Ό,τι κι αν έχω δημιουργήσει είναι αποτέλεσμα συλλογικής εργασίας. Ακόμα και τα βιβλία, έργα που φαινομενικά γράφονται από ένα χέρι, είναι αποτέλεσμα εντατικής εργασίας πολλών ανθρώπων. Επομένως, ό,τι κι αν παραγάγω, ό,τι κι αν συνθέσω, θα εμπεριέχει πάντα μια θεμελιώδη αρχή: την αρχή της συνεργασίας. Η συνεργασία είναι μια υψηλή τέχνη, διότι απαιτεί συγκεκριμένες ποιότητες και καλλιέργεια του εαυτού. Στη χώρα μας, δε διδασκόμαστε να δρούμε συλλογικά. Εκπαιδευόμαστε όλοι από πολύ νωρίς στην καθαρά ατομική προσπάθεια και στον ανταγωνισμό. Η έννοια της συνεργασίας, στο ελληνικό σχολείο εξαντλείται σε κάποιες σποραδικές δραστηριότητες και σε μερικές θεωρητικού επιπέδου επικλήσεις ενός αόριστου ομαδικού πνεύματος. Όμως η ομαδικότητα, η συνεργατική όψη κάθε ανθρώπινης δράσης, δε μπορεί παρά να είναι στο κέντρο κάθε σοφής διδασκαλίας. (περισσότερα…)

Φέρνουν μαζί τους καρέκλες κάμπινγκ, παγούρια, ζεστά ρούχα, δίνουν συνεντεύξεις σε δημοσιογράφους και βγάζουν τη νύχτα μαζί με δεκάδες κι εκατοντάδες στην ουρά.

Το Μάρτιο του 2011 το είδα με τα μάτια μου. Είχε μόλις κυκλοφορήσει το δεύτερο iPad και βρισκόμουν τυχαία στη Νέα Υόρκη. Σκέφτηκα ότι θα ήταν μια καλή ευκαιρία να δω την ταμπλέτα από κοντά, κι έτσι το πρωί επισκέφθηκα το κεντρικότερο κατάστημα της Apple στη Fifth Avenue. Αλλά το θέαμα που αντίκρυσα ήταν πραγματικά πρωτόγνωρο. Έξω απ’ το μαγαζί είχαν στρατοπεδεύσει εκατοντάδες άνθρωποι ο ένας πίσω απ’ τον άλλο. Είπα να βρω το τέλος της ουράς ακολουθώντας το ανθρωπομάνι. Κάποια στιγμή έχασα το μέτρημα και κουράστηκα. Πήγα για καφέ εγκαταλείποντας γρήγορα την προσπάθεια. Η ουρά έκανε τον κύκλο του τετραγώνου και συνέχιζε πολύ πιο μακρικά.

Χθες, βλέποντας αυτό το βίντεο θυμήθηκα την περυσινή μου εμπειρία. Τη δεδομένη ώρα που το τράβηξαν, μέτρησαν 820 κεφάλια.

Ένας άλλος αναλυτής μέτρησε 775 άτομα, και συγκρίνοντας με τα προηγούμενα iPhone βρήκε ότι οι κάθε χρόνο οι ουρές αυξάνονται κατά 83%. Και με βάση τις ουρές προβλέπει ότι αυτό το Σαββατοκύριακο μόνο θα πουληθούν 8 εκατομμύρια συσκευές! 

Τί σκέφτομαι φέρνοντας την ανάμνηση ξανά στο προσκήνιο; Κατ’ αρχήν την επιτυχία αυτής της εταιρείας που μετατρέπει την αγορά του νέου προϊόντος της σε διαφημιστικό γεγονός. Η Apple είναι όντως μια εκπληκτική εταιρεία και τα προϊόντα της προκαλούν τρομερό ενθουσιασμό. Έχει χτυπήσει αυτό που λέμε φλέβα, ενισχύοντας μια καταναλωτική κουλτούρα που όμοιά της δεν υπάρχει. Οι υπάλληλοί της σχηματίζουν μια ανθρώπινη πύλη και υποδέχονται τους υπομονετικούς καταναλωτές ζητωκραυγάζοντας. Καθώς οι τελευταίοι μπαίνουν μέσα στο κατάστημα, οι υπάλληλοι συνεχίζουν να τους επιβραβεύουν για το κατόρθωμά τους.

“Νιώθω σαν να βρίκομαι σε ροκ συναυλία” λέει μια νεαρή κοπέλα. “Η ενέργεια, τα πάντα εδώ είναι έτσι. Γι’ αυτό περίμενα, για την εμπειρία και τον ενθουσιασμό κάτι καινούργιου”. Βγαίνοντας απ’ το κατάστημα υπάρχει ένας υπάλληλος που έχει μία και μόνη δουλειά. Να λέει “συγχαρητήρια παιδιά!”.

Ρωτήθηκαν άνθρωποι που περίμεναν σε κατάστημα της Apple στο Σιάτλ γιατί στάθηκαν όλη τη νύχτα στην ουρά. (περισσότερα…)


Σύμφωνα με τον Jeff Jarvis στο βιβλίο του Τι θα έκανε η Google; η εν λόγω εταιρεία, για να προσλάβει κάποιον  υποψήφιο εκείνος πρέπει να έχει στο οπλοστάσιό του:

1. Αναλυτική λογική (μιλάμε γι’ αυτα που γνωρίζουμε κι όχι γι’ αυτα που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε).
2. Επικοινωνιακές δεξιότητες.
3. Διάθεση πειραματισμού.
4. Ικανότητα ομαδικού παιχνιδιού
5. Πάθος και ηγετικές ικανότητες.

Με παιγνιώδη διάθεση, σκεφτείτε κάποια δημόσια πρόσωπα, πολιτικών ή δημοσιογράφων και πείτε ποιές απ’ τις 5 προϋποθέσεις καλύπτουν. Εγώ όταν το έκανα, κατέληξα στο ότι οι περισσότεροι πολιτικοί και δημοσιογράφοι μας, έχουν σίγουρα μεγάλες επικοινωνιακές δεξιότητες, κάποιο πάθος, κάποιες ηγετικές ικανότητες, και μια σχετική ικανότητα ομαδικού παιχνιδιού. Από αναλυτική λογική και διάθεση πειραματισμού όμως… δε βρήκα παρά ελάχιστους. Είναι ακριβώς αυτές οι δύο ποιότητες που αξιολογούνται ως πολύ σημαντικές απ’ την εταιρεία γιατί αφενός εκτιμά πάρα πολύ τα Δεδομένα κι αφετέρου βασίζεται στην Καινοτομία. Υπάλληλοι που δεν έχουν αναλυτική λογική και δεν πειραματίζονται είναι αδύνατο να συμμετετάσχουν σε σχήματα τόσο δυναμικά. Εσείς τί λέτε;


Χθες πήγα στο θέατρο Εμπρός, όπου γίνεται μια προσπάθεια από ανθρώπους του θεάτρου και του χορού να «γίνει κάτι». Το θέατρο ανήκει στο υπουργείο Πολιτισμού, αλλά έχει εγκαταλειφθεί εδώ και καιρό, αφού πέθανε ο ενοικιαστής του Τάσος Μπαντής και δεν υπήρξε κάποιο σχήμα να τον διαδεχθεί. Οι άνθρωποι αυτοί, μπήκαν στο θέατρο για να το λειτουργήσουν μερικές μέρες και να δείξουν ότι διάθεση και ανθρώπινο δυναμικό υπάρχει. Φεύγοντας περπατήσαμε στου Ψυρρή και συνειδητοποιήσαμε ότι η περιοχή έχει αλλάξει εντυπωσιακά. Τα μισά μαγαζιά έχουν κλείσει, κι όσα έχουν απομείνει ήταν μισοάδεια. Η εικόνα αυτή για Σαββατόβραδο, πριν από 2 χρόνια θα ήταν αδιανόητη. Νομίζω ότι η περισσότερη κίνηση έχει μεταφερθεί τώρα στον Κεραμικό, ωστόσο η περιοχή Ψυρρή, παρουσιάζει σήμερα μια εικόνα πολύ απογοητευτική. Ανηφορίσαμε και την Κολοκοτρώνη, είχε δυνατό αέρα, και τα σκουπίδια είχαν σκορπίσει ολόγυρα. Η εικόνα της εγκατάλειψης ήταν διάχυτη παντού. Τα γεμάτα διάσπαρτα σκουπίδια πεζοδρόμια. Οι άστεγοι που κοιμούνταν σε εισόδους, η λιγοστή κίνηση. Σαββατόβραδο στο κέντρο της Αθήνας. Μια εγκατάλειψη ολοκληρωτική, ήσυχη και μακάρια. Όμοια μ’ εκείνη την εγκατάλειψη από έναν εραστή. Μια αγάπη που σώθηκε. Ένας ενδιαφέρον που σίγησε για πάντα. Ελπίζω να είναι πρόσκαιρο όλο αυτό. Να κινητοποιηθεί η κοινωνία, όλοι μας και να οικειοποιηθούμε ξανά το ζωτικό μας χώρο. Απ’ την άλλη δε μπορώ να θρηνήσω για το τέλος της μοναδικής μας επιχειρηματικής δραστηριότητας, του εστιατορίου ή του μπαρ. Ας δούμε επιτέλους και τί άλλο μπορούμε να κάνουμε.

Την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011 στις 14:00 θα είμαι στο http://tech.in.gr/ για να κάνουμε  ζωντανό chat συζητώντας «Τι θα έκανε η Google;» εάν «κυβερνούσε» τον κόσμο, με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του ομώνυμου βιβλίου του Τζεφ Τζάρβις απ’ τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Οι Εκδόσεις Μεταίχμιο, το in.gr Βιβλίο και το tech.in.gr σας καλούν στην συζήτηση και σας χαρίζουν αντίτυπα του βιβλίου που έγραψε ένας «μαέστρος του Διαδικτύου».

  • Αφήστε από τώρα τα ερωτήματά σας υπό μορφή σχολίου σ’ αυτό το άρθρο αυτό και λάβετε μέρος στην κλήρωση που θα γίνει μετά την συζήτηση! Δικαίωμα συμμετοχής στην κλήρωση θα έχουν επίσης όσοι συμμετάσχουν ζωντανά στην συζήτηση την Παρασκευή.

Το θέμα της συζήτησης (περισσότερα…)

 Πριν από μερικούς μήνες αποδέχτηκα την πρόταση των εκδόσεων Μεταίχμιο να μεταφράσω το βιβλίο του Jeff Jarvis, “What Would Google Do?”. Η εμπειρία της μετάφρασης ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, αν κι αρκετά απαιτητική και τολμώ να πω κοπιαστική. Την περίοδο που μετέφραζα το βιβλίο έτυχε να πάω στις Η.Π.Α και να κανονίσω μια συνέντευξη με τον Jarvis. Μου την παραχώρησε την τελευταία ημέρα της παραμονής μου στη Νέα Υόρκη. Επί μια ώρα είχα μποροστά μου έναν πολύ ευγενικό κι ανοιχτό άνθρωπο, με χαμόγελο και ριζοσπαστικές ιδέες, έναν οραματιστή του Διαδικτύου, να απαντά στις ερωτήσεις μου και να μιλά με θέρμη για το βιβλίο του. Ήταν απολαυστικός.

Το βίντεο έγινε για λογαριασμό των εκδόσεων Μεταίχμιο, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου “Τι θα έκανε η Google;” του Jeff Javis σε δική μου μετάφραση, το οποίο κυκλοφορεί σήμερα στα βιβλιοπωλεία. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε, μπορεί να γίνει πηγή έμπνευσης για τους ζοφερούς αυτούς καιρούς που περνάμε. Εννοείται ότι είμαι ανοικτός σε σχόλια για τη μετάφραση ή οτιδήποτε άλλο. Στην αρχή του βιβλίου, υπάρχει κι ένα δικό μου προλογικό σημείωμα που έχει εγκριθεί απ’ το συγγραφέα. Περισσότερα για το βιβλίο, μπορείτε να δείτε εδώ. Φυσικά, θα επανέλθω…

*Θέλω να ευχαριστήσω τον κ. Παπαγεωργίου των εκδόσεων Μεταίχμιο που μου εμπιστεύτηκε τη μετάφραση κι ήταν άψογος σε όλη τη διάρκεια της συνεργασίας για την έκδοση. Για τον Jarvis ό,τι και να πω θα είναι λίγο…

Η προτελευταία μεγάλη καινοτομία του εγχώριου Τύπου ήταν το παραγέμισμα των εφημερίδων με cd, DVD, ομπρέλες, σαμπουάν κ.λπ. κι η τελευταία ήταν ο δωρεάν Τύπος. Για το δωρεάν Τύπο έχω πει αρκετά. Αυτό που σκέφτομαι ωστόσο τον τελευταίο καιρό, είναι ότι τα νεανικά δωρεάν έντυπα που εκδίδονται στη χώρα μας, είναι πολύ πιο αξιοπρεπή και παρουσιάζουν μια πιο καθαρή εικόνα όσων ζούμε. Εντάξει κάνουν ελάχιστη έρευνα, είναι εντελώς εξαρτημένα απ’ τη διαφήμιση, αλλά κρατούν ένα αρκετά υψηλό επίπεδο στα άρθρα γνώμης. Εν πάση περιπτώσει δεν φέρονται σαν να είναι κάτι άλλο, δίνουν βήμα σε πολλούς νέους ανθρώπους, κι επιπλέον, έχουν κάνει ένα πολύ σοβαρό άνοιγμα στο Διαδίκτυο. Ίσως ο δωρεάν Τύπος, με τις ανεπάρκειες και τους περιορισμούς του, να είναι το μοναδικό φως και το εκκολαπτήριο των νέων παραδειγμάτων στο άμεσο μέλλον.
Αλλά βέβαια το μέλλον εξαρτάται κι απ’ το τι θα κάνουν τα μεγάλα εκδοτικά και μιντιακά συγκροτήματα.
Τα παραδοσιακά Media στην Ελλάδα διακατέχονται από μια πολύ συντηρητική λογική, είναι φοβικά και συχνά εχθρικά απέναντι στο νέο. Όταν βλέπουν ότι δε μπορούν να κάνουν αλλιώς, υιοθετούν ξένα μοντέλα, μόνο και μόνο για να είναι στη μόδα (βλέπε Social Media). Πρώτα απ’ όλα, τα Ελληνικά Media φοβούνται την καινοτομία γιατί στηρίζουν τη δύναμή τους στη μετριότητα. Θεωρούν ότι οι καταναλωτές τους έχουν μέτρια προς χαμηλή αντίληψη, κι άρα τα προϊόντα τους είναι εξίσου μέτρια και χαμηλά. Επιπλέον, με ελάχιστες εξαιρέσεις, τα Ελληνικά Media είναι οχήματα επίτευξης αλλότριων σκοπών, και γι’ αυτό είναι δευτερεύουσας σημασίας το καθαυτό προϊόν τους. Και τέλος, τα Μέσα έχουν παγιώσει έναν τρόπο λειτουργίας που ακόμα λειτουργεί, και τα κάνει βιώσιμα (αν και καταχρεωμένα).
Ωστόσο τώρα τα πράγματα αναγκαστικά αλλάζουν. Το Διαδίκτυο αλλάζει συθέμελα τα μοντέλα και τις πρακτικές. Αν τα παραδοσιακά Μέσα δεν ανοίξουν στις νέες ιδέες και τους νέους ανθρώπους, σε λίγα χρόνια θα ‘χουν περάσει στην Ιστορία. Γι’ αυτό αντί να φοβούνται την καινοτομία, καλό είναι να φοβούνται το επικείμενο ξεπέρασμά τους, μήπως και κινητοποιηθούν. Αρκετοί λένε ότι ίσως και να είναι αργά. Θα επανέλθω.