Έφτιαξα το παρακάτω βίντεο για το Σύλλογο SOS Τροχαία Εγκλήματα. Στην προσπάθεια αυτή είμαι ιδρυτικό μέλος και συμμετέχω εθελοντικά.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη φετινή Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων διαβάστε εδώ.

Πανελλαδικός Σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα διοργανώνει

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ, τη Δευτέρα 2 Απριλίου 7μμ, στην αίθουσα Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων.

Ερμού 134 – 136, απέναντι από το σταθμό Θησείο του ΗΣΑΠ.

Η αίθουσα είναι προσβάσιμη σε όλους/ες.

Θετικές Δράσεις για  Περιορισμό των τροχαίων

-Παγκόσμια Δεκαετία Δράσης για την Οδική Ασφάλεια 2011-2020

  • Εισηγητής: Μανώλης Ανδριωτάκης, σκηνοθέτης/δημοσιογράφος,μέλος Δ.Ε του SOSTE. Έχοντας συμμετάσχει στην παγκόσμια συνάντηση των ΜΚΟ που οργάνωσε ο Π.Ο.Υγείας τον Μάρτιο του 2011 στην Ουάσινγκτον και στο «Ευρωπαϊκό Φόρουμ Νέων για την Οδική Ασφάλεια» στις Βρυξέλλες τον Νοέμβριο του 2011 θα αναφερθεί στους στόχους και της πρωτοβουλίες που έχει αναλάβει ο ΟΗΕ, ο ΠΟΥ και το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο σε σχέση με την Δεκαετία Δράσης και στον ρόλο της Παγκόσμιας Συμμαχίας ΜΚΟ για την Οδική Ασφάλεια και την Υπεράσπιση των Θυμάτων των τροχαίων.

-Το παράδειγμα της Σουηδίας: Η χώρα με τα λιγότερα θύματα στην Ευρώπη βάζει σαν στόχο να τα μηδενίσει.

  • Εισηγητής: Μαρία Ψαρά, δημοσιογράφος. Έχοντας επισκεφθεί πρόσφατα τη Σουηδία για να ενημερωθεί για την πολιτική που οδήγησε στον μικρότερο αριθμό θυμάτων από τροχαία στην Ευρώπη θα αναπτύξει τους βασικούς άξονες μιας διαφορετικής πολιτικής για την οδική ασφάλεια κωδικοποιημένης σαν “VisionZero” μιας πολιτικής που στοχεύει όχι απλά στον περιορισμό αλλά στον μηδενισμό των τροχαίων εγκλημάτων.

-Παρεμβάσεις που οδήγησαν στην μείωση των τροχαίων.

  • Εισηγητής: Χριστιάνα Βλαχάκη, μέλος Δ.Ε. του SOSTE. Μια παρουσίαση πρακτικών πρωτοβουλιών από διάφορες χώρες του κόσμου που είχαν σαν συνέπεια τον δραστικό περιορισμό των τροχαίων συγκρούσεων.

Τα τροχαία δεν θα μειωθούν με θαύματα. Μια μακροχρόνια συστηματική πολιτική με επίκεντρο τον άνθρωπο είναι ο δρόμος για τον ουσιαστικό περιορισμό τους. Δεν είναι τυχαίο ούτε μοιραίο ότι κατέχουμε την χειρότερη θέση στην Ευρώπη σε απώλειες από τροχαία. 

Ενημέρωση απ’ τον Ηλεκτρονικό Αναγνώστη.

Συζήτηση για το «Πώς οι νέες τεχνολογίες μπορούν να δημιουργήσουν περισσότερους αναγνώστες» διοργανώνεται την Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου στις 7 το απόγευμα. στο βιβλιοπωλείο Free Thinking Zone (Σκουφά 64 & Γριβαίων, Κολωνάκι). Είναι η πρώτη από μια σειρά εκδηλώσεων για «το ηλεκτρονικό επιχειρείν στον χώρο του βιβλίου που θα καταλήξουν σε μία μεγάλη συζήτηση για το μέλλον του βιβλίου την Άνοιξη». Συζητούν ο συγγραφέας, blogger και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ Μανώλης Ανδριωτάκης, ο συγγραφέας Στέφανος Λίβος και ο σύμβουλος επικοινωνίας Γιάννης Τριανταφύλλου.

Η αναλυτική περιγραφή της συζήτησης από το event στο Facebook: (περισσότερα…)

Συμμετείχα προχθές σε μια πάρα πολύ ωραία ημερίδα που διοργάνωσε ο Δήμος Μαρκοπούλου με αντικείμενο το Διαδίκτυο και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Ιδού μερικές σκέψεις που έκανα μετά:

  1. Πραγματικά με εντυπωσίασαν οι παρουσιάσεις των 2 εκπαιδευτικών, του κ. Νίκου Κυπριωτάκη και του κ. Ανδρέα Κοντογιάννη. Οι ομιλίες -ιδίως του πρώτου- μ’ έκαναν να νιώσω πάρα πολύ ανακούφιση κι αισιοδοξία. Η ύπαρξη τόσο εργατικών κι εμπνευσμένων καθηγητών είναι ειλικρινά η μεγαλύτερη υπόσχεση, το πιο φωτεινό δείγμα ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν διαφορετικά. Όπως είπα και στο πάνελ, πρέπει να δείχνουμε έμπρακτα σ’ αυτούς τους ανθρώπους ότι εκτιμούμε τη δουλειά τους και να φροντίζουμε να τους κάνουμε πιο εύκολο το έργο. Με εντυπωσίασε που παρόλα τα προβλήματα και τις δυσκολίες τους, οι άνθρωποι αυτοί δεν “κλαίγονται” αλλά αντιμετωπίζουν τις συνθήκες κατά μέτωπο, με το ίδιο το παράδειγμά τους.
  2. Μου άρεσε επίσης και η ισορροπημένη τοποθέτηση του Συνήγορου του Παιδιού, του κ. Μόσχου.
  3. Η ομιλία του κλινικού ψυχολόγου κ. Βασίλη Σταυρόπουλου μας αποκάλυψε το παράπονο και το θυμό των ανθρώπων που εργάζονται στη Μονάδα Απεξάρτησης “18 Άνω” , οι οποίοι δηλώνουν πως δεν έχουν την επαρκή στήριξη της πολιτείας. Κατά τ’ άλλα έθεσε με μεθοδικότητα κι σοβαρότητα όλα τα θέματα που αφορούν στον εθισμό και τη χρήση.
  4. Η παρέμβαση των γονιών της περιοχής έδειξε πόσο φοβική είναι η κοινωνία απέναντι στο Διαδίκτυο. Η ομιλία τους ήταν ένα μανιφέστο Ανησυχίας και Τρόμου, πράγμα βέβαια που είναι λογικό σε μεγάλο βαθμό. Είναι κάτι που το διαπιστώνω συχνά σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις με γονείς. Αυτό σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα ενός ερωτηματολογίου που έφτιαξε ο Δήμος (όπου αρκετοί γονείς απάντησαν πως έχουν επαρκείς γνώσεις για τα Δίκτυα), με κάνει να σκέφτομαι ότι ίσως πρέπει να αλλάξει ο τρόπος διάδοσης του Διαδικτύου. Θέλω να πω ότι πρέπει να εστιάσουμε περισσότερο στα ευεργετήματα της χρήσης κι όχι στους κινδύνους -που διαιωνίζουν την τρομοκρατία. Πρέπει βέβαια να τα συζητήσουμε όλα, και γι’ αυτό χαίρομαι που ένας Δήμος αναλαμβάνει μια τέτοια πρωτοβουλία. Εύχομαι να υπάρξει και συνέχεια φυσικά.
  5. Όλοι έχουμε ανάγκη να συζητήσουμε και να επικοινωνήσουμε. Δεν είναι απαραίτητο να μας συνδέουν μόνο οι φόβοι και οι ανησυχίες μας. Μπορούμε να συνδεθούμε και στη βάση οραμάτων, ονείρων και ευχάριστων προοπτικών.Για άλλη μια φορά αξίζουν συγχαρητήρια στο Δήμο Μαρκοπούλου, προσωπικά στο Δήμαρχο κ. Μεθενίτη, καθώς και στην εταιρεία Cyta που στήριξε την πολύ σημαντική αυτή εκδήλωση.

Την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου, στις 10.30 π.μ. θα γίνει μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα για το Διαδίκτυο και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στο Δημοτικό Κινηματοθέατρο «Άρτεμις» Μαρκοπούλου, η οποία διοργανώνεται απ’ τον πολύ δραστήριο Δήμο Μαρκοπούλου. Και πιστέψτε με, δεν το λέω επειδή συμμετέχω ως ομιλητής. Επειδή έχω παρακολουθήσει τη διαδικασία μέσα απ’ την οποία θα προκύψει η ημερίδα, σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να έρθετε στην εκδήλωση, γιατί θα δείτε στην πράξη όλα αυτά που πρέπει να μας απασχολούν σε σχέση με το Διαδίκτυο.

Ο Πανελλαδικός Σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα καλεί τα μέλη και τους φίλους του, τις οικογένειες θυμάτων τροχαίων εγκλημάτων, όλους όσους αγωνίζονται για την υπεράσπιση των θυμάτων και για την οδική ασφάλεια σε μια συνάντηση για να γνωριστούμε καλύτερα, για να μιλήσουμε γι αυτούς που λείπουν, για να ανταλλάξουμε απόψεις για το πώς θα κάνουμε πιο δυνατή την αλληλεγγύη μας και αποτελεσματικότερη τη δράση μας.

Θα συναντηθούμε για να συζητήσουμε την Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου στις 18.30 στο Αμφιθέατρο πολυχώρου MAROUSSI PLAZA. Θα ακολουθήσει συναυλία «Μνήμης & Αγάπης» γι αυτούς που λείπουν στις 20.00. (περισσότερα…)

Talking to journalists

Στις 24 και 25 Νοεμβρίου συμμετείχα στο 4ο Ευρωπαϊκό Φόρουμ Νέων για την Οδική Ασφάλεια στις Βρυξέλλες.

Πιο πάνω βλέπετε την παρουσίασή μου και παρακάτω την εισήγησή μου. Θα επανέλθω σύντομα με βίντεο και κείμενο που θα αναφέρεται στις εργασίες του Φόρουμ καθώς και στις εντυπώσεις μου.

Μιλώντας στους δημοσιογράφους.

7 μαθήματα απ’ την προσωπική μου εμπειρία.

Καλημέρα κι ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση.

Θα ήθελα αρχικά να σας δείξω ένα τρίλεπτο video από ένα ντοκιμαντέρ που έχω κάνει.

Ως δημοσιογράφος προσκλήθηκα στο forum προκειμένου να σας μιλήσω για τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να προσεγγίζει κάποιος τους δημοσιογράφους για να τους εξηγεί το όποιο θέμα του. Δηλαδή, πως να με προσεγγίσετε!

Γενικά, δεν είναι δύσκολο να προσεγγίσει κάποιος ένα δημοσιογράφο. Οι δημοσιογράφοι είναι πολύ προσιτοί. Το πρόβλημα είναι ότι έχουν πολλά στο μυαλό τους, κι επίσης το ότι… έχουν διευθυντές και αρχισυντάκτες, που φιλτράρουν διαρκώς τις πληροφορίες για διάφορους λόγους.

Ενώ λοιπόν είναι πολύ εύκολο να μιλήσετε στους δημοσιογράφους, είναι πολύ δύσκολο να τους αποσπάσετε το ενδιαφέρον.

Θυμάμαι ότι πριν μερικούς μήνες στην Ουάσινγκτον που συναντήθηκαν όλες οι ΜΚΟ για την οδική ασφάλεια, η δημοσιογραφική κάλυψη ήταν μηδενική. Μια δημοσιογράφος του CNN είχε πει ότι θα ερχόταν αλλά προέκυψε τότε ο σεισμός στην Ιαπωνία…

Θα σας πω λοιπόν μια ιστορία.

Στην Ελλάδα υπήρχε επί 20 χρόνια ένα μεγάλο πρόβλημα παρανομίας. Οι εταιρείες υπαίθριας διαφήμισης τοποθετούσαν διαφημιστικές πινακίδες όπου ήθελαν περιφρονώντας τους νόμους. Και το αποτέλεσμα ήταν αυτό που βλέπετε στην εικόνα. Ένα χάος. Όμως εκτός απ’ το αιισθητικό ζήτημα, οι παράνομες πινακίδες συνιστούσαν κι ένα σοβαρό πρόβλημα οδικής ασφάλειας.

Κάθε χρόνο, σύμφωνα με αμφισβητούμενες μελέτες, 10 άνθρωποι έχαναν τη ζωή τους επάνω σε παράνομες πινακίδες. Ο νόμος τις απαγορεύει για δύο λόγους: 1. Γιατί αποσπούν την προσοχή των οδηγών και 2. γιατί συνιστούν παρόδια εμπόδια.

Το 2009 διεύθυνα ένα περιοδικό. Γνώριζα πολύ λίγο το θέμα της υπαίθριας διαφήμισης, καθότι είχα διαβάσει μόνο 1-2 άρθρα στον Τύπο κι επειδή είχα ασχοληθεί με τα προβλήματα της διαφήμισης σ’ ένα βιβλίο που έγραψα στο παρελθόν, είπα σ’ έναν συντάκτη να κάνει ένα ειδικό ρεπορτάζ για τις παράνομες πινακίδες. Έτσι, κάναμε στο θέμα των πινακίδων ένα αφιέρωμα. Πρέπει να ήταν το μοναδικό αφιέρωμα που είχε γίνει ποτέ στον Τύπο για το εν λόγω ζήτημα.

Την επόμενη ημέρα της κυκλοφορίας του περιοδικού με κάλεσε στο τηλέφωνο ο κύριος που βλέπετε. Μου είπε πως είχε χάσει το παιδί του επάνω σε μια παράνομη πινακίδα κι ότι όσα γράφαμε στο περιοδικό ήταν μόνο το 10% όσων συμβαίνουν σ’ αυτό το θέμα. Με κάλεσε σπίτι του να μου δείξει τα δεδομένα. Ανταποκρίθηκα αμέσως. Κι εκείνη την ημέρα ξεκινάω να ερευνώ το θέμα, με τη βοήθεια και την προτροπή αυτού του ανθρώπου.

Ένα θέμα που επί 10 και πλέον χρόνια δεν λυνόταν γιατί, όπως βλέπετε στη φωτογραφία αριστερά, οι ίδιοι οι πολιτικοί και οι Πρωθουπουργοί χρησιμοποιούσαν αυτές τις παράνομες πινακίδες για να διαφημίζονται προεκλογικά. Μια παράνομη πράξη που οφειλόταν σε διαφθορά, έλλειψη πολιτικής βούλησης, συνεργασία των Δήμων, και βέβαια σε πολύ μεγάλα ποσά, που ήταν μαύρα, αδήλωτα…

Στη δεξιά φωτογραφία βλέπετε μια πινακίδα, που αφού σκότωσε έναν άνθρωπο, επανατοποθετήθηκε για να συνεχίσει το δολοφονικό της έργο. Τι κι αν ακτιβιστές, γονείς κυρίως, την έχουν μαυρίσει; Η παράνομη υπαίθρια διαφήμιση είχε παρομοιαστεί από πολλούς ως το μυθικό τέρας, η Λερναία Ύδρα, που όταν του έκοβες ένα κεφάλι ξεφύτρωναν άλλα δέκα…

Προσέξτε τον κυνισμό των εταιρειών. Εδώ παίζουν με έναν κανόνα της οδικής ασφάλειας, προτρέποντας τους οδηγούς να κρατούν δήθεν αποστάσεις ασφαλείας! Οι οδηγοί κοιτάζοντας αυτό το μπούστο το πιο πιθανό είναι να φαντασιώνονται ερωτικές πράξεις που θα κάνουν στους μπροστινούς τους!

Με τη βοήθεια του Σταυρουλάκη, έκανα συνεντεύξεις, έρευνες, πήγα σε μέρη που γίνονταν δυστυχήματα, και στο τέλος έφτιαξα ένα ντοκιμαντέρ. Επειδή δεν ήμουν πια στο περιοδικό, έγραφα στο μπλογκ μου ειδήσεις απ’ την πρόοδο των ερευνών μου. Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στο μεγαλύτερο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ της Ελλάδας, είχε ενθουσιώδη υποδοχή και βγήκε τρίτο στις προτιμήσεις του κοινού, κάτω από πολύ ακριβές κι επαγγελματικές παραγωγές. Θυμίζω ότι όπου κι αν απευθύνθηκα για χρηματοδότηση της παραγωγής πήρα αρνητικές απαντήσεις, καθώς οι διαφημιστικές εταιρείες και τα Μέσα έχουν πολύ στενές σχέσεις… Έτσι το ντοκιμαντέρ μου έγινε με τη συνδρομή φίλων, με πολύ προσωπική εργασία και με τη μέθοδο του crowdsourcing.

Μετά την προβολή του ντοκιμαντέρ οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ασχολήθηκε με αυτή την παρανομία και ηγήθηκε της προσπάθειας να λυθεί το πρόβλημα. Κάτι που έγινε, και μάλιστα σχετικά γρήγορα. Σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν πολύ λίγες παράνομες πινακίδες. Σκεφτείτε ότι υπήρχαν πάνω από 250.000 σε όλη την επικράτεια.

Αν με ρωτήσετε γιατί ασχολήθηκα με αυτό το συγκεκριμένο θέμα θα σας πω, εξαιτίας του Σταυρουλάκη. Αυτός με έπεισε, αυτός με βοήθησε, αυτός με έκανε μέρος της λύσης. Κι όλα αυτά τα έκανε ασυνείδητα, χωρίς να έχει κάποιο πλάνο ή κάποιον να τον συμβουλεύει. Έτσι σκέφτηκα ότι οι τρόποι αυτού του ανθρώπου, που το μόνο συμφέρον του ήταν να λυθεί το πρόβλημα που του στέρησε το γιο του, για να μην υπάρξουν κι άλλα θύματα στο μέλλον, θα μπορούσαν να είναι ένα μοντέλο για κάθε ακτιβιστή.

Η προσέγγισή του μου έδωσε 7 μαθήματα:

Πρώτα απ΄ όλα πρέπει να είσαι εστιασμένος στο πρόβλημα και στη λύση του. Οι θεωρητικολογίες κουράζουν. Οι δημοσιογράφοι θέλουν να τους παρουσιάζονται τα πράγματα με τον πιο καθαρό κι εστιασμένο τρόπο.

Έπειτα, πρέπει να αφηγηθείς μια ιστορία. Ο Σταυρουλάκης μου είπε μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος.

Ό,τι λες πρέπει να είναι ειλικρινές, να μην κρύβεις τίποτα, και να προσπαθείς να κάνεις τον άλλον μέρος της λύσης. Εγώ ξεκίνησα ως δημοσιογράφος και κατέληξα ακτιβιστής. Τελικά έγινα και ιδρυτικό μέλος ενός νέου συλλόγου, με το όνομα SOS Τροχαία Εγκλήματα.

Κι αν κάτι είναι πολύ σημαντικό, αυτό είναι να του μιλάς στο συναίσθημα. Να τον συγκινήσεις, χωρίς να τον χειραγωγήσεις, βέβαια, συναισθηματικά.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό να τον ευαισθητοποιήσεις, αλλά για να τον κινητοποιήσεις πραγματικά πρέπει να του δώσεις τα δεδομένα, και να είσαι πολύ συγκεκριμένος μ’ αυτά.

Επίσης, πρέπει να μην υποτιμάς τη δύναμη του ενός μεμονωμένου δημοσιογράφου. Δε χρειάζεται να συνάψεις σχέσεις με τον μεγάλο δημοσιογράφο σταρ, του τεράστιου δικτύου. Ένας μικρός κι “ασήμαντος” δημοσιογράφος, μπορεί να σε βοηθήσει πολύ περισσότερο, αν τον έχεις πείσει και συγκινήσει.

Τέλος, πρέπει να είσαι παθιασμένος κι απερίσπαστος, επίμονος. Ο δημοσιογράφος που θα συνεχίσει να σε βοηθά θα παίρνει δύναμη, κουράγιο κι επιβραβεύση απ’ τη στάση σου. Μόνο έτσι θα γίνει πραγματικός σύμμαχός σου.

Σας ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας.