Όταν ξεκινούσα να γράφω το πρώτο μου μυθιστόρημα δε γνώριζα καν ότι έγραφα το πρώτο μου μυθιστόρημα. Δεν ήμουν ούτε 20 χρονών, κι έγραφα μανιωδώς, όπως διάβαζα μανιωδώς, όπως έπαιζα μανιωδώς, όπως δοκίμαζα να μεγαλώσω μανιωδώς.

Το πρώτο μου μυθιστόρημα ξεκίνησε να γράφεται στην εφηβεία μου κι ολοκληρώθηκε όταν πλησίασα τα 40 μου χρόνια. Τί έμαθα απ’ αυτή την πολύχρονη διαδικασία; Ότι η αγάπη για την αυτοέκφραση, για την τέχνη, για την αφήγηση είναι δυνατότερη από κάθε εμπόδιο.

Όλα αυτά τα χρόνια της συγγραφής, της αναμονής, των διορθώσεων, των αλλεπάλληλων προσπαθειών, αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες. Δεν είναι απλό να επινοήσεις απ’ το τίποτα μια ιστορία. Έχεις να αναμετρηθείς με φαντάσματα, με εσωτερικούς κριτές, με αναπάντεχα προβλήματα.

Υπομονή κι επιμονή, λοιπόν.

Ικανότητα να απομακρύνεσαι απ’ το υλικό σου.

Αγάπη για την αφήγηση.

Τώρα κυριαρχεί ο ενθουσιασμός κι η χαρά της κυκλοφορίας του βιβλίου. Με θυμάμαι να γράφω στο μικρό μου εφηβικό δωμάτιο και να ονειρεύομαι τους χαρακτήρες μου, και δακρύζω. Ήταν μια εκπληκτική διαδικασία όλο αυτό.

Τώρα που παίρνω το βάφτισμα του μυθιστοριογράφου, συγκινούμαι γιατί είναι ένα τεράστιο βήμα. Μπορεί να έχω δημοσιεύσει 5 βιβλία, δοκιμιακού περιεχομένου, και 2 πιο αφηγηματικά, αλλά το πρώτο μου μυθιστόρημα είναι ένας μεγάλος σταθμός.

Δε θα πω περισσότερα σήμερα. Τις επόμενες ημέρες θα κάνω μερικές αναρτήσεις που τις οφείλω στην προσπάθεια, σε όσους με βοήθησαν, σε όσους ενδιαφέρονται, στο βιβλίο. Πλησιάζει η ώρα να σας προσκαλέσω να διαβάσετε τη “μεγάλη εικόνα”.

Το πρώτο μου μυθιστόρημα τιτλοφορείται “Η μεγάλη εικόνα” και κυκλοφορεί στις 12 Νοεμβρίου απ’ τις Εκδόσεις Διόπτρα.big_pic_002

 

Το 2010 αποφάσισα να ασχοληθώ με μια πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης, το Twitter. Ήταν η δεύτερη φορά που έκανα μια ερευνητική δουλειά για το Διαδίκτυο κι ήμουν ενθουσιασμένος. Σκόπευα να δημιουργήσω μια ταινία για το Twitter, με τον τρόπο που είχα ερευνήσει τα μπλογκ το 2008. Έκανα έναν αριθμό γυρισμάτων με χρήστες που μου ανοίχτηκαν, συνάντησα χρηματοδοτικές δυσκολίες καθώς ήμουν εντελώς μόνος στο εγχείρημα, σταμάτησα και ξαναξεκίνησα και το 2013 κατόρθωσα να ολοκληρώσω το μοντάζ με τη βοήθεια μιας φίλης που μου χρέωσε την ελάχιστη αμοιβή, και να στείλω την ταινία στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης. Η προβολή έγινε, τα σχόλια ήταν θετικά και τέλος. Κάθε απόπειρα να προβάλλω το ντοκιμαντέρ σ’ ένα ευρύτερο κοινό, σκόνταφτε σε εμπόδια. Έτσι κι αλλιώς το ντοκιμαντέρ δεν είναι το πλέον δημοφιλές είδος για τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια.

Καθώς η ταινία αυτή δεν ήταν η πρώτη μου προτεραιότητα, συνεχώς ανέβαλα αυτό που είχα εδώ και καιρό αποφασίσει: να προβάλλω την ταινία στον φυσικό της χώρο, το Διαδίκτυο και πιο συγκεκριμένα στο κανάλι που έχω ιδρύσει, GarageTV. Έτσι, από αύριο θα μπορείτε να δείτε κατ’ απαίτηση το ντοκιμαντέρ από εδώ, και να κάνετε τα δικά σας σχόλια. Για όσους αναρωτιούνται γιατί επέλεξα να το διαθέσω επί πληρωμή η απάντηση είναι απλή: η ταινία δημιουργήθηκε απ’ το περίσσευμα του χρόνου μου, με ίδια μέσα, με φίλους, και με μια μικρή μου αποταμίευση.

Αν θέλετε να υποστηρίξετε μια ανεξάρτητη παραγωγή, εδώ έχετε μια ευκαιρία. Η υποστήριξη ανεξάρτητων ταινιών, μέσω του Διαδικτύου γίνεται πολύ εύκολη. Η δουλειά του καθενός είναι έκθετη στα μάτια όλων. Ο ίδιος ο δημιουργός είναι ανοιχτός προς όλους.

Επιλέγω λοιπόν να μη βλέπετε διαφημίσεις, να μην είστε έκθετοι σε εμπορικά ή άλλα μηνύματα, και σας δίνω τη δυνατότητα να δείτε τη δουλειά μου απερίσπαστοι, χρηματοδοτώντας της απευθείας.

Καλή θέαση! Αναμένω με αγωνία τα σχόλιά σας.

http://films.garagetv.gr/

Ό,τι κι αν έχω δημιουργήσει είναι αποτέλεσμα συλλογικής εργασίας. Ακόμα και τα βιβλία, έργα που φαινομενικά γράφονται από ένα χέρι, είναι αποτέλεσμα εντατικής εργασίας πολλών ανθρώπων. Επομένως, ό,τι κι αν παραγάγω, ό,τι κι αν συνθέσω, θα εμπεριέχει πάντα μια θεμελιώδη αρχή: την αρχή της συνεργασίας. Η συνεργασία είναι μια υψηλή τέχνη, διότι απαιτεί συγκεκριμένες ποιότητες και καλλιέργεια του εαυτού. Στη χώρα μας, δε διδασκόμαστε να δρούμε συλλογικά. Εκπαιδευόμαστε όλοι από πολύ νωρίς στην καθαρά ατομική προσπάθεια και στον ανταγωνισμό. Η έννοια της συνεργασίας, στο ελληνικό σχολείο εξαντλείται σε κάποιες σποραδικές δραστηριότητες και σε μερικές θεωρητικού επιπέδου επικλήσεις ενός αόριστου ομαδικού πνεύματος. Όμως η ομαδικότητα, η συνεργατική όψη κάθε ανθρώπινης δράσης, δε μπορεί παρά να είναι στο κέντρο κάθε σοφής διδασκαλίας. (περισσότερα…)