Για όσους αγνοούν το νόημα της λέξης “τρολ”, να πω ότι πρόκειται για μυθικά τέρατα που τρομοκρατούν πολίτες. Στο Διαδίκτυο η έννοια του τρολ είναι συνυφασμένη με χρήστες που μπαίνουν σε συζητήσεις και τις καταστρέφουν. Μια σύντομα περιήγηση στο Twitter είναι αρκετή για να δεις πώς λειτουργούν τα τρολ. Στην πραγματικότητα, τα τρολ κυριαρχούν στο δημόσιο διάλογο. Και δεν κυριαρχούν μόνο στο Διαδίκτυο. Όλη η δημόσια σκηνή, χωρίς υπερβολή, είναι στοιχειωμένη απ’ την κουλτούρα της λεγόμενης τρολιάς.

Τί άλλο από τρολιά είναι για παράδειγμα ο αναπόδεικτος ισχυρισμός ότι μας ψεκάζουν; Αν παρακολουθήσεις τις δηλώσεις, τις αντιδράσεις, τις κινήσεις των πολιτικών, των σχολιαστών, των δημοσιογράφων, κι όλων όσων παρεμβαίνουν στη δημόσια ατζέντα, συνειδητοποιείς ότι βαρύτητα αποκτούν κυρίως οι εντυπωσιοθηρικές, βαρύγδουπες κι ανόητες φράσεις και προτάσεις. Όσο πιο εξωφρενική είναι η έκφραση, η διατύπωση, αλλά και η ουσία αυτού που λέγεται τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να ακουστεί δημοσίως και να «συζητηθεί». Όσο πιο ψύχραιμη, πιο διαλεκτική, πιο συναινετική και σοβαρή είναι μια πρόταση, τόσο λιγότερες πιθανότητες έχει να φτάσει στα αυτιά του κόσμου.troll (περισσότερα…)

Κυκλοφορεί ανώνυμα στο πλήθος της Νέας Υόρκης με μια τσάντα γεμάτη χαρτιά και κόλλες. Είναι ο πιο διάσημος άσημος καλλιτέχνης του δρόμου. Ο Τζίλυ Μπαλίστικ. Κολλάει χειροποίητες αφίσες στον υπόγειο της Νέας Υόρκης. Συνήθως απεικονίζουν ανθρώπους εν καιρώ πολέμου, με μάσκες οξυγόνου στα πρόσωπα.

Τελευταία έχει επινοήσει και κάτι καινούργιο. Επιτίθεται στις διαφημίσεις που κατακλύζουν τον υπόγειο μ’ έναν εξαιρετικά πρωτότυπο και δημιουργικό τρόπο. Κολλάει επάνω τους μηνύματα που εμφανίζονται στις οθόνες των υπολογιστών μας. Ο Τζίλυ Μπαλίστικ, ο πιο διάσημος άσημος καλλιτέχνης του δρόμου της Νέας Υόρκης.

(περισσότερα…)

Περπατώντας μια μέρα στην Ιπποκράτους στάθηκα μπροστά απ’ αυτή την εικόνα. Μια απλώστρα, μια σκάλα, δύο καρέκλες, ένα σκαμπό, ένα τραπεζάκι, ένα τασάκι με γόπες, κι ένα αυτοκόλητο που λέει “Καπνιστήριο”. Στο πεζοδρόμιο. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να γελάσω, μετά να φωτογραφήσω και μετά να πέσω σε βαθιά περισυλλογή, απ’ την οποία ακόμα δεν έχω βγει.