Επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ πολλοί μιλούσαν για «ΣΥΡΙΖΑ channel». Πόσο δίκιο είχαν; Μια έρευνα του Ινστιτούτου Reuters σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, έρχεται να επιβεβαιώσει την εικόνα αυτή. Το κοινό της ΕΡΤ την περίοδο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ ήταν κατά βάση ηλικιωμένο, προτιμούσε την τηλεόραση παρά το διαδίκτυο, κι είχε ξεκάθαρα αριστερή ιδεολογία. Κι η συνολική εμπιστοσύνη στην ΕΡΤ; Σταθερά χαμηλή. Άραγε πώς μπορεί αυτό ν’ αλλάξει;

Με κάθε κυβερνητική αλλαγή παρουσιάζεται στην ΕΡΤ μια ακόμα ευκαιρία να σταθεί αντάξια του δημόσιου ρόλου της, ν’ αλλάξει και να γίνει ένας σοβαρός διαδικτυακός και ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός που σέβεται τα λεφτά των φορολογούμενων κι υπηρετεί την ενημέρωση και την ψυχαγωγία με τρόπο διαφανή, ανοιχτό και ανεξάρτητο. Το 2015 ήταν μια ακόμα τέτοια ευκαιρία. Όπως ήταν και το λανθασμένο της κλείσιμο το 2013. Όταν τον Ιανουάριο του 2015 σχηματίστηκε η νέα κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ στον κορμό της, κι εταίρο τους ΑΝΕΛ, πραγματοποιήθηκε άμεσα η προεκλογική υπόσχεση να κλείσει η ΝΕΡΙΤ που βρισκόταν σε λειτουργία ως τότε, και ν’ ανοίξει πανηγυρικά η ΕΡΤ, να επαναπροσληφθεί όλο το προσωπικό και να γίνει «ολική επαναφορά». 

Οι προσδοκίες του νέου ξεκινήματος αποτυπώνονταν τότε στα παχιά λόγια, στις τελετές «μνήμης των θυμάτων του μαύρου» κι αναλήψεως καθηκόντων των νέων επικεφαλής. Καθώς όμως περνούσαν οι μήνες, αποδεικνυόταν ότι στην ΕΡΤ δε θα άλλαζε τίποτα, κι ότι πράγματι όλα θα γίνονταν «όπως παλιά». Με τις χειρότερες πρακτικές του παρελθόντος μάλιστα να βγαίνουν ξανά στην επιφάνεια με ένταση. Αν θέλει κάποιος να ενημερωθεί για την παράνοια του εχγειρήματος πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσει το σπουδαίο βιβλίο Η ΕΡΤ εν τάφω, Πώς η μεγάλη ευκαιρία έγινε εφιάλτης του Σπύρου Κρίμπαλη, που εκδόθηκε πριν από μερικούς μήνες και διανεμήθηκε απ’ την εφημερίδα Το Βήμα.

Δημοσιεύθηκε χθες μια έρευνα του Ινστιτούτου Reuters σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, που επιχειρεί να καταγράψει το κοινό των δημόσιων μέσων σε 8 Ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους και της χώρας μας. Τα ευρήματα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς αποτιμούν τη λειτουργία της ΕΡΤ στα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, μια λειτουργία που ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας παραδέχθηκε ότι δεν ήταν επιτυχημένη. Άλλα σημαίνοντα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο κ. Νίκος Φίλης ήταν λιγότερο επιεική. «Το στοίχημα της ΕΡΤ χάνεται κάθε μέρα» δήλωνε με κάθε ευκαιρία. 

Σταχυολογώ ορισμένα στοιχεία που αναδεικνύει η έρευνα, την οποία μπορεί κανείς να διαβάσει και να κατεβάσει ολόκληρη απ’ αυτό το λινκ, για να δούμε πώς επιβεβαιώνεται η σκληρά μεροληπτική και μονομερής εικόνα που εξέπεμπε η δημόσια ραδιοτηλεόραση και το διαδίκτυο στα χρόνια της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. 

  • Η συνολική διείσδυση της ΕΡΤ στο διαδίκτυο (70%) είναι η συγκριτικά μικρότερη όλων, γεγονός που επιβεβαιώνει και το παρακάτω εύρημα της χαμηλής απήχησης της ΕΡΤ στους νέους. Αν συγκρίνουμε την επίδοση αυτή με μιας χώρας ανάλογου πληθυσμού, όπως της Τσεχίας, που έχει 88% διείσδυση, βλέπουμε ότι η υστέρηση είναι σημαντική. Βέβαια, πρέπει να σημειώσουμε ότι και τα έσοδα του δημόσιου Μέσου ανά κάτοικο (17 Ευρώ), είναι επίσης απ’ τα χαμηλότερα. Αν και τα δημόσια μέσα της Ισπανίας των 46 εκατομμυρίων κατοίκων, με το 93% διείσδυσης στο διαδίκτυο, έχουν περίπου ίδια έσοδα ανά κάτοικο (19 Ευρώ).

  • Τα ελληνικά δημόσια μέσα, η ΕΡΤ δηλαδή, έχει μακράν τη συγκριτικά μικρότερη απήχηση στον πληθυσμό εκτός διαδικτύου. Ο ΣΚΑΙ και ο ΑΝΤ1 κρατούσαν τα ηνία της offline ενημέρωσης.

  • Κάτι πολύ πολύ σοβαρό ακόμα. Η ΕΡΤ έχασε κατά κράτος το στοίχημα της ενημέρωσης των νέων ανθρώπων. Στις ηλικίες 18-24 η έτσι κι αλλιώς χαμηλή απήχηση της ΕΡΤ, καταποντίζεται. Εδώ κύρια πηγή ενημέρωσης είναι το Facebook και newsbomb.gr, με 60% και 43% αντίστοιχα. Έπειτα έρχεται το YouTube με 43%, , η τηλεοπτική ΕΡΤ με 23%, και τελευταία η ert.gr με μόλις 13%.
  • Το κοινό της ΕΡΤ ως απ’ το 2016 ως το 2019 αυτοπροσδιοριζόταν ξεκάθαρα στα αριστερά του πολιτικού χάρτη. Το δεξιό κοινό παρακολουθούσε ΣΚΑΙ. Η πόλωση ήταν η πιο ακραία απ’ τις υπόλοιπες 7 χώρες της έρευνας. Καμία άλλη χώρα δεν παρουσιάζει αυτή την διαιρετική εικόνα. Στην Αγγλία, την Φινλανδία και την Ιταλία το κοινό των δημόσιων μέσων βρίσκεται στο κέντρο του πολιτικού χάρτη. Ακολουθούν η Γερμανία και η Γαλλία, με πολύ πιο αριστερόστροφη τάση. Αλλά η εικόνα της Ελλάδας είναι πραγματικά ακραία. Οι αριστεροί έβλεπαν ΕΡΤ και οι δεξιοί ΣΚΑΙ. Αυτό φαίνεται και στο δείκτη εμπιστοσύνης, όπου το αριστερό κοινό δείχνει να εμπιστεύεται πολύ περισσότερο την ΕΡΤ, από ό,τι οι κεντρώοι ή οι δεξιοί. Η μονομέρεια ήταν λοιπόν εύγλωτη, γι’ αυτό και πολλοί μιλούσαν για «ΣΥΡΙΖΑ channel». Μια δημόσια ραδιοτηλεόραση όμως δεν μπορεί να είναι κτήμα καμία πολιτικής τοποθέτησης αποκλειστικά.
  • Στην κλίμακα του λαϊκισμού το κοινό της ΕΡΤ αυτοπροσδιορίζεται ξεκάθαρα στην πλευρά των μη λαϊκιστών, ενώ το κοινό του ΣΚΑΙ βρίσκεται περισσότερο στο κέντρο του άξονα με τάση προς το λαϊκισμό. Κι εδώ πάλι υπάρχει διαφοροποίηση σε σχέση με ό,τι συμβαίνει στις υπόλοιπες χώρες του δείγματος, διότι τα κοινά των εν λόγω χωρών κινούνται περισσότερο στο κέντρο και δεν φαίνεται να αυτοπροσδιορίζονται ούτε καθαρά λαϊκιστικά αλλά ούτε και μη λαϊκιστικά. Η ερμηνεία που δίνουν οι ερευνητές είναι ότι οι δημόσιοι οργανισμοί των χωρών αυτών προσπαθούν να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ των λαϊκιστων και των μη λαϊκιστών. 
  • Δυστυχώς, στην έρευνα δε δίνονται στοιχεία για το εκπαιδευτικό επίπεδο του Ελληνικού κοινού, οπότε δε μπορούμε να πούμε κάτι επ’ αυτού. Η έρευνα πάντως δείχνει ότι το κοινό των δημόσιων μέσων στις υπόλοιπες 7 Ευρωπαϊκές χώρες είναι υψηλότερου μορφωτικού επιπέδου.

Ποιά είναι λοιπόν η μεγάλη εικόνα της ΕΡΤ στα χρόνια των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ; Οι πολίτες δεν εμπιστεύονταν τα δημόσια μέσα. Ο δείκτης εμπιστοσύνης στο δημόσιο οργανισμό συνολικά είναι ο χαμηλότερος. Οι πολίτες που προτιμούσαν τα δημόσια μέσα, έπαιρναν κυρίως την ενημέρωσή τους απ’ την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Οι νέοι πολίτες είχαν την πλάτη γυρισμένη στην ΕΡΤ. Η διείσδυση στο νεανικό κοινό, χωρίς να είναι τραγική, ήταν πολύ μικρή. Οι πολίτες που προτιμούσαν τα δημόσια μέσα είχαν συγκεκριμένη ιδεολογία και κοσμοαντίληψη, πιθανώς και συγκεκριμένη κομματική προτίμηση. Η πολιτική μονομέρεια, η μεροληψία υπέρ της αριστεράς, ήταν μοναδική για δημόσιο μέσο Ευρωπαϊκής χώρας.

Το κοινό της ΕΡΤ στα χρόνια της προηγούμενης κυβέρνησης μας δείχνει τι πρέπει να αλλάξει. Για το αν μπορεί, μένει να δούμε. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να δοθεί πολύ μεγαλύτερο βάρος στα νέα μέσα, για να προσεγγιστούν οι νέοι, πρέπει να εξασφαλιστούν όροι ανεξαρτησίας ώστε να εξαλειφθεί η πολιτική μεροληψία, πρέπει να χτιστεί εκ νέου και σταδιακά μια σχέση εμπιστοσύνης με πολίτες όλων των πολιτικών αποχρώσεων. Η πολιτική και κομματική εργαλειοποίηση της ΕΡΤ, την καταντά ένα αναξιόπιστο, μεροληπτικό και γερασμένο «μαγαζί» που βλέπουν μόνο φανατικοί. Δε μας αξίζει κάτι τέτοιο, πόσο μάλλον που είμαστε όλοι χρηματοδότες του. 

Θα δίνατε ένα αυτοκίνητο σ’ έναν ενδεκάχρονο ή δεκατριάχρονο παιδί να το οδηγήσει στο οδικό δίκτυο; Θα δίνατε ένα όπλο σ’ ένα οκτάχρονο; Θα αφήνατε ένα τετράχρονο παιδί να χειριστεί ένα αλυσοπρίονο; Όλες αυτές οι τεχνολογίες, χρήσιμες, άχρηστες ή καταστροφικές, απαιτούν όρια, γνώσεις, ωριμότητα, δεξιότητες, γνωστική επάρκεια που συνήθως την αναγνωρίζουμε σε ενήλικους κι όχι σε ανήλικα παιδιά, για λόγους που δεν χρειάζονται πια επεξήγηση. Δυστυχώς, όταν μιλάμε για τις νέες τεχνολογίες πρέπει να συζητάμε ξανά για τα αυτονόητα και να επαναλαμβάνουμε για παράδειγμα ότι η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη, κι ότι υπό συνθήκες μπορεί να γίνει μόνο καταστροφική. Το παράδειγμα του Μορόζοφ είναι εύγλωττο: σε μια κατηφόρα με παγετό, όσο φρένο κι αν πατήσεις στο αυτοκίνητο, δε θα σταματήσει ποτέ. Δυστυχώς, όποιος διατυπώνει κριτική γνώμη ή έρευνα για τις νέες τεχνολογίες, χαρακτηρίζεται απ’ τους «τεχνόφιλους» αμέσως «τεχνοφοβικός» που δαιμονοποιεί την πρόοδο και την τεχνολογία. Όσο όμως είναι προβληματική η άκριτη απόρριψη όλων των νέων τεχνολογιών, τόσο προβληματική είναι και η άκριτη υιοθέτησή τους.  

Αυτή την εβδομάδα ο συγγραφέας Νίκος Δήμου ασχολείται στο κυριακάτικο «Βήμα» (αναδημοσιεύεται στο μπλογκ του εδώ) με το κείμενο που έγραψα στην «Καθημερινή» την προηγούμενη Κυριακή, κι αφορούσε δύο εξαιρετικά βιβλία. Το κείμενο είχε τίτλο «Έφηβοι δεσμώτες των smartphones» και υπότιτλο «πώς η ευρεία χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης οδηγεί τους νέους και ειδικότερα τα κορίτσια στην κατάθλιψη». Ο κύριος Δήμου κάνει μια πολύ επιδερμική και βιαστική ανάγνωση του κειμένου. Η διάγνωσή του για το περιεχόμενο είναι σαφής: «τεχνοφοβικός λαϊκισμός», «δαιμονοποίηση της τεχνολογίας». Η επιχειρηματολογία του χοντροκομμένη. Η τεχνολογία είναι καλή, οι επικριτές της κακοί. Προσεγγίσεις ανάλογες του άρθρου μου του θυμίζουν τις ανησυχίες για τα φλίπερ και την τηλεόραση. Καμμία απόχρωση, καμμία διάθεση για εμβάθυνση, για διακρίσεις ποιοτήτων ή έστω, ποσοτήτων.

Στο τέλος μάλιστα ο σεβαστός συγγραφέας προσθέτει και μια πονηρούτσικη πινελιά. Αυτές τις τεχνοφοβικές απόψεις (για τις έρευνες έχει να πει ότι είναι μεροληπτικές χωρίς καν να τις σχολιάζει ή να δείχνει ότι τις καταλαβαίνει) τις διακινούν ψυχολόγοι και ψυχίατροι για να «αποκτήσουν νέους πελάτες». Έχει πλάκα, ότι στο άρθρο του δεν κατονομάζει ούτε εμένα, ούτε τις ερευνήτριες στις οποίες αναφέρεται το κείμενό μου (θα μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέει διαβάστε προσεκτικά τις έρευνες και τα βιβλία, αλλά κοιτάξτε και γύρω σας τι συμβαίνει), αλλά ούτε και την Καθημερινή -ίσως φοβάται ότι η μνεία θα μας φέρει πελάτες. Ακόμα πιο ειρωνικό είναι το γεγονός ότι στο «Βήμα» που φιλοξενεί το άρθρο του υπάρχει τρισέλιδο ανησυχητικότατο άρθρο ψυχολόγου με τον πηχυαίο τίτλο «Διαδικτυακή εξάρτηση»!

Επιμένω λοιπόν. Μη μείνετε στην παρουσίασή μου, ούτε στα αρθράκια που θα διαβάσετε εδώ κι εκεί. Διαβάστε τις ολοκληρωμένες παρουσιάσεις, τις έρευνες και τα βιβλία, γίνετε ειδήμονες κι εσείς. Έχουμε υπερπληθρωρισμό βιαστικών κι επιδερμικών αναγνώσεων και τεράστιο έλλειμμα συνεπών και κοπιαστικών αναγνώσεων. Οι νέες τεχνολογίες, εκτός των άλλων, μας έχουν κάνει και πιο οκνηρούς αναγνώστες. Μας έχουν δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της γνώσης, ενώ στην ουσία μας τροφοδοτούν με άπειρες θραυσματικές πληροφορίες που ενισχύουν τις προκαταλήψεις μας.

Δεν υπάρχει τεχνολογική εφεύρεση χωρίς κινδύνους, δεν υπάρχει ιατρική παρέμβαση που να μην εμπνέει φόβους κι ανησυχίες στους ανθρώπους. Τα εμβόλια συνιστούν μια καινοτόμο εφαρμογή προληπτικής ιατρικής, που έχει εξάψει έντονα συναισθήματα στην ανθρωπότητα, γιατί αφορά το συνδυασμό της τεχνολογίας με την υγεία. Επιπλέον, παραγγέλνονται απ’ το κράτος και γίνονται κατά κύριο λόγο σε μικρά παιδιά. “Οι άνθρωποι δε βλέπουν τα βακτήρια”, μου λέει o ειδήμων Πολ Όφιτ, “αλλά βλέπουν τις ενέσεις”. Τις ενέσεις που εισάγουν σ’ έναν υγιή οργανισμό τους απειλητικούς μικροοργανισμούς, νεκρούς ή εξασθενημένους, ώστε διεγείροντας το ανοσοποιητικό του σύστημα να παράγει τα δικά του αντισώματα. Μ’ αυτό τον τρόπο, αν στο μέλλον προσπαθήσει να μπει στον οργανισμό εκ νέου ο συγκεκριμένος μικροοργανισμός, τα αντισώματα που ήδη υπάρχουν μέσα του θα τον εξουδετερώσουν κι έτσι δε θα νοσήσει. (περισσότερα…)

Την ιστορία του Μανώλη Σταυρουλάκη με τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες μπορεί κάποιος να την παρακολουθήσει μερικώς στο ντοκιμαντέρ μου. Όταν του έκανα τη συνέντευξη είχε καταδικάσει πρωτόδικα τη διαφημιστική εταιρεία, αλλά στο εφετείο η απόφαση ανατράπηκε και η εταιρεία αθωώθηκε. Το δικαστήριο έκανε δεκτή την ένσταση του κατηγορούμενου και υιοθέτησε την άποψη ότι το πρώτο κολωνάκι στο οποίο προσέκρουσε το αυτοκίνητο του άτυχου Γιάννη Σταυρουλάκη ήταν εκείνο που του απέφερε το θάνατο. Με όλο τον ειλικρινή σεβασμό στη δικαιοσύνη, θα παραθέσω εδώ απόσπασμα της απόφασης του εφετείου, απόσπασμα απ’ το πόρισμα των εμπειρογνωμόνων του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος καθώς και 2 φωτογραφίες μετά το συμβάν. Επίσης, πρέπει να πω ότι ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έχει ζητήσει αναίρεση, κάτι που σημαίνει ότι η υπόθεση είναι ακόμα ανοιχτή.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι: (περισσότερα…)

Δεν ξέρω αν θα το συμπεριλάβει κάποιο παραδοσιακό Μέσο στον απολογισμό του 2010, αλλά για ‘μένα προσωπικά, το θέμα της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης ήταν μακράν το πιο σημαντικό. Θα μου πείτε ότι είναι λογικό. Μέσα στο 2010 ξεκίνησε μια μεγάλη εκστρατεία αποξήλωσης παράνομων διαφημιστικών πινακίδων, και μέσα στο 2010 ολοκλήρωσα το ντοκιμαντέρ μου και άρχισα να το προβάλλω. Η αλήθεια είναι ότι πέρα απ’ το προσωπικό, το 2010 ήταν μια κρίσιμη χρονιά για την υπαίθρια διαφήμιση. Νομίζω ότι μέσα σε αυτή τη χρονιά συμπυκνώθηκαν οι ανεπάρκειες, αλλά και οι κρυμμένες κοινωνικές δυναμικές που συσσωρεύονταν εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια στο εν λόγω πεδίο. Εύχομαι να μην εφησυχάσουμε, να μη δούμε το 2010 σαν την καταληκτική χρονιά, την κορύφωση μιας προσπάθειας που σταματά εδώ. Οι παράνομες πινακίδες θα επιστρέψουν αν δεν είναι σε εγρήγορση η κοινωνία των πολιτών, καθένας μας.

Επίσης, επειδή κλείνουμε σχεδόν ένα χρόνο απ’ την ανάληψη της πρωτοβουλίας από την κυβέρνηση, είναι καιρός να κάνουμε κι έναν απολογισμό. Γι’ αυτό πρέπει οι αρμόδιοι να μας δώσουν αναλυτικά τους αριθμούς των αποξηλωμένων πινακίδων. Δε θέλω να είμαι άδικος με κανέναν, αλλά φαίνεται ότι σήμερα το θέμα έχει για ακόμα μια φορά κολλήσει

Τον Ιανουάριο του 2010 ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανακοινώνει τη διυπουργική επιτροπή που θέτει ως προτεραιότητα την λύση του προβλήματος της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης.

Στα μέσα του Ιανουαρίου ανακοινώνεται το iPad κι εγώ αναρωτιέμαι τί δεν έχουν κάνει οι γονείς των παιδιών που σκοτώθηκαν σε παράνομες διαφημιστικές πινακίδες και δε μιλά ο κόσμος στα social media για αυτό το πρόβλημα, ενώ μιλάει τόσο πολύ για την καινούργια ταμπλέτα της Apple.

Τον Φεβρουάριο εμφανίζεται στους δρόμους της Αθήνας μια προκλητική μαύρη αφίσα που λέει ότι αν εξαφανιστεί η υπαίθρια διαφήμιση θα μείνουν στο δρόμο 20.000 άνθρωποι.

Κάνω μια ανάρτηση με τον τίτλο «Για να μη συμβεί και σε ‘σενα», δημοσιεύοντας σοκαριστικές φωτογραφίες απ’ την διαφημιστική πινακίδα που σκότωσε το Γιάννη Σταυρουλάκη.

Το Μάρτιο έγιναν οι δύο πρώτες προβολές του ντοκιμαντέρ μου στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης. Μικρός απολογισμός.

Ο Μανώλης Σταυρουλάκης καταλήγει με χειροπέδες στο τμήμα γιατί καταγγέλει συνεργείο που αλλάζει παράνομα μηνύματα!

Το Μάρτιο η εταιρεία Sprider χρησιμοποιεί ημίγυμνα ανήλικα παιδιά για να διαφημίσει τα ρούχα της σε παράνομες διαφημιστικές πινακίδες. Οι αντιδράσεις στο Facebook δείχνουν ότι η επιχείρηση δε στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και δεν απαντά ποτέ.

Στις 27 Μαρτίου σκοτώνεται ο Μιχάλης Βατράνης. Το έγκλημα συνεχίζεται (Video)

Στις 13 Απριλίου ο υπουργός Μεταφορών ανακοινώνει το illegalsignsgr. Η αρχή του τέλους;

Στις 26 Απριλίου ξεκινούν οι αποξηλώσεις.

Με αφορμή τις πρώτες αποξηλώσεις γράφω για μερικές πικρές αλήθειες για την υπαίθρια διαφήμιση.

Ένα ως σήμερα αναπάντητο επισήμως ερώτημα είναι το «Πού πάνε οι παράνομες πινακίδες όταν αποξηλώνονται;»

Στα λεωφορεία βεβαίως εξακολουθούν να υπάρχουν διαφημήσεις. Για ‘μένα είνα κινητές διαφημιστικές βόμβες.

Το Μάιο εμφανίζεται στους δρόμους του Χαλανδρίου η παγκόσμια πατέντα υπαίθριας διαφήμισης «Η διαφημισογλάστρα» (υπάρχουν ως σήμερα πάρα πολλές στους δρόμους του εν λόγω Δήμου, αλλά και αρκετών πια άλλων).

Λίγες ημέρες μετά την ανάρτησή μου λαμβάνω email απ’ τον άνθρωπο που έχει εμπνευστεί τη διαφημισογλάστρα. Είναι δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Χαλανδρίου και μου απαντά ότι η πατέντα είναι νόμιμη.

Δίμηνη αργία στο Δήμαρχου Ηρακλείου Αττικής για βαριά αμέλεια στις διαφημιστικές πινακίδες του Δήμου του!

Οι επιχειρήσεις της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης τα βάζουν με την παράνομη αφισορύπανση!

Στις 27 Μαίου γράφω για πρώτη φορά για μια διαφήμιση που θα κρατήσει μήνες, χωρίς κανείς να ενδιαφερθεί να κάνει κάτι. Είναι η παράνομη υπαίθρια διαφήμιση της μπύρας FIX στους διαφημισόπυργους.

Παρόλες τις επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις και τους ακτιβισμούς, δεν ιδρώνει το αυτί κανενός.

Στις 7 Ιουνίου γίνεται διαμαρτυρία μπροστά απ’ τον παράνομο διαφημισόπυργο με τη μπύρα FIX. Οι συγκεκριμένοι πύργοι εξακολουθούν ως σήμερα να είναι στις θέσεις τους…

Με αφορμή αυτό τον ακτιβισμό, γράφτηκε ένα μόνο κέιμενο στον ημερίσιο Τύπο, το οποίο είχε ένα μικρό προβληματάκι.

Εντωμεταξύ ο Δήμος Αθηναίων όχι μόνο εξακολουθεί να παρανομεί μισθώνοντας παράνομες θέσεις σε εταιρείες υπαίθριας διαφήμισης, αλλά διαφημίζει κιόλας το Δημοτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό!

Τον Ιούνιο θυμάμαι ένα κείμενο που είχε εμφανιστεί στην εφημερίδα Guardian για τις παράνομες πινακίδες στην Ελλάδα.

Τον ίδιο μήνα εμφανίζεται στους δημόσιους χώρους μας η πορνοστάρ Τζούλια. Όλο το καλοκαίρι οι έλληνες εποπτεύονται απ’ το γυάλινο βλέμμα της.

Τον Ιούλιο εμφανίζεται μια νέα ίσως λιγότερο προκλητική, αλλά εξίσου άστοχη, καμπάνια της ένωσης των διαφημιστικών εταιρειών υπαίθριας διαφήμισης.

Τον Ιούλιο κάνω μια ανάρτηση με αφορμή μια αποστροφή του λόγου του πρωθυπουργού για το εν λόγω θέμα.

Και λίγο μετά, δημοσιεύω τη γνώμη μου για την πολιτική βούληση του πρωθυπουργού.

Τον Αύγουστο έχουμε νέο θύμα.

Μια πολυεθνική εταιρεία διαφημίζεται σε παράνομες πινακίδες τη στιγμή που η κυβέρνηση επιδίδεται σ’ ένα κολοσιαίο έργο αποξήλωσής τους.

Στις 23 Αυγούστου τιμάται στη γενέτειρά του ο Μανώλης Σταυρουλάκης, πατέρας του Γιάννη που έχασε τη ζωή του πάνω σε παράνομη διαφημιστική πινακίδα. Ο Σταυρουλάκης , μαζί με τον Αθανάσιο Τσιώκο-Πλαπούτα είναι οι πρωτοπόροι, οι επίμονοι ενεργοί πολίτες που απαίτησαν να εφαρμοστεί ο Νόμος.

Το Σεπτέμβριο μιλάω για το θέμα στο δορυφορικό Δίκτυο France24.

Γράφω για άλλη μια φορά για τα βρώμικα παιχνίδια που παίζονται πίσω απ’ την υπαίθρια διαφήμιση.

Αναρωτιέμαι πώς μπορεί ο Δήμος Αμαρουσίου να διατείνεται ότι είναι πρωτοπόρος στην αποξήλωση των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων.

Σύντομα λαμβάνω αυτή την απάντηση.

Και λίγο μετά αυτό το μπλογκ ήταν το μόνο Μέσο που δημοσίευσε ολόκληρο το πόρισμα-καταπέλτη του Ελεγκτή Δημόσιας Διοίκησης για την υπαίθρια διαφήμιση στο Δήμου Αμαρουσίου.

Το Σεπτέμβριο επίσης τόσο ο Δήμος Αθηναίων όσο και η μπύρα FIX εξακολουθούν να παρανομούν…

Διαφήμιση παράνομου τζόγου.

Η Ελλάδα του «καλά να πάθει!»

Τον Οκτώβριο εντείνεται το προεκλογικό κλίμα των Δημοτικών και Νομαρχιακών εκλογών. Η μπύρα FIX φεύγει οι υποψήφιοι δήμαρχοι έρχονται!

Εντωμεταξύ, καταφθάνουν καταγγελίες για πολλούς υποψήφιους που διαφημίζονται παράνομα.

Κάποιοι απαντούν. Κάποιοι όχι.

Στο Δήμο Αθηναίων διαφημίζονται σε παράνομα πλαίσια όλοι οι υποψήφιοι. Με τον κύριο Καμίνη όμως συμβαίνει κάτι πραγματικά αξιοσημείωτο. Αμέσως μόλις κάνω την ανάρτηση μου τηλεφωνεί και δίνει εντολή να αποσυρθούν όλες οι παράνομες διαφημίσεις του!

Και στη Θεσσαλονίκη συμβαίνουν τα ίδια. Οι υποψήφιοι μάλιστα λένε ότι η υπουργική εγκύκλος τους επιτρέπει προεκλογικά να παρανομήσουν!

Βεβαίως, ο υποψήφιος νομάρχης κ. Σγουρός ουδέποτε απαντά για αυτή την προκλητική του παράνομη, έμμεση διαφήμιση.

Εν τάχει, ο δικός μου φακός «συνέλαβε» σε παράνομα υπαίθρια Μέσα τους υποψήφιους: Ψαριανό, Γκιουλέκα, Γεωργιάδη, και Πορτάλιου.

Τον Νοέμβριο εμφανίζεται ξανά η πορνοστάρ στις παράνομες πινακίδες εξασφαλίζοντας δικαίως τον τίλτο του λαμπρού συμβόλου των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων.

Άνθρωποι που δε διαλέγουν τη σιωπή.

Ημερίδα και ημέρα μνήμης θυμάτων από τροχαία.

Λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, κανάλι που ανήκει σε επιχειρηματία της υπαίθριας διαφήμισης επιτίθεται ενάντια στον μόνο Δήμαρχο που πραγματικά έβαλε τέλος τστην παράνομη υπαίθρια διαφήμιση στο Δήμο του.

Το Δεκέμβριο νέο θύμα…

Και τέλος, το δωρεάν ανέβασμα του ντοκιμαντέρ μου Προσοχή:Φονικές Διαφημίσεις, σ’ αυτό το μπλογκ.

Όλα τα παραπάνω ήταν η προσωπική μου ενασχόληση. Φυσικά υπήρξαν πολλά δημοσιεύματα και νέα που δεν έχω συμπεριλάβει εδώ. Μερικά απ’ τα πιο σημαντικά είναι τα παρακάτω:

Αlma-Ατέρμων: Ελβετικές κατηγορίες για εξαπάτηση

Eκτός παιχνιδιού το «Casino848»

Διώξεις ζητεί από τον Άρειο Πάγο ο Καστανίδης.

Θεωρώ περιττό να αναφέρω τα ονόματα όσων με βοήθησαν ποικιλοτρόπως να κάνω αυτή τη δουλειά γιατί τους μνημονεύω όπου σταθώ κι όπου βρεθώ. Είναι πρώτα και κύρια οι γονείς των παιδιών που χάθηκαν στην άσφαλτο, άδικα, εξαιτίας της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης. Σ’ αυτά τα παιδιά εξάλλου είναι αφιερωμένο το ντοκιμαντέρ, αλλά κι όλη αυτή η προσπάθεια. Επιπλέον, ο βασικός μου στόχος είναι να αποφευχθούν νέα θύματα. Μέσα σ’ αυτό το χρόνο, αλλά και στον προηγούμενο –η έρευνα αυτή άρχισε ουσιαστικά πριν δύο χρόνια- έμαθα πάρα πολλά πράγματα. Ο απολογισμός μου δε μπορεί να χωρέσει κάποια πολύ δυσάρεστα γεγονότα που δε θέλω να θυμάμαι, αλλά και κάποιες χαρές, εξίσου μεγάλες, όταν σημειώνονταν νίκες ενάντια στο καθεστώς της παρανομίας, ενάντια στο αντιαισθητικό τσουνάμι που έχει παρασύρει τις πόλεις μας.

Τέλος, μέσα απ’ αυτό το ρεπορτάζ και την καμπάνια να απαλλαγούμε απ’ τις παράνομες πινακίδες γνώρισα τόσο στον φυσικό χώρο, όσο και στο Διαδίκτυο, πάρα πολύ σημαντικούς ανθρώπους, ανθρώπους με καρδιά και πάθος, ανθρώπους έντιμους και ζωντανούς. Επίσης, ευχαριστώ και όλους αυτούς τους άγνωστους ανθρώπους που συνεισέφεραν οικονομικά στην παραγωγή και διάθεση της ταινίας μου, απ’ το υστέρημά τους. Νομίζω ότι είναι μια απ’ τις πρώτες φορές που γίνεται κάτι τέτοιο, κι ομολογώ ότι νιώθω πολύ υπερήφανος που όλα αυτά έγιναν μέσα από ένα μπλογκ. Σας ευχαριστώ όλους που μου δώσατε, κι εξακολουθείτε να μου δίνετε δύναμη και κουράγιο να δουλεύω και σας εύχομαι καλές γιορτές και καλούς αγώνες!

*Η φράση ᾿αντιαισθητικό τσουνάμι ανήκει στον υπουργό κ. Ρέππα. Την είπε όταν ανακοίνωσε την επιχείρηση αποξήλωσης των παράνομων πινακίδων τον Απρίλιο.

** Αν ακολουθήσετε τα παραπάνω λινκ σας συστήνω να διαβάσετε οπωσδήποτε τα σχόλια. Μερικά είναι πιο διαφωτιστικά απ’ τις ίδιες τις αναρτήσεις.

Συμβολή Αλεξάνδρας με Κηφισίας. 8/11/2010. Χωρίς σχόλιο.

Ακολουθούν τρεις ερωτήσεις του βουλευτή κ.Ψαριανού στο κοινοβούλιο.

19/10/2009
Επιβολή προστίμων για παράνομες διαφημιστικές πινακίδες
Ερώτηση Γρ.Ψαριανού προς τους Υπουργούς Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, Προστασίας του Πολίτη
Οι διαφημιστικές πινακίδες στην Ελλάδα έχουν γίνει πολλές φορές θέμα συζήτησης μιας και ευθύνονται για εκατοντάδες τροχαία ατυχήματα κάθε χρόνο. Το 70% των πινακίδων είναι παράνομες. Εντούτοις, διέπονται από ένα καθεστώς σιωπηρής συναίνεσης μεταξύ δημόσιας διοίκησης και επιχειρήσεων, το οποίο αμφισβητείται κυρίως από πολίτες που έχουν χάσει συγγενικά τους πρόσωπα σε τροχαία δυστυχήματα. Η νομοθεσία ορίζει πρόστιμα και επιβάλλει την απομάκρυνσή τους. Όμως, καθώς υπάρχει διάσπαση των αρμοδιοτήτων μεταξύ διαφορετικών φορέων, ο νόμος στην ουσία δεν εφαρμόζεται. Κι ενώ στο Λονδίνο π.χ τα διαφημιστικά πλαίσια δεν υπερβαίνουν τα 400, στην Αθήνα υπάρχουν περίπου 16.000 διαφημιστικές πινακίδες!
Με βάση τα προαναφερόμενα ερωτώνται οι αρμόδιοι κ.κ Υπουργοί:
• Ποιο είναι το ύψος των προστίμων που επιβλήθηκαν το 2008-2009 στους παρανομούντες διαφημιστές και ποιο το ύψος των εισπραχθέντων προστίμων;
• Ποιος αναλαμβάνει το κόστος της απομάκρυνσής τους; Μήπως γίνεται και αυτό από τις εισφορές των φορολογούμενων;
• Σκοπεύετε να τροποποιήσετε το θεσμικό πλαίσιο ώστε να είναι πιο αποτελεσματική και άμεση η είσπραξη των προστίμων και η απομάκρυνση των παράνομων πινακίδων;
• Σκοπεύετε να συστήσετε έναν Ενιαίο Φορέα, ο οποίος να είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για τις υπαίθριες διαφημιστικές πινακίδες και να αποφεύγεται έτσι ο κατακερματισμός των αρμοδιοτήτων σε διάφορους φορείς;
Ο ερωτών βουλευτής
Γρηγόρης Ψαριανός

(περισσότερα…)

Συνάντησα το Δήμαρχο Γαλατσίου, κ. Kυριάκο Τσίρο τον Απρίλιο του 2009 (στα πλαίσια της έρευνας για το ντοκιμαντέρ μου Προσοχή: Φονικές διαφημίσεις), ακριβώς ένα χρόνο πριν η παρούσα κυβέρνηση αναλλάβει δράση ενάντια στις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες. Ο Δήμαρχος ήταν ο μόνος μέχρι τότε που είχε καθαρίσει εντελώς το Δήμο του απ’ τις παράνομες πινακίδες. Και πράγματι μπαίνοντας στα όρια του Γαλατσίου απ’ την ομώνυμη οδό, ο οδηγός παρατηρεί ότι οι πινακίδες είναι εξαφανισμένες. Υπάρχουν μόνο κάποιες σε ταράτσες (υπευθυνότητας ΥΠΕΧΩΔΕ), καθώς και σε στάσεις λεωφορείων, για τις οποίες υπάρχουν συμφωνητικά, τα οποία μου δήλωσε ο ίδιος ότι δε θα ανανεωθούν. Τώρα είναι Νοέμβριος του 2010, προεκλογική περίοδος. Τέσσερις μέρες πριν τις δημοτικές εκλογές, κι ενώ ο κ. Τσίρος ζητάει απ’ το λαό την ανανέωση της θητείας του, δέχεται επίθεση από ένα κανάλι, το οποίο συνδέεται με τις διαφημιστικές πινακίδες. Τυχαίο; Δε νομίζω.

Δείτε το video, είναι διαφωτιστικό.