Χθες πήγα στο Dialogue in the dark. Αν δεν γνωρίζεις τί είναι αυτό, πήγαινε σ’ αυτή τη σελίδα να μάθεις πολλά περισσότερα. Αυτό που έχω να πω είναι ότι πρόκειται για μια συγκλονιστική εμπειρία. Επί 80 λεπτά κινείσαι σ’ ένα προσομοιωμένο περιβάλλον ως τυφλός. Στο απόλυτο σκοτάδι. Με μόνο σύντροφο τις υπόλοιπες αισθήσεις σου κι έναν τυφλό οδηγό.

dialogue

Αν έχεις την εντύπωση ότι βλέπεις τα πράγματα, αν νομίζεις ότι έχεις αίσθηση των πραγμάτων γύρω σου είναι καιρός να αναθεωρήσεις. Η κίνηση κι η ζωή στο απόλυτο σκοτάδι σου δίνουν ένα ολοκαίνουργιο μέτρο. Οι αισθήσεις σου οξύνονται και το πνεύμα σου εστιάζει μ’ έναν πολύ διαφορετικό τρόπο στα ουσιώδη. Επιπλέον, καταλαβαίνεις πολύ καλά πώς ζουν οι άνθρωποι με λίγη ή καθόλου όραση. Συναισθάνεσαι τον κόσμο τους κι αντιλαμβάνεσαι πόση λίγη ή πολύ σημασία τους δίνεις στην καθημερινότητά σου. Βλέπεις πραγματικά πόσα δεδομένα μπορούν εύκολα να ανατραπούν.

Επειδή είμαι πάρα πολύ ευαισθητοποιημένος με το θέμα της οδικής ασφάλειας, νιώθω ότι θα έπρεπε οι πάντες να έχουν αυτή την εμπειρία, προκειμένου να τους δοθεί η ευκαιρία να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους, τόσο στο παρκάρισμα όσο και στην ταχύτητα με την οποία κινούνται. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι στο δρόμο κυκλοφορούν άνθρωποι μειωμένης όρασης θα θελήσουμε να προσαρμόσουμε την κίνησή μας σ’ αυτό το δεδομένο. Καθένας μπορεί να βρεθεί στη θέση τους, είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Να αλλάξουμε την κουλτούρα μας, να εκπαιδευτούμε σε μια πιο πλήρη συνθήκη, ενσυναίσθησης κι ευθύνης. (περισσότερα…)

Ο σεβασμός είναι μια καθαρή ένδειξη πολιτισμού.

Η έλλειψή του μας παραπέμπει σε πρωτόγονες κοινωνίες, σε ζούγκλες.

Ο σεβασμός δεν είναι μια όψη της πολιτικής ορθότητας. Ο σεβασμός είναι το θεμέλιο κάθε κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης. Χωρίς σεβασμό διολισθαίνουμε σε ολοκληρωτισμό.

Όταν δε βλέπεις τους ανθρώπους σαν αντικείμενα, τους σέβεσαι. Όταν δε βλέπεις τους ανθρώπους σαν υποκείμενα, αδυνατείς να τους σεβαστείς.

Κι όμως κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, χρώματος, φυλής, αξίζει το σεβασμό των άλλων.

Ο σεβασμός είναι μια καθολική ανάγκη.

Δεν υπάρχει κανένα άλλοθι για να μη σέβεσαι. Ακόμα κι ένας φριχτός εγκληματίας πρέπει να χαίρει σεβασμού, σ’ έναν πολιτισμένο κόσμο ο σεβασμός είναι συνυφασμένος με την επιείκια, τον ανθρωπισμό, την κατανόηση. (περισσότερα…)

Diewelle_posterΕίχα μια ιδέα προχθές. Να ενεργοποιήσει το Υπουργείο Παιδείας μια ομάδα εκπαιδευτικών που θα οργώσει τα σχολεία όλης της χώρας προβάλλοντας και συζητώντας την ταινία “Το Κύμα”. Να οργώσουν μ’ αυτή την ταινία για να υπάρχει η ευκαιρία να σπείρουν μετά, πριν μεταμορφωθεί σε άγονο τοπίο η χώρα όλη. Όσοι δεν την έχετε δει, ψάξτε την και δείτε την επειγόντως. Έγινε από δημιουργούς μιας χώρας που έζησε στο πετσί της τον φασισμό και το ναζισμό, γι’ αυτό έχει και τεράστια αξία ως κίνηση αυτογνωσίας. Είναι εξαιρετικά επίκαιρη και πρέπει να τη δουν τόσο γονείς όσο και παιδιά. Να σταλούν λοιπόν στα σχολεία όλης της χώρας άνθρωποι που θα δείξουν την ταινία και θα τη συζητήσουν παρουσία των δασκάλων και των καθηγητών. Αν το Υπουργείο, αλλά και η ίδια η κυβέρνηση είχαν αντανακλαστικά και παρατηρούσαν προσεκτικά αυτό που συμβαίνει, θα είχαν πράξει εδώ και καιρό κάτι ανάλογο.

Όμως ακόμα δεν είναι αργά.

Καταλαβαίνω ότι ο κρατικός μηχανισμός αργεί πάρα πολύ κι είναι φοβερά δυσκίνητος. Χρειάζεται σίγουρα ευελιξία και ενεργοποίηση παροπλισμένων δυνάμεων, επιβράβευση ευσυνείδητων λειτουργών για να προκύψουν τέτοιες πράξεις. Είναι επείγουσες. Όσο βαθαίνει η κρίση, τόσο φτωχαίνει η άλλη κρίση, η διανοητική. Γι’ αυτό θέλουμε περισσότερη ευελιξία και αντανακλαστικά απ’ τις ηγεσίες. Αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να παρακαμφθεί η γραφειοκρατία ας γίνει. Οτιδήποτε θα μπορούσε να σταματήσει την επέλαση του σκοταδιού, νομίζω ότι είναι στη σωστή κατεύθυνση. Μόνο με γνώση, με παιδεία μπορεί να ανακοπεί ο εκβαρβαρισμός της κοινωνίας. Λύσεις υπάρχουν, και ιδέες. Το θέμα είναι να βρεθεί η κρίσιμη μάζα που θα πιέσει για να υιοθετηθούν. Ακούει κανείς στο Υπουργείο; (περισσότερα…)

Κάθε γενιά δημιουργεί τις ευκαιρίες της. Αλλού επιτυγχάνει κι αλλού αποτυγχάνει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εκείνη αποφασίζει σε ποιό πεδίο θα δράσει.

Ακούω ότι η γενιά μου είναι ουσιαστικά μια χαμένη γενιά, αλλά δε συμφωνώ καθόλου. Η γενιά αυτή έχει παραλάβει ένα αξιακό σύστημα και μαζί μια κοινωνία που έχει χρεωκοπήσει κι αυτό είναι σαφές. Νομίζω ότι οι προηγούμενες γενιές μιλούν περί χαμένης γενιάς γιατί ίσως νιώθουν ενοχές, όπως συμβαίνει με κάθε γενιά που αποσύρεται, για την κληρονομιά που αφήνουν στη γενιά που αναλαμβάνει τώρα τη χώρα. Κι επίσης μιλούν για μια χαμένη γενιά παραλείποντας να πουν ότι αυτή η γενιά δεν έχει παίξει καν, για να πει κάποιος ότι έχει χάσει. Είναι κατ’ ουσίαν μια γενιά παροπλισμένη, άνεργη, υποαμοιβόμενη, πειθήνια, σιωπηλή.

Θεωρώ ότι είναι στο χέρι των μελών αυτής της, παρούσας γενιάς που οι άλλοι θεωρούν χαμένη, να δημιουργήσουν ένα νέο αξιακό σύστημα και να δράσουν όπως εκείνοι επιθυμούν. Μέχρι τώρα φαίνονται διστακτικοί, μένουν στα like και στα retweet. Το ότι δεν δημιουργούν ένα νέο αξιακό σύστημα σημαίνει ότι βρίσκονται ακόμα εγκλωβισμένοι στο παλιό. Όταν δεν υιοθετούν νέες στάσεις, όταν δεν προχωρούν σε αμφισβήτηση των υφιστάμενων μοντέλων, απλά συντηρούν το άρρωστο καθεστώς που παρέλαβαν. Γι’ αυτό κι εύκολα θεωρούν τους εαυτούς τους παράπλευρη απώλεια ενός τρόπου ζωής που δεν έφτιαξαν οι ίδιοι, ούτε και το επέλεξαν συνειδητά. Η γενιά αυτή δεν έμαθε να λέει “όχι, θα το κάνω με τον τρόπο μου”.

Η Γερτρούδη Στάιν με το γιο του Έρνεστ Χέμινγουει στο Παρίσι.

Δεν αποδέχομαι λοιπόν το χαρακτηρισμό της χαμένης γενιάς. Ο όρος lost generation αποδόθηκε από μια προηγούμενη γενιά σε μια νέα γενιά που πολέμησε σε πόλεμο με όπλα, στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Η ιστορία πίσω απ’ τη φράση αυτή έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Ο Έρνεστ Χέμινγουει αναφέρει για πρώτη φορά τη “χαμένη γενιά” στο βιβλίο του Κι ο ήλιος ανατέλλει, κι εκείνος με τη σειρά του αποδίδει τη φράση σ’ ένα περιστατικό που συνέβη στη Γερτρούδη Στάιν. Η μεγάλη συγγραφέας είχε πάει το αυτοκίνητό της σ’ ένα μηχανικό για επισκευή. Όταν το παρέλαβε είδε ότι ήταν ακόμα χαλασμένο κι έτσι παραπονέθηκε στον ιδιοκτήτη του γκαράζ. Εκείνος τότε γύρισε στο νεαρό μηχανικό που απέτυχε να φτιάξει το αμάξι της Στάιν και του είπε: “Να τί είσαι. Να τί είστε όλοι εσείς, όλοι εσείς οι νέοι που υπηρετήσατε στον πόλεμο. Είστε μια χαμένη γενιά”… (περισσότερα…)

Προσπαθήστε να μπείτε στη θέση του άλλου.

Εξετάστε όψεις που δεν σας έρχονται πρώτες στο μυαλό.

Δώστε χρόνο στον εαυτό σας μέχρι να βρίσετε κάποιον.

Ψάξτε για πιθανά “ελαφρυντικά” του άλλου.

Αποφύγετε τις συνεχείς συγκρίσεις μαζί του.

Δείξτε κατανόηση.

Αποδεχτείτε ότι οι άλλοι μπορούν να έχουν ριζικά διαφορετικές απόψεις μαζί σας κι όμως να συνυπάρχετε ειρηνικά μαζί τους.

Όταν ο άλλος πρόκειται για ψυχιατρική περίπτωση, κατανοήστε το πρόβλημά του ως τέτοιο.

Πριν κατακεραυνώσετε τον άλλον, σκεφτείτε τι συνέπειες θα έχει επάνω του ένας σκληρός λόγος ή μια βίαιη κίνηση.

Σκεφτείτε ότι είμαστε άνθρωποι που θέλουμε να ζούμε σ’ ένα πολιτισμένο περιβάλλον κι ότι καθένας πρέπει να γίνεται αποδεκτός με τα μοναδικά χαρακτηριστικά του.

Η μνησικακία είναι απόρροια ζήλειας κι αισθήματος μειονεξίας.

Αν πιστέψετε στον εαυτό σας και στις δυνατότητές σας δε θα σας φταίει πια κανένας άλλος.


Είναι φανερό ότι το κυρίαρχο συναίσθημα της κοινωνίας αυτή τη στιγμή που διανύουμε είναι ο θυμός και η αίσθηση της απελπισίας. Είναι πολλοί εκείνοι που ποντάρουν σ’ αυτό το βαρύ κλίμα κι ακόμα περισσότεροι όσοι το εντείνουν χωρίς να έχουν δόλια πρόθεση. Το υγιές αίτημα ωστόσο κάθε κοινωνίας που βιώνει μια κρίση είναι το ξεπέρασμά της. Δεν υπονοώ κάποια αυταπάτη. Ο πόνος είναι δεδομένος. Και δε θέλω να προτρέξω. Μην ξεχνάμε ότι ακόμα και η ίδια η γέννηση συνοδεύεται από ωδίνες. Αν ωστόσο επιμείνουμε συλλογικά να θρηνούμε και να εστιάζουμε στις αρνητικές συνέπειες της κρίσης, αυτές οι συνέπειες θα διογκώνονται σε βαθμό που θα μας πνίγουν και θα μας κάνουν έρμαια των επιθετικών μας ενστίκτων.

Χρειάζεται μια στοιχειώδης ψυχραιμία και μια επιθυμία να ορθοποδήσουμε, ώστε να κατανοήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς μας συμβαίνει. Γι’ αυτό λέω ότι είναι πολύ σημαντικό να διαβάσουμε και να πληροφορηθούμε από πολλές πλευρές και χωρίς προκαταλήψεις σχετικά με τα όσα συμβαίνουν τόσο στην Ελλάδα όσο και στον κόσμο. (περισσότερα…)

 Πριν από μερικούς μήνες αποδέχτηκα την πρόταση των εκδόσεων Μεταίχμιο να μεταφράσω το βιβλίο του Jeff Jarvis, “What Would Google Do?”. Η εμπειρία της μετάφρασης ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, αν κι αρκετά απαιτητική και τολμώ να πω κοπιαστική. Την περίοδο που μετέφραζα το βιβλίο έτυχε να πάω στις Η.Π.Α και να κανονίσω μια συνέντευξη με τον Jarvis. Μου την παραχώρησε την τελευταία ημέρα της παραμονής μου στη Νέα Υόρκη. Επί μια ώρα είχα μποροστά μου έναν πολύ ευγενικό κι ανοιχτό άνθρωπο, με χαμόγελο και ριζοσπαστικές ιδέες, έναν οραματιστή του Διαδικτύου, να απαντά στις ερωτήσεις μου και να μιλά με θέρμη για το βιβλίο του. Ήταν απολαυστικός.

Το βίντεο έγινε για λογαριασμό των εκδόσεων Μεταίχμιο, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου “Τι θα έκανε η Google;” του Jeff Javis σε δική μου μετάφραση, το οποίο κυκλοφορεί σήμερα στα βιβλιοπωλεία. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε, μπορεί να γίνει πηγή έμπνευσης για τους ζοφερούς αυτούς καιρούς που περνάμε. Εννοείται ότι είμαι ανοικτός σε σχόλια για τη μετάφραση ή οτιδήποτε άλλο. Στην αρχή του βιβλίου, υπάρχει κι ένα δικό μου προλογικό σημείωμα που έχει εγκριθεί απ’ το συγγραφέα. Περισσότερα για το βιβλίο, μπορείτε να δείτε εδώ. Φυσικά, θα επανέλθω…

*Θέλω να ευχαριστήσω τον κ. Παπαγεωργίου των εκδόσεων Μεταίχμιο που μου εμπιστεύτηκε τη μετάφραση κι ήταν άψογος σε όλη τη διάρκεια της συνεργασίας για την έκδοση. Για τον Jarvis ό,τι και να πω θα είναι λίγο…