Την Τετάρτη 19 Ιουνίου, στις 10.00 μ.μ. θα παρουσιάσουμε μια ζωντανή εκπομπή στο GarageTV με θέμα τα media. Στο δίωρο πρόγραμμα θα συζητήσουμε για το GarageTV και το μέλλον του, για την ανεξαρτησία, για τα Social Media, για την κρίση της δημοσιογραφίας και τις ευκαιρίες της, καθώς και για τα πρόσφατα γεγονότα με το κλείσιμο της ΕΡΤ. Καλεσμένη στο στούντιο θα είναι η διδάκτωρ του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, Λήδα Τσενέ, η οποία έχει γράψει το πάρα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο Από την κρίση των ΜΜΕ στα social media – Ένα νέο μοντέλο κοινωνικής ευθύνης, εκδ. Αιώρα.

Για όποιον/α ενδιαφέρεται στο βιβλίο της Λήδας Τσενέ έχω γράψει το παρακάτω προλογικό σημείωμα:

Layout 1

Μπορεί να είναι κοινός τόπος το γεγονός ότι διανύουμε μια μεταβατική φάση στην εξέλιξη των Μέσων, αλλά ελάχιστοι, τουλάχιστον στην Ελλάδα, είναι σε θέση να μιλήσουν πιο συγκεκριμένα. Τη στιγμή που η τεχνολογία τείνει να μεταμορφώσει ολοκληρωτικά το τοπίο των Μέσων Ενημέρωσης και σημαντικοί δημοσιογράφοι και θεωρητικοί των Μέσων όπως για παράδειγμα ο Ιγνάσιο Ραμονέ, μιλούν για ένα Διαδικτυακό τσουνάμι που πλήγει τη δημοσιογραφία, στην Ελλάδα η συζήτηση για τα Media γίνεται όλο και πιο σπάνια, όλο και πιο ασαφής. Όμως στο Δυτικό κόσμο ο διάλογος για τη δημοσιογραφία αρχίζει να παίρνει όλο και πιο σοβαρές διαστάσεις. Τα διακυβεύματα του Τύπου και της ενημερώσης έρχονται στην επιφάνεια με τη μορφή του κατεπείγοντος καθώς όλα τείνουν τώρα να αλλάξουν εξαιτίας των τεχνολογικών καινοτομιών.

(περισσότερα…)

Τον Ιούνιο του 2007 είχε κυκλοφορήσει το βιβλίο μου Blog. Ειδήσεις απ’ το δικό σου δωμάτιο (εκδ. Νεφέλη), κι είχα ξεκινήσει με τη Μέντη Μέγα να ερευνούμε το ντοκιμαντέρ πάνω στο ίδιο θέμα από εντελώς διαφορετική σκοπιά. Εκείνη την εποχή, λίγο καιρό πριν από τις εθνικές εκλογές, τα μπλογκ ήταν πολύ ανεβασμένα στην ατζέντα των Μέσων. Ο Στάθης Χαϊκάλης της Communication Effect είχε μια πολύ ωραία ιδέα: να κάνει μια ημερίδα για τα μπλογκ στην προεκλογική περίοδο και να υποχρεώσει τους πολιτικούς να μιλήσουν για τα μπλογκ. Ήταν θυμάμαι μια πολύ ζεστή ημέρα του καλοκαιριού (16 Ιουνίου 2006), όταν βρεθήκαμε πολλοί μπλόγκερ κι άλλοι ενδιαφερόμενοι σε μια αίθουσα ξενοδοχείου να παρακολουθούμε εισηγήσεις πολιτικών και στελεχών κομμάτων για το μπλόγκινγκ. Καθώς βρισκόμασταν στη φάση της έρευνας για το ντοκιμαντέρ, πήρα την κάμερα και πήγα. (περισσότερα…)

Ζούμε σε παραληρηματικούς καιρούς. Η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος, μαζί με την οικονομική κρίση και τα πολιτικά αδιέξοδα, ανέδειξαν ένα είδος λόγου που τα τελευταία χρόνια γινόταν όλο και πιο δημοφιλές στην χώρα. Τώρα μοιάζει να έχει συστηματοποιηθεί, να έχει γίνει μανιέρα. Οι ανεβασμένοι τόνοι, τα ουρλιαχτά, τα άδεια βλέμματα στις κάμερες, οι σκηνές αλλοφροσύνης, οι αφοριστικοί μονόλογοι, όλα δείχνουν ότι ο πολιτικός λόγος έχει περάσει σε μια παραληρηματική φάση. Γι’ αυτό και η φράση πολιτικός πολιτισμός ακούγεται πια μόνο ευφημιστικά. Φαίνεται ότι πρέπει να περάσουμε απ’ αυτή την “απολίτιστη” κι άκρως νοσηρή φάση, για να ξαναβρούμε την αξία του δομημένου διαλόγου, της αντιπαράθεσης επιχειρημάτων και της σύνθεσής τους σ’ ένα κοινό αφήγημα. Θα πάρει καιρό αυτό και θα είναι όπως φαίνεται πολύ επώδυνο.

Ο πολιτικός λόγος, ο δημόσιος λόγος, αλλά κι ο λόγος της καθημερινότητας αποκτά ολοένα και περισσότερο χαρακτηριστικά παραληρηματικού λόγου. Ο άνθρωπος που βρίσκεται σε παραλήρημα δεν ακούει τον άλλον, δεν επικοινωνεί, δεν περιμένει απάντηση. Ο παραληρών δε συμμετέχει σε διάλογο, είναι ένας άνθρωπος που έχει χάσει την υπομονή του, που δυσκολεύεται να δείξει ανοχή στον άλλον ή στο διαφορετικό. Το παραλήρημά του είναι ένας καταγγελτικός μονόλογος που “τα ξέρει όλα”. Τώρα που σας μιλώ, εγώ ο ίδιος παραληρώ. Το παραλήρημα είναι το κατεξοχήν σύμπτωμα ενός απελπισμένου ανθρώπου. Η διάχυτη απελπισία αντανακλάται στον παραληρηματικό λόγο των ανθρώπων που δε βρίσκουν άλλο τρόπο να παρέμβουν στη ροή των πραγμάτων. Όταν νιώθεις ότι δεν ακούγεσαι, ότι δε σε λαμβάνουν υπόψη τους, ότι δεν έχεις επιλογές, ότι είσαι χαμένος, παραληρείς. Είναι μια απέλπιδα προσπάθεια να πεις «είμαι κι εγώ εδώ». Παραληρείς με κάθε τρόπο προκειμένου να κάνεις αισθητή την παρουσία σου. Γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ακουστείς καταφεύγεις στο παραλήρημα για να επαναλάβεις όσα σε απασχολούν. Το παραλήρημα λειτουργεί σαν ένας συνδετικός κρίκος του εαυτού. Είναι μια νευρωτική ή και ψυχωσική μερικές φορές αντίδραση, αλλά είναι αδύνατο να αποφευχθεί, όταν υπάρχει απόλυτη αίσθηση ανημπόριας, τρόμου, πανικού. Επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια λόγια, κορυφώνοντας την ένταση, ακόμα και βγαίνοντας εκτός εαυτού, οι παραληρούντες νιώθουν ότι η ύπαρξή τους έχει κάποιο νόημα, ότι μπορούν να συνεχίσουν να ζουν όπως και πριν. (περισσότερα…)