IMG_20150804_235621Έβγαινα από ένα θερινό κινηματογράφο παραθεριστικού θέρετρου της Χαλκιδικής. Ένιωθα τυχερός που βρισκόμουν σ’ εκείνο το ευλογημένο μέρος. Στην έξοδο, ακριβώς μπροστά στην παραλία οι φοίνικες γεμάτοι σκουπίδια. Λύπη. Απογοήτευση.

Η εικόνα μ’ έκανε να σκεφτώ για ακόμα μια φορά ότι ο καθρέφτης μας είναι η καθημερινότητά μας, αυτά που πράττουμε από συνήθεια. Είναι ο τρόπος που οδηγούμε, ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα σκουπίδια, τους δημόσιους χώρους μας.

Σε 2 εβδομάδες έχουμε για μια ακόμα φορά εκλογές. Κι ελάχιστοι πολιτικοί μιλούν για τον καθρέφτη μας: (περισσότερα…)

Χθες πήγα στο Dialogue in the dark. Αν δεν γνωρίζεις τί είναι αυτό, πήγαινε σ’ αυτή τη σελίδα να μάθεις πολλά περισσότερα. Αυτό που έχω να πω είναι ότι πρόκειται για μια συγκλονιστική εμπειρία. Επί 80 λεπτά κινείσαι σ’ ένα προσομοιωμένο περιβάλλον ως τυφλός. Στο απόλυτο σκοτάδι. Με μόνο σύντροφο τις υπόλοιπες αισθήσεις σου κι έναν τυφλό οδηγό.

dialogue

Αν έχεις την εντύπωση ότι βλέπεις τα πράγματα, αν νομίζεις ότι έχεις αίσθηση των πραγμάτων γύρω σου είναι καιρός να αναθεωρήσεις. Η κίνηση κι η ζωή στο απόλυτο σκοτάδι σου δίνουν ένα ολοκαίνουργιο μέτρο. Οι αισθήσεις σου οξύνονται και το πνεύμα σου εστιάζει μ’ έναν πολύ διαφορετικό τρόπο στα ουσιώδη. Επιπλέον, καταλαβαίνεις πολύ καλά πώς ζουν οι άνθρωποι με λίγη ή καθόλου όραση. Συναισθάνεσαι τον κόσμο τους κι αντιλαμβάνεσαι πόση λίγη ή πολύ σημασία τους δίνεις στην καθημερινότητά σου. Βλέπεις πραγματικά πόσα δεδομένα μπορούν εύκολα να ανατραπούν.

Επειδή είμαι πάρα πολύ ευαισθητοποιημένος με το θέμα της οδικής ασφάλειας, νιώθω ότι θα έπρεπε οι πάντες να έχουν αυτή την εμπειρία, προκειμένου να τους δοθεί η ευκαιρία να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους, τόσο στο παρκάρισμα όσο και στην ταχύτητα με την οποία κινούνται. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι στο δρόμο κυκλοφορούν άνθρωποι μειωμένης όρασης θα θελήσουμε να προσαρμόσουμε την κίνησή μας σ’ αυτό το δεδομένο. Καθένας μπορεί να βρεθεί στη θέση τους, είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Να αλλάξουμε την κουλτούρα μας, να εκπαιδευτούμε σε μια πιο πλήρη συνθήκη, ενσυναίσθησης κι ευθύνης. (περισσότερα…)

Φωτογραφία: Γιάννης Λάριος
Φωτογραφία: Γιάννης Λάριος

Αν είχαμε ως κοινωνία πιο ανεπτυγμένα αντανακλαστικά, σήμερα αυτό το πρόβλημα θα ήταν πρώτη μας προτεραιότητα. Φαίνεται όμως ότι παρεμβάλλονται τόσες πολλές πληροφορίες, τόσα πολλά προβλήματα, τόσες πολλές αποσπάσεις της προσοχής μας, που μας θολώνουν τη ματιά και δε μπορούμε να διακρίνουμε τα περιττά απ’ τα ουσιώδη, τα μεγάλα απ’ τα μικρά και πάει λέγοντας. Αν ιεραρχήσουμε τα σημαντικά, πιθανώς να καταλήξουμε ότι η ζωή μας είναι πάνω από οτιδήποτε άλλο. Κι όμως δεν ενεργούμε με βάση αυτή την απλή παραδοχή. Είναι για παράδειγμα γνωστό ότι η χώρα μας είναι πρώτη σε νεκρούς από τροχαία στην Ευρώπη, εδώ και χρόνια, αλλά ως κοινωνία δεν φαίνεται να το έχουμε πάρει πολύ στα σοβαρά αυτό το γεγονός. Είναι επίσης γνωστό δια γυμνού οφθαλμού ότι υπάρχει πρόβλημα με το νέφος. Πριν μερικές εβδομάδες έλαβε μεγάλη δημοσιότητα η παραπάνω φωτογραφία που εικονογραφούσε το θέμα, όσο πιο εύγλωττα γινόταν. Χθες, διαβάζοντας αυτό το άρθρο, ακόμα κι ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει ότι το θέμα είναι πολύ σοβαρό. (περισσότερα…)

Μια μέρα είπαμε με την αδελφή μου να κάνουμε μαζί μια διαδρομή που κάνει συχνά για δουλειές και για βόλτες, να την ακολουθήσω δηλαδή στην πορεία της στο κέντρο με το καρότσι και τον ανηψιό μου. Ήταν η πιο αγωνιώδης διαδρομή της ζωής μου. Ήμουν διαρκώς σε εγρήγορση, εκτέλεσα καθήκοντα τροχονόμου, έκανα σήματα σε οδηγούς να μειώσουν ταχύτητα, διαπληκτίστικα με άλλους. Η κίνηση ενός γονιού με καρότσι στο κέντρο της ΑΘήνας είναι μια διαρκής διακινδύνευση. Σ’ ένα πολύ μεγάλο μέρος της διαδρομής η μαμά και το καρότσι βρίσκονταν μέσα στο δρόμο, γιατί το πεζοδρόμιο ήταν κατειλημένο από αυτοκίνητα ή από άλλα οχήματα. Στο πεζοδρόμιο κινούνταν μηχανές, αναπάντεχες κατασκευές ξεφύτρωναν αιφνιδίως, λακούβες, εμπόδια κ.λπ. Σε ανηφορικά σημεία οι ράμπες που υποτίθεται ότι διευκολύνουν την άνοδο, κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Σε κατηφορικά σημεία, το πεζοδρόμιο είναι τόσο λείο που ο οδηγός του καροτσιού είναι αδύνατο να φρενάρει. Η πορεία με το καρότσι στο κέντρο της Αθήνας είναι το απόγειο του ζειν επικινδύνως. Το τρομερό είναι ότι η κατάσταση αυτή έχει γίνει κοινότοπη, κι άρα αποδεκτή. (περισσότερα…)


Θέλω να εξομολογηθώ μια “οικολογική μου αμαρτία”. Κάθε καλοκαίρι τα τελευταία χρόνια σκέφτομαι τις δεκάδες γόπες τσιγάρων που έχω “ξεχάσει” σε παραλίες όταν κάπνιζα. Η αλήθεια είναι ότι όλοι οι φίλοι μου και οι γνωστοί έκαναν το ίδιο. Κανείς ποτέ δε μας είπε ότι κάνουμε κάτι επιζήμιο και λάθος, και κανείς μας ποτέ δεν αναρωτήθηκε τί θα γίνουν όλες αυτές οι γόπες, παρόλο που αραιά γινόμασταν δέκτες πληροφοριών του ύφους “οι γόπες θα αποσυντεθούν απ’ τη φύση σε τόσα χρόνια”. Τώρα που δεν καπνίζω, βλέπω ακόμα ανθρώπους στις παραλίες να πετούν τις γόπες τους και διστάζω να γίνω πολύ αυστηρός, γιατί πριν μερικά χρόνια ήμουν στη θέση τους. Το θέμα είναι σίγουρα πολιτισμικό. Όταν δεν μαθαίνεις να σέβεσαι το περιβάλλον, δε σέβεσαι ούτε τους άλλους, αλλά ούτε και τον εαυτό σου. Για να αναπτυχθεί μια κουλτούρα σεβασμού κι ευαισθητοποίησης, πρέπει να ξεχάσουμε τον εγωισμό μας, να παραδεχτούμε ότι αν όχι όλοι, οι περισσότεροι από εμάς, εξακολουθούμε να υιοθετούμε συμπεριφορές αντικοινωνικές και αντιδραστικές και να συνεργαστούμε στη βάση απλών και αυτονόητων πραγμάτων. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι μεγάλες αλλαγές είναι το άθροισμα πολλών μικρών αλλαγών που γίνονται καθημερινά απ’ τον καθένα.

Αναδημοσιεύω το παρακάτω άρθρο του φίλου μου Χρίστου Καλλίτση, γιατί θα μπορούσε να είχε γραφτεί απ’ τον καθένα μας κι επιπλέον γιατί πρέπει να διαδίδουμε όσα ζητούν οι ενεργοί πολίτες. Το άρθρο βέβαια μπορείτε να το διαβάσετε και να το κατεβάσετε απ’ την πολύ ωραία σελίδα του Χρίστου.

Στο Πανόραμα της Θεσσαλονίκης δεν υπάρχει μέριμνα για την Προσβασιμότητα των πεζών στους αναγκαίους προορισμούς τους, πόσο μάλλον των ατόμων με αναπηρία. Επιπλέον απαξιώνεται η Σχολική Στέγη.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΧΩΡΙΣ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ. ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΥΠΕΡΧΡΕΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗ ΟΡΘΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ …

Στο κέντρο του Πανοράματος για να πάει ο γονιός το παιδί του στο σχολείο και να περπατήσει μία απόσταση 600 μέτρων χρειάζεται σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής του να βρίσκεται στην άσφαλτο και να κινείται ανάμεσα σε σταθμευμένα (παράνομα) και κινούμενα αυτοκίνητα. Είναι σα να διασχίζει μία διάβαση μήκους 600 μέτρων. Τα δύο δημοτικά σχολεία και τα τρία νηπιαγωγεία του δήμου βρίσκονται σε μεγαλύτερη απόσταση από τη νόμιμη (οριζόμενη στην απόφαση 10788/2004 του ΥΠΕΧΩΔΕ) από τα σπίτια πολλών μαθητών, με συνέπεια την προώθηση της κατάχρησης του αυτοκινήτου, η οποία είναι επιβαρυντική για την τσέπη μας, την ασφάλειά μας και το περιβάλλον. (περισσότερα…)

Banksy

Η οικολογική καταστροφή στον Κόλπο του Μεξικού απ’ την πετρελαιοπηγή της BP είναι τεράστια. Χιλιάδες βαρέλια πετρελαίου χύνονται στη θάλασσα απ’ τις 20 Απριλίου που έγινε το ατύχημα. Πολλά έχουν γραφτεί, κι ακόμα περισσότερα θα γραφτούν στο μέλλον. Στην Ελλάδα ωστόσο δεν έχουμε ούτε δευτερόλεπτο για τέτοιες συζητήσεις…