Έγραψα ένα προλογικό σημείωμα για το βιβλίο «Τι θα έκανε η Google;» του Jeff Jarvis, που κυκλοφόρησε χθες στα βιβλιοπωλεία απ’ τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε δική μου μετάφραση, το οποίο -για να ευλογήσω και λίγο τα γένια μου- έγινε δεκτό μ’ ενθουσιασμό απ’ το συγγραφέα του.

Για να πάρετε λοιπόν μια ιδέα, σας το παραθέτω αυτούσιο. Αν σας ενδιαφέρει, για να πάρετε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα, δείτε και το βίντεο με τη συνέντευξη που πήρα απ’ το συγγραφέα. (περισσότερα…)

 Πριν από μερικούς μήνες αποδέχτηκα την πρόταση των εκδόσεων Μεταίχμιο να μεταφράσω το βιβλίο του Jeff Jarvis, “What Would Google Do?”. Η εμπειρία της μετάφρασης ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, αν κι αρκετά απαιτητική και τολμώ να πω κοπιαστική. Την περίοδο που μετέφραζα το βιβλίο έτυχε να πάω στις Η.Π.Α και να κανονίσω μια συνέντευξη με τον Jarvis. Μου την παραχώρησε την τελευταία ημέρα της παραμονής μου στη Νέα Υόρκη. Επί μια ώρα είχα μποροστά μου έναν πολύ ευγενικό κι ανοιχτό άνθρωπο, με χαμόγελο και ριζοσπαστικές ιδέες, έναν οραματιστή του Διαδικτύου, να απαντά στις ερωτήσεις μου και να μιλά με θέρμη για το βιβλίο του. Ήταν απολαυστικός.

Το βίντεο έγινε για λογαριασμό των εκδόσεων Μεταίχμιο, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου “Τι θα έκανε η Google;” του Jeff Javis σε δική μου μετάφραση, το οποίο κυκλοφορεί σήμερα στα βιβλιοπωλεία. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε, μπορεί να γίνει πηγή έμπνευσης για τους ζοφερούς αυτούς καιρούς που περνάμε. Εννοείται ότι είμαι ανοικτός σε σχόλια για τη μετάφραση ή οτιδήποτε άλλο. Στην αρχή του βιβλίου, υπάρχει κι ένα δικό μου προλογικό σημείωμα που έχει εγκριθεί απ’ το συγγραφέα. Περισσότερα για το βιβλίο, μπορείτε να δείτε εδώ. Φυσικά, θα επανέλθω…

*Θέλω να ευχαριστήσω τον κ. Παπαγεωργίου των εκδόσεων Μεταίχμιο που μου εμπιστεύτηκε τη μετάφραση κι ήταν άψογος σε όλη τη διάρκεια της συνεργασίας για την έκδοση. Για τον Jarvis ό,τι και να πω θα είναι λίγο…

Κάθε βράδυ που πηγαίνω για ύπνο σκέφτομαι ένα πράγμα. Μια ακόμα ύφεση για να βγάλω λεφτά. Το Ευρώ δεν θα τα καταφέρει. Η Ευρώπη δεν θα τα καταφέρει. Όποιος βρίσκεται σε μη πλεονεκτική θέση δε θα τα καταφέρει. Δε με νοιάζει που εκατομμύρια άνθρωποι δεν θα τα καταφέρουν. Είμαι χρηματιστής. Το μόνο που μ’ ενδιαφέρει είναι να βγάλω λεφτά. Πολλά λεφτά. Κάθε ευκαιρία να βγάλω λεφτά είναι ευπρόσδεκτη. Και μέσα στην ύφεση βλέπω πολλές ευκαιρίες. Δεν είμαι προφήτης. Είμαι χρηματιστής. Στο χρηματιστηριακό κραχ του ’29 κάποιοι έβγαλαν πολλά λεφτά. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Το ίδιο θα συμβεί και αύριο. Ονειρεύομαι υφέσεις. Δε με νοιάζει που εκατομμύρια άνθρωποι δε θα τα καταφέρουν. Κάποιοι μπορούν να βγάλουν πολλά λεφτά. Αν θέλετε ακούστε με. Έχετε ακόμα την ευκαιρία να βγάλετε πολλά λεφτά. Είμαι χρηματιστής. Είμαι νέος και ακμαίος. Ξέρω ότι η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο. Ξέρω πολλά. Ξέρω ότι υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για να βγάλει κάποιος λεφτά μέσα στην κρίση. Η αγορά είναι χτισμένη στο φόβο. Δε με νοιάζει που εκατομμύρια άνθρωποι δε θα τα καταφέρουν. Εγώ θα βγάλω πολλά λεφτά. Την ώρα που ο κόσμος παραληρεί απ’ το φόβο, εγώ παραληρώ από έξαψη. Κάθε βράδυ που πηγαίνω για ύπνο σκέφτομαι ένα πράγμα. Μια ακόμα ύφεση για να βγάλω λεφτά. 

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν είδα αυτό το απόσπασμα απ’ τις ειδήσεις του BBC World ήταν ότι κάποιος έκανε μια χοντρή πλάκα. Αποκλείεται να μην είναι πλαστό, σκέφτηκα. Βλέποντάς το όμως ξανά και ξανά κατάλαβα ότι αυτός ο «ανεξάρτητος χρηματιστής» λέει πράγματα ακραία μεν, αλλά αληθινά σε μεγάλο βαθμό. Λέει πράγματα που έχουν γραφτεί και ξαναγραφτεί. Λέει πράγματα λογικά. Μόνο η βέβαιη πρόβλεψή του για την κατάρρευση της Ευρωζώνης είναι παρακινδευμένη εικασία. Όλα τα άλλα ευσταθούν. Το ότι η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο έχει αναλυθεί σ’ ένα ολόκληρο βιβλίο (για το οποίο θα γράψω σύντομα). Το ότι τα κραχ συνιστούν ευκαιρίες για κερδοσκόπους και επενδυτές είναι επίσης γνωστό. Τί είναι αυτό που σοκάρει σ’ αυτό το βίντεο λοιπόν; Είναι η δημόσια έκθεση ενός προσώπου που ομολογεί ότι μπροστά στο χρήμα και την απόκτησή του δεν υπάρχουν ηθικοί φραγμοί. Καθένας εδώ είναι για τον εαυτό του. Ο νέος αυτός άνθρωπος μιλά με την έπαρση αυτού που έχει καταλάβει βαθειά το σύστημα. Στο χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν υπάρχει ηθική. Είναι ο θάνατός σου η ζωή μου. Ο νέος αυτός παρουσιάζεται και φιλάνθρωπος δίνοντας μια χαραμάδα ελπίδας. Θα πλουτίσουν κάποιοι, λέει, αλλά όχι μόνο οι ελίτ. Λες κι ο μόνος τρόπος να βγάλει κάποιος χρήματα είναι μόνο στο καζίνο. Μέχρι πρόσφατα οι χρηματιστές διάλεγαν να μην παρουσιάζονται δημόσια. Σπάνια έκαναν δημόσιες τοποθετήσεις. Να τώρα, ένας ανεξάρτητος παίκτης, που βγαίνει να διαφημίσει τις υπηρεσίες του με το ύφος του ανθρώπου που ξέρει. Ποιός ξέρει πόσοι θα γκουγκλάρουν το όνομά του και τον πάρουν τηλέφωνο μετά την εμφάνισή του στο BBC για να του ζητήσουν να διαχεριστεί το φάκελό τους ή να τους δώσει συμβουλές. Ποιός ξέρει πόσοι θα του επιτεθούν.

Η κρίση, η ύφεση λέμε παρουσιάζει ευκαιρίες για όλους. Να επανατοποθετηθούν, να επανεφεύρουν τους εαυτούς τους, να δημιουργήσουν καινούργιες δουλειές. Για τους κερδοσκόπους η κρίση είναι μια μεγάλη ευκαιρία να κάνουν αυτό που έκαναν πάντοτε: να κερδοσκοπούν. Άραγε υπάρχει κάτι ή κάποιοι που μπορούν να τους βάλουν φρένο;

Νομίζω ότι ένα απ’ τα πιο καίρια ερωτήματα που θα μπορούσαν να διατυπωθούν σχετικά με την προσφυγή της Ελληνικής Κυβέρνησης στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. είναι εκείνο που διατυπώνει ο Τζόζεφ Στίγκλιτς στο βιβλίο του Globalization and its disconents (στα ελληνικά κυκλοφορεί υπό τον τίτλο Η Μεγάλη Αυταπάτη, απ’ τον εκδοτικό οίκο Α.Α.Λιβάνη, σε μετάφραση Γιώργου Θεοφωρόπουλου κι επιμέλεια του Κώστα Μελα): «Άραγε το Δ.Ν.Τ. έχει μάθει απ’ τα λάθη του; Πόσο έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια;» Ομολογώ ότι μέχρι πριν από μερικές ημέρες δεν είχα διαβάσει το βιβλίο αυτό. Γνώριζα μερικά πράγματα για τον συγγραφέα του, και κυρίως το γεγονός ότι έχει εμφανιστεί αρκετές φορές να συμβουλεύει τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, αλλά δεν είχε τύχει ποτέ να πέσει στα χέρια μου κάποιο απ’ τα βιβλία του. Με την προσφυγή στο ΔΝΤ ένας φίλος, ο Rowan Thorpe, σύστησε δια του ιστολογίου του, να διαβαστεί το βιβλίο, γιατί «λέει πολλά» αναφορικά με την κατάσταση της χώρας μας. Πράγματι ο Στίγκλιτς είναι λάβρος εναντίον του ΔΝΤ. Αν θέλει κάποιος να απογοητευτεί ή να οικοδομήσει την κριτική του ενάντια στο διεθνή αυτό οργανισμό, το βιβλίο αυτό θα του είναι χρησιμότατο. Πρόκειται για τη «μαύρη βίβλο του Δ.Ν.Τ.». Βεβαίως το βιβλίο δημοσιεύθηκε το 2002, έχουν περάσει δηλαδή ήδη 8 χρόνια, αλλά μέχρι τότε ο Στίγκλιτς δεν είχε δει παρά μηδαμινές αλλαγές. Κατηγορεί το ΔΝΤ για εγκληματική διαχείριση των προβλημάτων. Σε όποια χώρα ενεπλάκη, κόμισε περισσότερα προβλήματα, δημιούργησε χάος, αστάθεια, αύξησε την ανεργεία, και τελικά δεν έλυσε το πρόβλημα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει. Ιδού ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

Τζόζεφ Στίγκλιτς

Μισό αιώνα μετά την ίδρυσή του, είναι φανερό πως το ΔΝΤ απέτυχε στην αποστολή του. Δεν έκανε αυτό που υποτίθεται πως πρέπει να κάνει – να παρέχει κεφάλαια σε χώρες που αντιμετώπιζαν οικονομική ύφεση, ώστε να καταστήσει την κάθε χώρα ικανή να επανέλθει σε ένα καθεστώς σχεδόν πλήρους απασχόλησης. Παρά το γεγονός ότι ο τρόπος που κατανοούμε τις οικονομικές διαδικασίες βελτιώθηκε σημαντικά τα τελευταία πεντήντα χρόνια, και παρά τις προσπάθειες του ΔΝΤ τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια, οι κρίσεις ανά τον κόσμο έγιναν συχνότερες και (εξαιρούμενης της Μεγάλης Ύφεσης) βαθύτερες. Σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς, σχεδόν εκατό χώρες αντιμετώπισαν κρίσεις. Το χειρότερο είναι ότι πολλές από τις πολιτικές που προώθησε το ΔΝΤ, και ιδιαίτερα η πρώορη απελευθέρωση των κεφαλαιαγορών, συνέβαλαν στην παγκόσμια αστάθεια. Και από τη στιγμή που μια χώρα δειρχόταν κρίση, τα κεφάλαια και τα προγράμματα του ΔΝΤ όχι μόνο δεν κατάφερναν να σταθεροποιήσουν την κατάσταση, αλλά σε πολλές περιπτώσεις επιδείνωναν τα πράγματα, ιδιαίτερα για τους φτωχούς, Το ΔΝΤ απέτυχε στην αρχική αποστολή του να προάγει την παγκόσμια σταθερότητα – και δεν είχε μεγαλύτερη επιτυχία στις καινούργιες αποστολές που ανέλαβε, όπως το να καθοδηγήσει τη μετάβαση των χωρών από τον κομμουνισμό στην οικονομία της αγοράς. (περισσότερα…)

Εδώ και κάποιους μήνες, στην ελληνική τηλεόραση και στο κανάλι Alpha, προβάλλεται μια εκπομπή με τίτλο «για λογαριασμό σας». Δε θέλω να αναφερθώ στην αισθητική της, ούτε και στα (πολλά) επιμέρους θέματα που προκύπτουν απ’ την ύπαρξή της –τα αφήνω αυτά για τους τηλεκριτικούς. Θέλω ωστόσο να μιλήσω για το σκληρό πυρήνα του προγράμματος. Φαινομενικά τα πράγματα είναι απλά: ένας βουτηγμένος στα χρέη πολίτης βρίσκει τον δημοσιογράφο-παρουσιαστή-επιλυτή οικονομικών προβλημάτων και του ζητά βοήθεια. Το αφηγηματικό μοτίβο της εκπομπής είναι πάντα απαράλλαχτο: μόνο τα πρόσωπα των χρεωμένων αλλάζουν. (περισσότερα…)

Τώρα που επανήλθε το αφορολόγητο των 10.500 €, οι άνω των 30 ετών ελεύθεροι επαγγελματίες μπορούν να ξεκινήσουν τα πανηγύρια, γιατί χωρίς να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους, υποχρέωσαν την κυβέρνηση σε υποχώρηση. Η επαναφορά του αφορολόγητου είναι η πιο «αναίμακτη» νίκη μιας κοινωνικής ομάδας έναντι ενός άδικου κυβερνητικού μέτρου, τους τελευταίους τουλάχιστον μήνες. Ούτε κλείσιμο δρόμων, ούτε στοχευμένες απεργίες, ούτε οδοφράγματα, τίποτα. Βέβαια η απόσυρση του μέτρου μυρίζει περισσότερο δημοσκοπήσεις και εκλογές παρά ανάγκες ελεύθερων επαγγελματιών, κάτι που δείχνει ότι αυτή η κυβέρνηση αντιδρά είτε υπό την πίεση οδοφραγμάτων είτε απ’ την πίεση των δημοσκοπήσεων. Όπως και να ‘χει όμως, το μέτρο αποσύρθηκε, και χιλιάδες επαγγελματίες θα γλιτώσουν έναν επιπλέον φόρο 10% επί του χαμηλού εισοδήματός τους.

Πριν από πέντε μήνες, όταν επικυρώθηκε η κατάργηση του αφορολόγητου των 10.500€ για τους άνω των 30 ετών ελεύθερους επαγγελματίες, έγραφα ότι στην χώρα μας μετά τα 30 θεωρείσαι πλήρως κοινωνικοποιημένος κι άρα δεν έχεις καμμία δικαιολογία να μη γνωρίζεις τους όρους του εδώ παιχνιδιού. Η φοροδιαφυγή είναι μέρος αυτού του παιχνιδιού, και η λογική της κυβέρνησης το λαμβάνει αυτό ως δεδομένο γι’ αυτό προχωρά σε κυνικά μέτρα περαιτέρω φορολόγησης των νέων επαγγελματιών. Χθες ωστόσο έγινε γνωστό ότι το αφορολόγητο επανήλθε. Και αναρωτιέμαι πώς θέλει αυτή η κυβέρνηση να την παίρνουμε στα σοβαρά, όταν δεν έχει όραμα για το μέλλον των νέων ανθρώπων της χώρας. Αν η κυβέρνηση αυτή ήθελε να υπάρχει δημιουργικότητα, ιδέες, μοντέλα που ευνοούν την εξέλιξη και τις αλλαγές σ’ αυτή τη χώρα, θα ενθάρρυνε πραγματικά και θα έδινε διαρκώς κίνητρα σε αυτά τα στρώματα, που είναι απ’ τα πλέον υποσχόμενα, και απ’ τα πλέον καταπιεσμένα και παροπλισμένα, και δε θα κοίταζε πως να τα κάνει συνένοχα της παρηκμασμένης κατάστασης. (περισσότερα…)

Η κυβέρνηση συζητά σήμερα να επιβάλει επέβαλλε έναν επιπλέον φόρο 10% επί των εισοδημάτων των ελεύθερων επαγγελματιών που είναι άνω των 30 ετών, καταργώντας το αφορολόγητο των 10.500 €.

Στην Ελλάδα, όταν είσαι πάνω από 30, σημαίνει ότι έχεις κοινωνικοποιηθεί κι έχεις μάθει την κατάσταση. Δηλαδή, η κυβέρνηση γνωρίζει και παίρνει ως δεδομένο ότι στα 30 τους οι Έλληνες έχουν διδαχτεί πως όλοι φοροδιαφεύγουν, πως όλοι λαδώνουν και λαδώνονται, οπότε είναι έτοιμοι να παίξουν το παιχνίδι με αυτούς τους όρους. Τους βάζει λοιπόν η κυβέρνηση επιπλέον φόρο διότι παίρνει ως δεδομένο ότι έχουν κοινωνικοποιηθεί κατάλληλα κι ότι φοροδιαφεύγουν, ανεξάρτητα απ’ το αν το κάνουν ή αν τελικά έχουν μεγάλα κέρδη. Στα 31 του ο νέος έλληνας και η ελληνίδα θεωρούνται πλέον απ’ το κράτος «κανονικοί», ίδιοι δηλαδή με τους γονείς τους.

Κατόπιν τούτου, ας μην απορούμε που αργούν οι νέοι Έλληνες να απαγκιστρωθούν απ’ την οικογένεια ή που διαιωνίζουν απαράδεκτες συμπεριφορές κι αντιλήψεις. Ας μην απορούμε που δεν αλλάζει τίποτα. Όταν η ίδια η κυβέρνηση λαμβάνει οικονομικές αποφάσειες κυνικά, όταν παραιτείται από κάθε προσπάθεια χειραφέτησης και ενθάρρυνσης των νέων, πράγματι οι όποιες ελπίδες κοινωνικής (και διαγενεακής) δικαιοσύνης και αλλαγής έχουν εξανεμιστεί.