06_prosexeme_mockup-copyΕδώ και παραπάνω από 10 χρόνια ερευνώ ως ενεργός συμμετέχων τη φύση του διαδικτύου. Η δουλειά μου έχει αποτυπωθεί σε πλούσια αρθρογραφία, σε δύο βιβλία καθώς και σε δύο ντοκιμαντέρ. Σήμερα που κυκλοφορεί το νέο βιβλίο μου για το διαδίκτυο, με τίτλο «Πρόσεξέ με! Το διαδίκτυο σήμερα: από τη βιομηχανία της προσοχής στη βιοτεχνία του ενδιαφέροντος», εκδόσεις Ιωλκός, έχω ανάμικτα συναισθήματα. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι το διαδίκτυο είναι μια τεράστια ευκαιρία για όλους, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά, αλλά παρατηρώ ότι οι κίνδυνοι διογκώνονται, καθιστώντας πραγματικά επείγουσα την ψηφιακή αγωγή όλων μας.

Σας καλώ να διαβάσετε το βιβλίο για να ανοίξουμε μια συζήτηση που τη θεωρώ απαραίτητη για πολλούς λόγους. Ένας απ’ τους πλέον σοβαρούς, είναι η δημοκρατία. Ένας άλλος είναι η εκπαίδευση, κι ένας τρίτος εξίσου σημαντικός, η διακυβέρνηση, τόσο η δημόσια όσο και η εταιρική. Το “Πρόσεξέ με!” μιλά σαφέστατα για τη σημασία της προσοχή στον κόσμο μας. Όταν όλοι διεκδικούμε την προσοχή των άλλων φωνάζοντας, καταλήγουμε να ζούμε σε μια συνθήκη θορύβου. Αν θέλουμε να αξιοποιήσουμε το διαδίκτυο για να προοδεύσουμε και να ολοκληρωθούμε ως κοινωνίες κι άτομα θα πρέπει να δούμε την χρήση και το περιεχόμενό μας απ’ την αρχή. Αυτό επιχειρώ να κάνω στο “Πρόσεξέ με!”, να θέσω μια βάση για τις επόμενες συζητήσεις μας. Θεωρώ ότι η βιοτεχνική ενασχόληση με τη δημοσίευση στο διαδίκτυο μπορεί να διέπεται από ποιοτικά στοιχεία που θα συμβάλλουν σ’ έναν καλύτερο κόσμο. Αντίθετα, η βιομηχανοποιημένη απόσπαση της προσοχή θα δημιουργεί ολοένα και περισσότερο θόρυβο κι απαξία. Ευχαριστώ για την προσοχή σας λοιπόν!

Για τέταρτη χρονιά, επέλεξα και φέτος να είμαι offline επί ένα μήνα. Ολοκληρωτικά. Ούτε Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, ούτε μπλογκ, ούτε καν τηλεόραση. Ολόκληρο τον Αύγουστο αποσύρθηκα εκτός Μέσων στο καταφύγιό μου, για να αποτοξινωθώ, να ανανεωθώ, να χάσω το περιττό ψηφιακό βάρος, και να ανακτήσω την ψυχική μου υγεία. Κατόρθωσα να τηρήσω με ευλάβεια την απόφασή μου κάνοντας μόνο μια εξαίρεση στο τσεκάρισμα των email, δύο φορές την εβδομάδα, κι απαντώντας αυστηρά σε πέντε μηνύματα επαγγελματικού ενδιαφέροντος.

Επί ένα μήνα έζησα μια πολύ διαφορετική ζωή.
Τα συμπεράσματά μου δε διαφέρουν από εκείνα των προηγούμενων ετών [2012 2013 2014]. (περισσότερα…)

Όπως έγραψα και προχθές, το πρώτο μου μυθιστόρημα ξεκίνησε να γράφεται στην εφηβεία μου κι ολοκληρώθηκε λίγο πριν τα 40 μου. Κατασκεύασα αυτό το βιβλίο καθώς ενηλικιωνόμουν, καθώς σμιλευόμουν για να γίνω αυτό που είμαι τώρα, και σαν αποτέλεσμα επηρέασα και το ίδιο το θέμα μου: τελικά έγραψα ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης.

Το βιβλίο περιέχει πολλές αφηγήσεις, αλλά μια απ’ τις πλέον κεντρικές, κινείται γύρω απ’ την ενηλικίωση, την ωρίμανση, το μεγάλωμα. Είναι ένα θέμα που με έθελγε σε όλη τη διάρκεια των νεανικών μου χρόνων, αλλά και ύστερα. Διάβασα πολλά μυθιστορήματα με αυτό το θέμα και ταυτίστηκα με πλήθος ηρώων που προσπαθούσαν μαζί μου να διαμορφωθούν, να διαφοροποιηθούν και να αυτονομηθούν.

Bildungsroman

Το μυθιστόρημα ενηλικίωσης έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του το 18ο αιώνα στη Γερμανία. Είμαι βέβαιος ότι ιστορίες ενηλικίωσης, μύησης στη ζωή, στις δυσκολίες και στο μεγαλείο της, υπήρχαν ανέκαθεν. Κάθε γενιά που αναλαμβάνει να καθοδηγήσει τις νεότερες γενιές χρησιμοποιεί αφηγήσεις για να δείξει τους δρόμους, τις κακοτοπιές, τα ξέφωτα και κάθε γενιά που θέλει να καταλάβει τον εαυτό της και να κατανοήσει τον κόσμο, χρησιμοποιεί τις ιστορίες ενηλικίωσης προκειμένου να σταθεί στα πόδια της.

Το μυθιστόρημα ενηλικίωσης είναι μια μάλλον επικίνδυνη υπόθεση, γιατί χαρακτηρίζεται απ’ την αβεβαιότητα, την επισφάλεια, την αστάθεια του άμορφου και προκλητικού “εγώ”. Ο αναγνώστης παρακολουθεί έναν νέο άνθρωπο να αγωνίζεται να υπάρξει με το δικό του τρόπο, ενάντια σε όλους και σε όλα, μα κυρίως ενάντια στον παιδικό του, ανώριμο εαυτό. Θα τα καταφέρει;

Στη ‘μεγάλη εικόνα’ επιχειρώ αυτό ακριβώς: να φωτίσω το δρόμο ενός νέου ανθρώπου να σταθεί στον κόσμο και να πει “αυτός είμαι”. Στο δικό μου δρόμο, αλλά και στο δρόμο του μυθιστορήματος, είχα πολλούς συνοδοιπόρους. Ένας απ’ τους πιο σημαντινούς ήταν ο πορτογάλος ποιητής Φερνάντο Πεσσόα.

Φερνάντο Πεσσόα

Θυμάμαι ακόμα τη μέρα που ο φίλος μου ο Φάνης, στο λύκειο, μου πρότεινε να διαβάσω το “βιβλίο της ανησυχίας”, του Φερνάντο Πεσσόα. Ήταν ένα μικρό μπλε βιβλιαράκι απ’ τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Το διάβασα με απληστία, και το επανέλαβα ξανά και ξανά. Έβαλα αποσπάσματά του σε άρθρα μου, μίλησα γι’ αυτό σε φίλους. Ο Πεσσόα μπήκε γρήγορα στη λίστα των αγαπημένων μου συγγραφέων για δύο λόγους.

Ο πρώτος λόγος ήταν η προσωπική του ιστορία. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Πεσσόα, δημοσίευσε ελάχιστα ποιήματα και μερικές μεταφράσεις. Όταν πέθανε, ανακάλυψαν στο σπίτι του ένα μπαούλο γεμάτο 27.453 χειρόγραφα, τα οποία μέχρι σήμερα μελετούν οι φιλόλογοι.

Ο συγγραφέας που αναγνωρίζεται μετά θάνατο, ο συγγραφέας που κρατά το έργο του κρυμμένο σ’ ένα μπαούλο κι εργάζεται σε μια δουλειά γραφείου, ο συγγραφέας που μεγαλουργεί χωρίς κανείς να το γνωρίζει, στοιχειώνει τη σκέψη μου επί μακρόν.

Στη νεανική ψυχή μου, ο Φερνάντο Πεσσόα είναι το σύμβολο του αδικημένου συγγραφέα, του καταδικασμένου στην αφάνεια καλλιτέχνη, που έστω μετά το θάνατό του δικαιώνεται και γίνεται ο εθνικός ποιητής των Πορτογάλλων.

Το παράδειγμά του όμως δε θέλω να το ακολουθήσω. Ο Πεσσόα με σπρώχνει να εκτεθώ, να προσπαθήσω, να δημοσιεύσω και να κριθώ. Να γίνω συγγραφέας.

Ο δεύτερος λόγος που με κάνει να συνδεθώ με τον μεγάλο Πορτογάλο, είναι το παιχνίδι του με τα προσωπεία. Ο Πεσσόα επιλέγει να επινοήσει ένα πλήθος “ετερώνυμων” συγγραφέων, να γράφει σαν είναι ο Αλμπέρτο Κάιερο, ο Αλβάρο ΔεΚάμπος, ο Ρικάρντο Ρέις κ.α.. Νομίζω ότι έχουν μετρηθεί παραπάνω από 72 διαφορετικές προσωπικότητες.

Ο Πεσσόα είναι ζωντανός στο πρώτο μου μυθιστόρημα. Το μπαούλο του βρίσκεται σε περίοπτη θέση μέσα στην αφήγησή μου, όπως επίσης κι οι ετερώνυμοί μου.

Ο Φερνάντο Πεσσόα είναι ο άνθρωπος εκείνος που μου έδωσε τη σπρωξιά για να εκτεθώ, να μεγαλώσω, και να γίνω συγγραφέας. Ο Φερνάντο Πεσσόα με βοήθησε να σωθώ.

Βιβλιοφιλία

Λέω συχνά ότι τα βιβλία μού έσωσαν τη ζωή. Όταν σε μικρή ηλικία έχασα τον πατέρα μου, είχα ανάγκη από ένα καταφύγιο, από έναν χώρο που θα μου πρόσφερε θαλπωρή και ζεστασιά. Είχα επίσης ανάγκη καθοδήγησης. Για καλή μου τύχη στράφηκα γρήγορα στον κόσμο των βιβλίων και της λογοτεχνίας, κατορθώνοντας έτσι να απαλύνω κάπως τον πόνο μου και να πλουτίσω ψυχικά. Άρχισα να διαβάζω άπληστα, καθημερινά, να ταξιδεύω και να ονειροπολώ, να χάνομαι σε αφηγήσεις και ιδέες, και να νιώθω λιγότερο μόνος, λιγότερο απελπισμένος, λιγότερο χαμένος. Έτσι ανέπτυξα μια σταθερή σχέση με την ανάγνωση που δε διαταράχθηκε ποτέ.

Γι’ αυτό, δεν είναι διόλου παράξενο που στο πρώτο μου μυθιστόρημα, περιέχονται πολλά βιβλία. Απ’ το δικό μου μυθιστόρημα ενηλικίωσης δε θα μπορούσαν να λείπουν τα βιβλία, καθώς τα βιβλία ήταν τα κατεξοχήν εργαλεία της ενηλικίωσής μου. Το μυθιστόρημά μου βρίθει αναγνωστικών αναφορών, και χωρίς να είναι ακριβώς ένα βιβλιοφιλικό πεζό, διεκδικεί, τουλάχιστον στη δική μου συνείδηση, μια θέση ανάμεσα στα βιβλία που υμνούν τα βιβλία.

Τα βιβλία κι οι συγγραφείς, η διαδικασία της συγγραφής, οι μυθοπλαστικές πρακτικές, διαπερνούν ολόκληρο το μυθιστόρημα, και το κάνουν ένα σχόλιο στη μεγάλη αγάπη μου για τα βιβλία, την ανάγνωση και τη συγγραφή. Είναι η δική μου συμβολή στη βιβλιοφιλία. Ένα εκτενές σχόλιο για τη δύναμη των αφηγήσεων. Καθώς πιστεύω ότι τα βιβλία είναι θεραπευτικά, είναι οδοδείκτες, κι οχήματα για να πετάξεις, παραδίδω τώρα στους αναγνώστες ένα βιβλίο που προωθεί άλλα βιβλία και συγγραφείς, ένα βιβλίο που ίσως μπορεί να εμπνεύσει και να βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους στη δική τους ενηλικίωση.

Γιατί γράφω

Είναι ένα απ’ αυτά τα θεμελιώδη ερωτήματα που αποφεύγεις να απαντήσεις μονολεκτικά. Γιατί γράφεις; Γράφω για να θέσω ερωτήματα, για να αποπειραθώ να δώσω απαντήσεις, για να προκαλέσω συζητήσεις; Γιατί γράφω;

Θυμάμαι μια συνέντευξη ενός δημιουργού που διάβασα πριν από χρόνια. Γράφω για να εκδικηθώ τους γύρω μου, έλεγε. Εννοούσε τον περιπτερά του που υμνούσε το φασισμό, το γείτονα που έδερνε τη γυναίκα του, την κυρία που του μιλούσε απαξιωτικά σε μια δημόσια υπηρεσία. Ο δημιουργός εκείνος έβαλε στο έργο του έναν εκδικητή και τους σκότωνε όλους αυτούς. Προφανώς, θα ήταν πολύ ικανοποιημένος κάθε φορά που τελείωνε ένα έργο του. Αν και δεν παρακολούθησα από τότε το έργο του, πιθανότατα θα έχει αφανίσει το μισό πληθυσμό της χώρας, τουλάχιστον στα χαρτιά του.

Απ’ την πλευρά μου δε θέλω να πάρω εκδίκηση. Όχι ότι δεν το έχω νιώσει. Το γράψιμο είναι ένας ωραιότατος τρόπος να εκφράσεις όλα όσα διστάζεις, ντρέπεσαι ή φοβάσαι να πεις ή να κάνεις στη ζωή σου. Επινοείς μερικούς χαρακτήρες και παίρνεις την εκδίκησή σου χωρίς κανένα κόστος. Σίγουρα; Μ’ αυτό τον τρόπο μπορεί να θεραπεύεσαι εσύ ως δημιουργός, αλλά οι αποδέκτες του έργου σου αρρωσταίνουν. Οδηγούνται στο συμπέρασμα ότι μόνο έτσι προχωρά ο κόσμος: παίρνοντας εκδίκηση. Το να συμφιλιωθείς με τον άλλον, δηλαδή με τον εαυτό σου είναι το πιο δύσκολο. Και το πιο ενδιαφέρον προσθέτω.

Γράφω λοιπόν για να συμφιωλιώσω και να συμφιλιωθώ. Γράφω για να εκφράσω το βαθύτερο χάσμα και να επινοήσω γέφυρες υπέρβασής του. Γράφω για να με γνωρίσω και να με συστήσω. Γράφω για να ωριμάσω και να ολοκληρωθώ. Γράφω για να επικοινωνήσω με αυτό που δε γνωρίζω.

 

Το μυθιστόρημά μου «Η μεγάλη εικόνα» κυκλοφορεί στις 12 Νοεμβρίου απ’ τις Εκδόσεις Διόπτρα.

big_pic_002

Όταν ξεκινούσα να γράφω το πρώτο μου μυθιστόρημα δε γνώριζα καν ότι έγραφα το πρώτο μου μυθιστόρημα. Δεν ήμουν ούτε 20 χρονών, κι έγραφα μανιωδώς, όπως διάβαζα μανιωδώς, όπως έπαιζα μανιωδώς, όπως δοκίμαζα να μεγαλώσω μανιωδώς.

Το πρώτο μου μυθιστόρημα ξεκίνησε να γράφεται στην εφηβεία μου κι ολοκληρώθηκε όταν πλησίασα τα 40 μου χρόνια. Τί έμαθα απ’ αυτή την πολύχρονη διαδικασία; Ότι η αγάπη για την αυτοέκφραση, για την τέχνη, για την αφήγηση είναι δυνατότερη από κάθε εμπόδιο.

Όλα αυτά τα χρόνια της συγγραφής, της αναμονής, των διορθώσεων, των αλλεπάλληλων προσπαθειών, αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες. Δεν είναι απλό να επινοήσεις απ’ το τίποτα μια ιστορία. Έχεις να αναμετρηθείς με φαντάσματα, με εσωτερικούς κριτές, με αναπάντεχα προβλήματα.

Υπομονή κι επιμονή, λοιπόν.

Ικανότητα να απομακρύνεσαι απ’ το υλικό σου.

Αγάπη για την αφήγηση.

Τώρα κυριαρχεί ο ενθουσιασμός κι η χαρά της κυκλοφορίας του βιβλίου. Με θυμάμαι να γράφω στο μικρό μου εφηβικό δωμάτιο και να ονειρεύομαι τους χαρακτήρες μου, και δακρύζω. Ήταν μια εκπληκτική διαδικασία όλο αυτό.

Τώρα που παίρνω το βάφτισμα του μυθιστοριογράφου, συγκινούμαι γιατί είναι ένα τεράστιο βήμα. Μπορεί να έχω δημοσιεύσει 5 βιβλία, δοκιμιακού περιεχομένου, και 2 πιο αφηγηματικά, αλλά το πρώτο μου μυθιστόρημα είναι ένας μεγάλος σταθμός.

Δε θα πω περισσότερα σήμερα. Τις επόμενες ημέρες θα κάνω μερικές αναρτήσεις που τις οφείλω στην προσπάθεια, σε όσους με βοήθησαν, σε όσους ενδιαφέρονται, στο βιβλίο. Πλησιάζει η ώρα να σας προσκαλέσω να διαβάσετε τη “μεγάλη εικόνα”.

Το πρώτο μου μυθιστόρημα τιτλοφορείται “Η μεγάλη εικόνα” και κυκλοφορεί στις 12 Νοεμβρίου απ’ τις Εκδόσεις Διόπτρα.big_pic_002

 

Το 2010 αποφάσισα να ασχοληθώ με μια πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης, το Twitter. Ήταν η δεύτερη φορά που έκανα μια ερευνητική δουλειά για το Διαδίκτυο κι ήμουν ενθουσιασμένος. Σκόπευα να δημιουργήσω μια ταινία για το Twitter, με τον τρόπο που είχα ερευνήσει τα μπλογκ το 2008. Έκανα έναν αριθμό γυρισμάτων με χρήστες που μου ανοίχτηκαν, συνάντησα χρηματοδοτικές δυσκολίες καθώς ήμουν εντελώς μόνος στο εγχείρημα, σταμάτησα και ξαναξεκίνησα και το 2013 κατόρθωσα να ολοκληρώσω το μοντάζ με τη βοήθεια μιας φίλης που μου χρέωσε την ελάχιστη αμοιβή, και να στείλω την ταινία στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης. Η προβολή έγινε, τα σχόλια ήταν θετικά και τέλος. Κάθε απόπειρα να προβάλλω το ντοκιμαντέρ σ’ ένα ευρύτερο κοινό, σκόνταφτε σε εμπόδια. Έτσι κι αλλιώς το ντοκιμαντέρ δεν είναι το πλέον δημοφιλές είδος για τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια.

Καθώς η ταινία αυτή δεν ήταν η πρώτη μου προτεραιότητα, συνεχώς ανέβαλα αυτό που είχα εδώ και καιρό αποφασίσει: να προβάλλω την ταινία στον φυσικό της χώρο, το Διαδίκτυο και πιο συγκεκριμένα στο κανάλι που έχω ιδρύσει, GarageTV. Έτσι, από αύριο θα μπορείτε να δείτε κατ’ απαίτηση το ντοκιμαντέρ από εδώ, και να κάνετε τα δικά σας σχόλια. Για όσους αναρωτιούνται γιατί επέλεξα να το διαθέσω επί πληρωμή η απάντηση είναι απλή: η ταινία δημιουργήθηκε απ’ το περίσσευμα του χρόνου μου, με ίδια μέσα, με φίλους, και με μια μικρή μου αποταμίευση.

Αν θέλετε να υποστηρίξετε μια ανεξάρτητη παραγωγή, εδώ έχετε μια ευκαιρία. Η υποστήριξη ανεξάρτητων ταινιών, μέσω του Διαδικτύου γίνεται πολύ εύκολη. Η δουλειά του καθενός είναι έκθετη στα μάτια όλων. Ο ίδιος ο δημιουργός είναι ανοιχτός προς όλους.

Επιλέγω λοιπόν να μη βλέπετε διαφημίσεις, να μην είστε έκθετοι σε εμπορικά ή άλλα μηνύματα, και σας δίνω τη δυνατότητα να δείτε τη δουλειά μου απερίσπαστοι, χρηματοδοτώντας της απευθείας.

Καλή θέαση! Αναμένω με αγωνία τα σχόλιά σας.

http://films.garagetv.gr/

Ό,τι κι αν έχω δημιουργήσει είναι αποτέλεσμα συλλογικής εργασίας. Ακόμα και τα βιβλία, έργα που φαινομενικά γράφονται από ένα χέρι, είναι αποτέλεσμα εντατικής εργασίας πολλών ανθρώπων. Επομένως, ό,τι κι αν παραγάγω, ό,τι κι αν συνθέσω, θα εμπεριέχει πάντα μια θεμελιώδη αρχή: την αρχή της συνεργασίας. Η συνεργασία είναι μια υψηλή τέχνη, διότι απαιτεί συγκεκριμένες ποιότητες και καλλιέργεια του εαυτού. Στη χώρα μας, δε διδασκόμαστε να δρούμε συλλογικά. Εκπαιδευόμαστε όλοι από πολύ νωρίς στην καθαρά ατομική προσπάθεια και στον ανταγωνισμό. Η έννοια της συνεργασίας, στο ελληνικό σχολείο εξαντλείται σε κάποιες σποραδικές δραστηριότητες και σε μερικές θεωρητικού επιπέδου επικλήσεις ενός αόριστου ομαδικού πνεύματος. Όμως η ομαδικότητα, η συνεργατική όψη κάθε ανθρώπινης δράσης, δε μπορεί παρά να είναι στο κέντρο κάθε σοφής διδασκαλίας. (περισσότερα…)

Για πρώτη φορά στην χώρα μας, ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας κάνει μια πρόσκληση για ψηφιακό διαδραστικό περιεχόμενο κι εφαρμογές. Μέχρι σήμερα, η δημόσια τηλεόραση και ραδιοφωνία ζητούσαν οπτικοακουστικό περιεχόμενο για να συγκροτήσουν το πρόγραμμα. Η παρουσία στο Διαδίκτυο ήταν πάρα πολύ αξιόλογη σε ειδησεογραφικό επίπεδο, αλλά της έλλειπε μια συγκροτημένη κι ενιαία στρατηγική. Τα Νέα Μέσα αντιμετωπίζονταν ως ένα πάρεργο, μια παράλληλη δραστηριότητα κι όχι ένας ισότιμος πυλώνας της πολιτικής του οργανισμού.

Καθώς οι ψηφιακές τεχνολογίες και το Διαδίκτυο διεισδύουν όλο και περισσότερο στα Μέσα, με τάση κυριαρχίας μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις, είναι ανάγκη τα δημόσια Μέσα να προσαρμοστούν στις καινούργιες συνθήκες. Ανταποκρινόμενη σ’ αυτή την πολύ σύγχρονη ανάγκη η ΝΕΡΙΤ Α.Ε. αποφάσισε να ανοιχτεί σ’ αυτό το νέο πεδίο με δυναμισμό, καλώντας ιδιώτες, οργανισμούς κι εταιρείες να καταθέσουν τις πρωτότυπες και δημιουργικές τους προτάσεις. Η πρόσκληση είναι διαθέσιμη μέχρι το τέλος του τρέχοντος μήνα, εδώ. (περισσότερα…)