Φέρνουν μαζί τους καρέκλες κάμπινγκ, παγούρια, ζεστά ρούχα, δίνουν συνεντεύξεις σε δημοσιογράφους και βγάζουν τη νύχτα μαζί με δεκάδες κι εκατοντάδες στην ουρά.

Το Μάρτιο του 2011 το είδα με τα μάτια μου. Είχε μόλις κυκλοφορήσει το δεύτερο iPad και βρισκόμουν τυχαία στη Νέα Υόρκη. Σκέφτηκα ότι θα ήταν μια καλή ευκαιρία να δω την ταμπλέτα από κοντά, κι έτσι το πρωί επισκέφθηκα το κεντρικότερο κατάστημα της Apple στη Fifth Avenue. Αλλά το θέαμα που αντίκρυσα ήταν πραγματικά πρωτόγνωρο. Έξω απ’ το μαγαζί είχαν στρατοπεδεύσει εκατοντάδες άνθρωποι ο ένας πίσω απ’ τον άλλο. Είπα να βρω το τέλος της ουράς ακολουθώντας το ανθρωπομάνι. Κάποια στιγμή έχασα το μέτρημα και κουράστηκα. Πήγα για καφέ εγκαταλείποντας γρήγορα την προσπάθεια. Η ουρά έκανε τον κύκλο του τετραγώνου και συνέχιζε πολύ πιο μακρικά.

Χθες, βλέποντας αυτό το βίντεο θυμήθηκα την περυσινή μου εμπειρία. Τη δεδομένη ώρα που το τράβηξαν, μέτρησαν 820 κεφάλια.

Ένας άλλος αναλυτής μέτρησε 775 άτομα, και συγκρίνοντας με τα προηγούμενα iPhone βρήκε ότι οι κάθε χρόνο οι ουρές αυξάνονται κατά 83%. Και με βάση τις ουρές προβλέπει ότι αυτό το Σαββατοκύριακο μόνο θα πουληθούν 8 εκατομμύρια συσκευές! 

Τί σκέφτομαι φέρνοντας την ανάμνηση ξανά στο προσκήνιο; Κατ’ αρχήν την επιτυχία αυτής της εταιρείας που μετατρέπει την αγορά του νέου προϊόντος της σε διαφημιστικό γεγονός. Η Apple είναι όντως μια εκπληκτική εταιρεία και τα προϊόντα της προκαλούν τρομερό ενθουσιασμό. Έχει χτυπήσει αυτό που λέμε φλέβα, ενισχύοντας μια καταναλωτική κουλτούρα που όμοιά της δεν υπάρχει. Οι υπάλληλοί της σχηματίζουν μια ανθρώπινη πύλη και υποδέχονται τους υπομονετικούς καταναλωτές ζητωκραυγάζοντας. Καθώς οι τελευταίοι μπαίνουν μέσα στο κατάστημα, οι υπάλληλοι συνεχίζουν να τους επιβραβεύουν για το κατόρθωμά τους.

“Νιώθω σαν να βρίκομαι σε ροκ συναυλία” λέει μια νεαρή κοπέλα. “Η ενέργεια, τα πάντα εδώ είναι έτσι. Γι’ αυτό περίμενα, για την εμπειρία και τον ενθουσιασμό κάτι καινούργιου”. Βγαίνοντας απ’ το κατάστημα υπάρχει ένας υπάλληλος που έχει μία και μόνη δουλειά. Να λέει “συγχαρητήρια παιδιά!”.

Ρωτήθηκαν άνθρωποι που περίμεναν σε κατάστημα της Apple στο Σιάτλ γιατί στάθηκαν όλη τη νύχτα στην ουρά. (περισσότερα…)

 Πριν από μερικούς μήνες αποδέχτηκα την πρόταση των εκδόσεων Μεταίχμιο να μεταφράσω το βιβλίο του Jeff Jarvis, “What Would Google Do?”. Η εμπειρία της μετάφρασης ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, αν κι αρκετά απαιτητική και τολμώ να πω κοπιαστική. Την περίοδο που μετέφραζα το βιβλίο έτυχε να πάω στις Η.Π.Α και να κανονίσω μια συνέντευξη με τον Jarvis. Μου την παραχώρησε την τελευταία ημέρα της παραμονής μου στη Νέα Υόρκη. Επί μια ώρα είχα μποροστά μου έναν πολύ ευγενικό κι ανοιχτό άνθρωπο, με χαμόγελο και ριζοσπαστικές ιδέες, έναν οραματιστή του Διαδικτύου, να απαντά στις ερωτήσεις μου και να μιλά με θέρμη για το βιβλίο του. Ήταν απολαυστικός.

Το βίντεο έγινε για λογαριασμό των εκδόσεων Μεταίχμιο, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου “Τι θα έκανε η Google;” του Jeff Javis σε δική μου μετάφραση, το οποίο κυκλοφορεί σήμερα στα βιβλιοπωλεία. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε, μπορεί να γίνει πηγή έμπνευσης για τους ζοφερούς αυτούς καιρούς που περνάμε. Εννοείται ότι είμαι ανοικτός σε σχόλια για τη μετάφραση ή οτιδήποτε άλλο. Στην αρχή του βιβλίου, υπάρχει κι ένα δικό μου προλογικό σημείωμα που έχει εγκριθεί απ’ το συγγραφέα. Περισσότερα για το βιβλίο, μπορείτε να δείτε εδώ. Φυσικά, θα επανέλθω…

*Θέλω να ευχαριστήσω τον κ. Παπαγεωργίου των εκδόσεων Μεταίχμιο που μου εμπιστεύτηκε τη μετάφραση κι ήταν άψογος σε όλη τη διάρκεια της συνεργασίας για την έκδοση. Για τον Jarvis ό,τι και να πω θα είναι λίγο…

Η συνείδηση σας καλεί. Πηγή: WiredΣ’ ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του στο περιοδικό Wired (που πρέπει κατά τη γνώμη μου να διαβαστεί προσεκτικά), ο μπλόγκερ Joel Johnson προσπάθησε να επαναφέρει στην κουβέντα ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον θέμα στο προσκήνιο. Ταξίδεψε μέχρι την Κίνα, στο εργαστήριο του πλανήτη, εκεί που συναρμολογούνται τα ακριβά μας γκάτζετ, και πιο συγκεκριμένα σ’ ένα εργοστάστιο της εταιρείας Foxconn (η οποία έχει 1 εκατομμύριο υπαλλήλους) για να πάρει απαντήσεις σχετικά με τις αυτοκτονίες 17 υπαλλήλων το τελευταίο διάστημα. Όσοι θα διαβάσετε το άρθρο δε χρειάζεστε ειδική διαμεσολάβηση, έτσι κι αλλιώς ο σκοπός αυτής της ανάρτησης δεν είναι να μεταφράσω το κείμενο. Εδω θέλω απλά να αποκωδικοποιήσω λίγο το μείζον διακύβευμα του κειμένου και να πω τη γνώμη μου.

Πρώτα απ’ όλα, ο αρθρογράφος, έκανε τη δουλειά του δημοσιογράφου, αλλά το γεγονός ότι πήγε συνοδευόμενος από άτομο των Δημοσίων Σχέσεων και Στελέχη της εταιρείας, δεν του άφησε μεγάλο περιθώριο ελιγμών. Ωστόσο, ακόμα κι έτσι, κάποια πράγματα του ήταν ορατά. Τα δίχτυα που τοποθετήθηκαν, μετά τις 17 αυτοκτονίες υπαλλήλων, μιλούν από μόνα τους. Αλλά τα περισσότερα που είδε ο Johnson, λέει ο ίδιος, θα μπορούσε να τα είχε δει σε οποιοδήποτε εργοστάσιο στον κόσμο. Αυτό που πιθανότατα δεν θα είχε δει, ήταν η ατμόσφαιρα σιωπής και συγκάλυψης. Όπως αναφέρει στο άρθρο, ένας ρεπόρτερ Κινέζικης εφημερίδας δούλεψε ως μυστικός στο εργοστάσιο κι έγραψε μετά για συνθήκες απελπισίας… Κι έπειτα σιωπή.

Δίχτυα ασφαλείας. Πηγή: Wired

Η εικόνα που φτιάχνει ο Johnson, μπορεί να μην είναι ζοφερή, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά εγείρει ένα σοβαρότατο θέμα: υπό ποιές συνθήκες παράγονται τα τεχνολογικά γκάτζετ που απολαμβάνουμε στη Δύση; «Μήπως το iPhone μου σκότωσε αυτούς τους 17 ανθρώπους;» αναρωτιέται ο μπλόγκερ Johnson. Η απάντηση στο τέλος του άρθρου είναι καταφατική. Έστω και λίγο, ναι, αγοράζοντας ένα προϊόν που βγήκε απ’ το εργοστάσιο που αυτοκτόνησαν 17 άνθρωποι, συνέβαλα κι εγώ να τους φέρω ένα ακόμα βήμα προς την απελπισία, λέει. Τα εξαντλητικά ωράρια και η έλλειψη συνδικάτων, επισημαίνονται ως δύο σοβαρότατοι παράγοντες, χωρίς να είναι βέβαια οι μόνοι. Η πληροφόρησή μας σχετικά δεν είναι καθόλου μα καθόλου αρκετή: το καθεστώς δεν είνα φιλικό στη διαφάνεια. Αλλά ο δυτικός καταναλωτής πρέπει να γνωρίζει. Πρέπει να γνωρίζει αν θα έχει ήσυχη τη συνείδησή του, όταν καταναλώνει προϊόντα made in China.

Οι συνθήκες παραγωγής των προϊόντων δεν είναι μια παρεπίμπτουσα λεπτομέρεια. Δείχνουν αν ένα σύστημα είναι ανθρώπινο ή όχι. Το να ανεχόμαστε, ή και να εκμεταλλευόμαστε τις πολυτέλειες που μας δίνει η απάνθρωπη εκμετάλλευση του αναπτυσσόμενου κόσμου, κοιτάζοντας αδιάφορα τις οθόνες των γυαλιστερών μας γκάτζετ, μάλλον μας αποκτηνώνει παρά μας εξανθρωπίζει. Επιπλέον, οι συνθήκες της Κίνας, συχνά δεν είναι και τόσο μακριά μας, απλά εκεί η κλίμακα είναι πολύ μεγαλύτερη. Δεν προτείνω κάποια σπασμωδική λύση, ούτε κάποια νηστεία, ή αποχή. Νομίζω ότι αρχικά πρέπει να συζητήσουμε, να πληροφορηθούμε, να ανοιχτούμε στην παγκόσμια διάσταση αυτών των προβλημάτων, και να ενεργοποίησουμε τη συνείδησή μας απέναντι σε τάσεις που μας θέλουν άβουλους, αδίστακτους κι αδιάφορους καταναλωτές. Γιατί όντως πολλά απ’ αυτά τα γκάτζετ μπορούν να γίνουν πολύ χρήσιμα, να μεταφέρουν γνώση, να βοηθήσουν στην επικοινωνία, στην εκπαίδευση, σε πολλά πεδία, αλλά πρέπει και τα ίδια να είναι αποτέλεσμα των αξιών και των αρχών που επικαλούνται για το περιεχόμενό τους. Θέλω να πω ότι το να ευαγγελιζόμαστε μια δικαιότερη κοινωνία διαμέσου των καινούργιων εργαλείων, μας υποχρεώνει να μην αδιαφορούμε για τις άθλιες ή άδικες συνθήκες κάτω απ’ τις οποίες παράγονται αυτά τα εργαλεία. Όταν ακόμα κι ένας άνθρωπος αυτοκτονεί σ’ ένα χώρο δουλειάς, ολόκληρη η κοινωνία, πρέπει να αναλογιστεί τις ευθύνες της και να πράξει για να αποτρέψει επόμενες αυτοκτονίες. Τα δίχτυα ασφαλείας αντιμετωπίζουν το σύμπτωμα. Νομίζω ότι πρέπει ταυτόχρονα να αντιμετωπίσουμε και τις αιτίες.

Και μια τελευταία σημείωση. Επειδή πολλές εταιρείες αρχίζουν να επικαλούνται μια θολή Εταιρική Κοινωνική Υπευθυνότητα, ιδού πεδίο δόξης (και σαφήνειας) λαμπρό: οι συνθήκες εργασίας.


Flattr this

Κυκλοφορεί εδώ και καιρό ένα email που καλεί τους πολίτες να μην αγοράζουν βενζίνη απ’ τις δύο μεγάλες εταιρείες, τη Shell και τη BP, για να τις αναγκάσουν, τόσο αυτές όσο και τις άλλες, να μειώσουν δραστικά την τιμή τους. Δεν είμαι οικονομολόγος αλλά καταλαβαίνω ότι όσο υπάρχει μεγάλη ζήτηση οι εταιρείες θα συνεχίσουν να αυξάνουν τις τιμές τους. Θέλω να πω ότι το μόνο σίγουρο είναι πως αν μειωνόταν η κατανάλωση βενζίνης, η ζήτησή της δηλαδή, τότε σίγουρα θα είχαμε και πτώση της τιμής της. Ωστόσο ένα επιλεκτικό μποϋκοτάζ των δύο μεγαλύτερων εταιρειών θα μπορούσε όντως να είχε αποτέλεσμα αν οι πολίτες αποδείκνυαν ότι μπορούν να κινηθούν μαζικά και να οργανωθούν. Το αίτημα λοιπόν είναι αυτό. Η αυτοοργάνωση και η μαζική ακηδεμόνευτη συμμετοχή των πολιτών σ’ ένα καταναλωτικό κίνημα. Δυστυχώς στην Ελλάδα, για διάφορους λόγους που έχω εξηγήσει σε προηγούμενες αναρτήσεις, το καταναλωτικό κίνημα είναι ανύπαρκτο. Η τιμή της βενζίνης θα μπορούσε να είναι μια πλατφόρμα για το ξεκίνημα ώστε μετά να ακολουθήσουν άλλες, πιο δραστικές κινήσεις. Διαβάστε αυτό το πολύ κατατοπιστικό κείμενο που εξηγεί γιατί στην Ελλάδα πληρώνουμε τα πρϊόντα ακριβότερα – γιατί, λέω εγώ, οι εταιρείες μπορούν να χρεώνουν περισσότερο χωρίς να υπάρχει παραμικρή αντίδραση. Τί λέτε, άραγε μπορούμε να κάνουμε κάτι;

Banksy

Δύσκολη κι αιματηρή η χρονιά που φεύγει. Στην Αϊτή μόνο έχασαν τη ζωή τους παραπάνω από 400.000 άνθρωποι από έναν καταστροφικό σεισμό. Η οικονομική κρίση μας αποκάλυψε ανεπάρκειες και παθογένειες σοβαρότατες, ενώ οι ανισότητες εξακολουθούν να βαραίνουν στη συνείδηση κάθε κοινωνικά ευαίσθητου ανθρώπου. Και τα Media σ’ ένα μεγάλο ποσοστό συνέχισαν να παίζουν το ρόλο του συνεργού και του απολογητή της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων. Απ’ την άλλη το Διαδίκτυο, τα Social Media και οι πολλές προσπάθειες εναλλακτικής και ανεξάρτητης δημοσιογραφίας, συνιστούν ακόμα μια μεγάλη υπόσχεση, ένα ανοικτό στοίχημα που μένει να κερδηθεί. Μέσα σ’ αυτό το δύσκολο λοιπόν περιβάλλον αυτή τη χρονιά έμαθα:
1. ότι η δικαιοσύνη δεν είναι μια κούφια λέξη. Πρέπει να αγωνιζόμαστε καθημερινά υπέρ της. Το ίδιο και για τη διαφάνεια, την αξιοκρατία, την εντιμότητα, την υπευθυνότητα. Αντί για Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη θα προτιμούσα πλέον να μιλάμε για Εταιρική Κοινωνική Δικαιοσύνη: π.χ. να επιστρέψουν οι μεγάλοι κερδοσκόποι τα υπερκέρδη στην κοινωνία, χρηματοδοτώντας κοινωνικές δομές κι υποδομές.
2. ότι πρέπει επιτέλους να βάλουμε ένα τέλος στη σιωπή. Υπάρχουν μεγάλα και σοβαρά θέματα που πρέπει να αναλυθούν, να ερευνηθούν. Τώρα πια οι δημοσιογράφοι, οι πολίτες, οι πάντες έχουμε τα εργαλεία για να το κάνουμε, κι όσο δεν το κάνουμε είμαστε κι εμείς συνένοχοι των εγκλημάτων.
3. ότι ήρθε η ώρα να βάλουμε σαφείς και ξεκάθαρους στόχους, είτε με όρους γενιάς (οι γεννημένοι τη δεκαετία του ’70) είτε με όρους κοινωνικού και πολιτικού προσανατολισμού (κάθε άνθρωπος που θέλει να λυθούν τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα).
4. ότι στην Ελλάδα έχουμε δημιουργήσει μια κοινωνία κλάψας και καταγγελίας, κι έχουμε αφήσει αν λευκώ κάποιους λαϊκιστές να διεκδικούν στο όνομά μας. Ήρθε η ώρα να πάρουμε πίσω τη λευκή επιταγή και να συνεργαστούμε ως ενεργοί πολίτες αυτής της χώρας, αυτού του πλανήτη. Χρειαζόμαστε για παράδειγμα στην Ελλάδα ένα σοβαρό, ανεξάρτητο καταναλωτικό κίνημα. Πόσο ακόμα θα υπομένουμε την ασύδοτη δράση κάποιων εταιρειών;
5. ότι σιγά σιγά τα πράγματα αλλάζουν, κι ότι η μεγαλύτερη βλακεία που έχουμε αποδεχτεί είναι το «αυτό δεν αλλάζει». Η κυβέρνηση των ΗΠΑ μήνυσε πρόσφατα τη BP για την τεράστια οικολογική καταστροφή που προκάλεσε στον κόλπο του Μεξικό, αυτή τη χρονιά.
6. ότι η βία δε μπορεί με τίποτα να είναι λύση, ούτε μέσο για την επίτευξη των σκοπών για έναν καλύτερο κόσμο.
7. ότι πράγματι εμείς είμαστε τα Μέσα, κι ότι μέσα απ’ το δωμάτιό μας, μέσα απ’ τα ίδια τα σώματά μας μπορούμε να εκπέμψουμε μηνύματα ελπίδας κι αισιοδοξίας. Ο φόβος είναι το πιο ανασταλτικό συναίσθημα, κι εμείς μπορούμε να τον ξεπεράσουμε. Νομίζω ότι η δεκαετία που ξεκινά αύριο θα είναι μια απ’ τις πιο ενδιαφέρουσες και κρίσιμες για τον κόσμο. Εύχομαι σε όλους μας, υγεία, ειρήνη, αλληλεγγύη και φυσικά δικαιοσύνη. Καλή Χρονιά!

Τις τελευταίες ημέρες διεξάγεται στη χώρα μας ένας ευρύς δημόσιος διάλογος σχετικά με το παρόν και το μέλλον του Τύπου. Πότε άτακτα και πότε πιο συγκροτημένα, πλήθος εμπλεκόμενων διαλέγεται και μονολογεί, όπως κάνω εγώ αυτή τη στιγμή, επάνω στα μείζονα και στα ελάσσονα ερωτήματα, τις προκλήσεις και τα πρόσκαιρα πιθανώς αδιέξοδα που γεννά η σταδιακή αλλαγή αυτού που γνωρίζαμε ως τώρα με τη μορφή της εφημερίδας, του περιοδικού ή ακόμα και της τηλεόρασης ή του ραδιοφώνου. Η αλλαγή αυτή επισυμβαίνει σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας μιας τεχνολογικής μετατόπισης. Το διαδίκτυο και οι ευρυζωνικές συνδέσεις τείνουν να ολοκληρώσουν και να γενικεύσουν μια καινούργια κατάσταση στο τοπίο των Μέσων, που οργανώνεται γύρω απ’ την οθόνη, τα δίκτυα, τις άυλες αξίες, και την τεχνολογική καινοτομία. Τα διακυβεύματα είναι πολλά και θα χρειαστεί αρκετός χρόνος ώστε να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα. Προς το παρόν μπορούμε μόνο να προσθέτουμε θραύσματα, προβληματισμούς, να εικάζουμε και να δημιουργούμε παραδείγματα. Να εκκινούμε διαλόγους. Υπό αυτό το πρίσμα, γιορτάζω κάθε αφορμή για διάλογο, κάθε απόπειρα άρθρωσης λόγου, κάθε απόπειρα έρευνας, διερωτήσεων, στοχασμού, αναλύσεων, συνθέσεων και αναμοχλεύσεων. Δε συμφωνώ καθόλου με την άποψη που αντιμετωπίζει τα πράγματα αφ’ υψηλού, στο στυλ τι νέο έχουν τώρα να μας πουν αυτοί. Κάθε νέα συζήτηση, κάθε νέα έρευνα, κάθε νέα γνώμη και τοποθέτηση, λαμβάνει θέση στον καμβά της αναζήτησης νοήματος, και γι’ αυτό κατά τη γνώμη μου πρέπει να ενθαρρύνεται. Οι απόψεις που θέλουν μόνο τους ειδικούς ή τους ειδήμονες να συζητούν, κεκλεισμένων των θυρών, εκτός από ελιτίστικες, είναι αντιδημοκρατικές και εχθρικές προς το μοίρασμα της γνώσης. (περισσότερα…)

Στα χθεσινά Νέα, και πιο συγκεκριμένα στο ένθετο για την υγεία, παρουσιάστηκε το αποτέλεσμα μιας επιστημονικής έρευνας του Πανεπιστημίου της Κρήτης, η οποία έδειξε ότι «τα πλήρη γαλακτοκομικά προϊόντα αυξάνουν έξι φορές τον κίνδυνο για καρκίνο του μαστού, και αντίθετα το ελαιόλαδο φαίνεται να μειώνει αυτόν τον κίνδυνο κατά 80%». Η αλήθεια είναι ότι το εύρημα αυτό δεν είναι πρωτοφανές. Υπάρχει επαρκής πλέον σχετική βιβλιογραφία που τεκμηριώνει τη σύνδεση καρκίνων του μαστού (αλλά και του προστάτη) με την κατανάλωση γαλακτοκομικών. Την είδηση για το εύρημα των ερευνών αυτού του είδους πιθανότατα δε θα τη δούμε να γίνεται πρώτο θέμα στα ηλεκτρονικά ή άλλα παραδοσιακά Μέσα, καθώς οι μεγάλες γαλακτοβιομηχανίες της χώρας μας είναι απ’ τους μεγαλύτερους χορηγούς και διαφημιζόμενους των Media. Ωστόσο, οι πανεπιστημιακές έρευνες αυτού του είδους μάς κάνουν τουλάχιστον να αισιοδοξούμε ότι τουλάχιστον κάτι λειτουργεί σωστά σ’ αυτό τον τόπο.

(περισσότερα…)