσης στο 1ο Συνέδριο της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου:

Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι,

Με δεδομένη τη δύναμη της επικοινωνίας του κινηματογράφου και των λοιπών οπτικοακουστικών μέσων το να γνωρίζει σήμερα κάποιος το πώς και γιατί φτιάχνεται μία ταινία είναι ένα εφόδιο για να πλησιάσει την αλήθεια αυτού που βλέπει και να σταματήσει να το βλέπει όταν αυτό παράγει οπτικοακουστική σαβούρα.

Οι συχνά καταιγιστικές εικόνες βίας ψυχολογικής και σωματικής του κινηματογράφου και της τηλεόρασης απομακρύνουν τους πολίτες από το ζητούμενο που μπορεί να είναι η συμμετοχή τους στη διαμόρφωση μιας δίκαιης κοινωνίας.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης ο πολίτης για να διεκδικήσει ακόμα και τα αυτονόητα, σε μία χώρα που νοσεί ηθικά και οικονομικά, χρειάζεται τεκμήρια. Ο κινηματογράφος τεκμηρίωσης είναι ίσως ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, για όσους το κατέχουν, για να διεκδικήσουν το δίκιο τους.

Για τον πολίτη είναι πολλές φορές θέμα ζωτικής σημασίας το να διαδώσει μέσα από εικόνες και ήχους την ιστορία που τον απασχολεί. Ο πολίτης είναι άλλωστε ο πρώτος δέκτης των συνεπειών μιας αμφισβητούμενης απόφασης της πολιτείας. Μαζί με μία επιστολή διαμαρτυρίας – πρότασης προς τους αρμόδιους μπορεί να σταλεί μια μικρού μήκους ταινία που να τεκμηριώνει το θέμα. Μια τέτοια ταινία απευθύνεται σε ευρύ κοινό, το οποίο μπορεί να είναι και διεθνές.

Η προσιτή οικονομικά τεχνολογία της εικόνας και του ήχου επιτρέπουν πλέον σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού (και σύντομα σε πολύ περισσότερους) το να φτιάξουν μόνοι τους μία ταινία για να προστατεύσουν το σχολείο της γειτονιάς τους από το να μετατραπεί σε υπόγειο πάρκινγκ, την παραλία της πόλης τους από υποθαλάσσιους αυτοκινητόδρομους, την οδήγηση από τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες κ.λπ.

Επιπλέον υπάρχουν παραδείγματα σκηνοθετών που αισθάνονται την ανάγκη με την τέχνη τους να συμβάλλουν στην καλύτερη λειτουργία της «δημοκρατίας», εφόσον δεχόμαστε πως για να λειτουργήσει η δημοκρατία χρειάζονται ενεργοί πολίτες. (περισσότερα…)

Η Κυριακή 21 Νοεμβρίου είναι η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΡΟΧΑΙΩΝ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΩΝ.
Δεν θα συμφιλιωθούμε ποτέ μ αυτή την απουσία.
Δεν θα συμφιλιωθούμε ποτέ μ αυτό το διαρκές έγκλημα.
Ας σταματήσουμε για λίγο για να θυμηθούμε αυτούς που έφυγαν.
Καμιά αλλαγή δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν υπάρχει μνήμη.