Πριν από δύο εβδομάδες ισλαμιστές τρομοκράτες δολοφόνησαν τον φίλο μου Vincent Detoc. Μου ήταν αδύνατο να μην επισκεφθώ την πόλη του και να μην τον αποχαιρετήσω. Ένιωθα ότι το όφειλα όχι μόνο σ’ εκείνον αλλά και στη σύντροφο και στα δύο του παιδιά. Αυτό που συνέβη στο Bataclan, αλλά και στα εστιατόρια του Παρισιού, ήταν βίαιο, αποτρόπαιο, συγκλονιστικό.

Κατά τη διάρκεια της τελετής αποχαιρετισμού του, κι ακούγοντας τα λόγια της παρηγοριάς κι αγάπης, σκεφτόμουν: άραγε αυτοί οι φανατικοί ανεγκέφαλοι άνθρωποι που σκότωσαν τόσα νέα παιδιά, έχουν επίγνωση του πόνου που προκάλεσαν σε τόσους ανθρώπους; Κοιτούσα γύρω μου τα συντετριμμένα πρόσωπα, τις σοκαρισμένες φιγούρες, τα μάτια μικρών παιδιών που δε μπορούσαν να συγκρατήσουν το κλάμα.

Σιχαίνομαι τη βία. Θεωρώ ότι η βία είναι πηγή προβλημάτων που διαιωνίζονται προκειμένου να ευχαριστιούνται νοσηροί και πρωτόγονοι ψυχισμοί. Αντίθετα, ο πολιτισμός έχει πάντα τη δυνατότητα να διευθετεί ορθολογικά κι αναίμακτα τα προβλήματα. Πιστεύω ότι ο πολιτισμός κι οι μη βίαιες αντιδράσεις μπορούν να επιλύουν διαφορές. Σίγουρα τώρα βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα τεράστιο πρόβλημα. Οι φανατικοί, οι μισαλλόδοξοι φονταμενταλιστές σκοτώνουν αθώους ανθρώπους την ώρα που απολαμβάνουν τη μουσική ή τον καφέ τους. Χρειάζεται να δουλέψουμε πολύ ώστε να πείσουμε, να συνδιαλλεχτούμε, να υιοθετήσουμε μέτρα που θα αποτρέψουν νέες τραγωδίες.

Χθες, έξω απ’ τον χώρο του μακελειού, τη σιωπή διέκοπταν τα αναφιλητά, μια σειρήνα, κι ένας μουσικός που με την κιθάρα του τραγούδουσε “Αλληλούια”.

 

Επιστρέφετε από μια συντριπτική ήττα, ποιό είναι το συμπέρασμά σας; Τί έφταιξε;

Ακούστε, σήμερα θα πούμε αλήθειες και μόνο αλήθειες. Παίζαμε με αντίπαλο τη Μπαρτσελόνα, στο γήπεδό της, με ελάχιστους οπαδούς μας. Η ομάδα μας προερχόταν από πολλές οδυνηρές ήττες και το ηθικό μας τολμώ να πω ότι δεν ήταν καλό. Εγώ προσωπικά έκανα κάποια λάθη τακτικής. Γι’ αυτό και κοινή συναινέσει διακόψαμε τη συνεργασία μας με το δεύτερο κόουτς. Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές κύριοι. Θελήσαμε να αλλάξουμε το πρωτάθλημα. Ξέρετε, το πρωτάθλημα αυτό έχει γίνει πολύ άδικο για τις ομάδες που προέρχονται απ’ το νότο. Υπάρχει μια τιμωρητική αντίληψη στη συμπεριφορά των ισχυρών αντιπάλων μας. Μας υποχρεώνουν κάθε λίγο να παίζουμε κεκλεισμένων των θυρών, μας πιέζουν διαρκώς να κάνουμε περικοπές στο προσωπικό μας ενώ χρησιμοποιούν τα οικονομικά μας προβλήματα προκειμένου να μας υποχρεώσουν να κάνουμε αυτά που θέλουν εκείνοι. Προχθές το βράδυ, δεν το λέω εγώ, όλος ο ευρωπαϊκός Τύπος το λέει, έγινε ένα πραξικόπημα. Μας σφυροκοπούσαν όλη τη νύχτα, βάζοντάς μας αλλεπάλληλα γκολ χωρίς να δείχνουν καθόλου έλεος. Να φανταστείτε, κάποια στιγμή ένας δικός μας, απ’ τον πάγκο μας, ο φυσιοθεραπευτής μας, μπήκε μέσα στο γήπεδο έξαλλος κι αξαιτίας αυτού του γεγονότος διέκοψαν τον αγώνα και μας απείλησαν ότι δε θα ξεκινούσε ποτέ ξανά το παιχνίδι. Δεν είναι δημοκρατία αυτό αγαπητοί, αυτό είναι πρακτική άλλων εποχών, είναι χούντα.

Ξεκίνησε όμως ξανά το παιχνίδι και τελείωσε μάλιστα, με εμάς να βρισκόμαστε ακόμα μέσα στο πρωτάθλημα.

Δε θέλω να ξεχνάτε με ποιόν έχουμε να κάνουμε. Με τη Μπαρτσελόνα. Με την υπερομάδα αυτή. Ναι, καταφέραμε να μείνουμε στο παιχνίδι και να χάσουμε με αυτή την τεράστια διαφορά. Μας επέβαλλαν το παιχνίδι τους και τώρα πρέπει, για να μείνουμε στο πρωτάθλημα και να υιοθετήσουμε μέτρα που δε σας κρύβω ότι είναι εξοντωτικά και με βρίσκουν εντελώς αντίθετο. Αλλά αυτό είναι το παιχνίδι. Εμείς, το προπονητικό τιμ της ομάδας, πιστεύουμε ακράδαντα στις ιδρυτικές αξίες αυτού του πρωταθλήματος. Πιστεύουμε ότι η Μπαρτσελόνα ηγείται ενός μπλοκ ομάδων που προσπαθούν να μας πετάξουν έξω. Υπάρχει στο συρτάρι ορισμένων ένα σχέδιο για την έξοδο της ομάδας μας απ’ το πρωτάθλημα, κι είμαι πολύ χαρούμενος που το αποτρέψαμε αυτό. Έστω προσωρινά.

Δεν είναι βέβαιη η παραμονή μας στο πρωτάθλημα δηλαδή;

Περιμένουμε το φθινόπωρο να αναλλάβει την ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης ένας προπονητής που έχει περίπου τις ίδιες αντιλήψεις μαζί μας, κι αυτό πιστεύουμε ότι θα βοηθήσει στην αλλαγή του κλίματος. Έκανα ό,τι ήταν δυνατό για να κερδίσω χρόνο, έφερα κάθε δικαιολογία, έριξα στη μάχη το καλύτερό μας δυναμικό, αλλά η Μπαρτσελόνα είναι Μπαρτσελόνα.

Την προηγούμενη Κυριακή καλέσατε τον κόσμο της ομάδας στο Ολυμπιακό Στάδιο και του θέσατε το ερώτημα αν θέλει να μείνει σ’ αυτό το πρωτάθλημα κι ο κόσμος σας απάντησε ξεκάθαρα όχι. Πώς αυτή η απάντηση ενίσχυσε τελικά τη διαπραγματευτική σας θέση, δεδομένου ότι στο γήπεδο δεχτήκατε ακόμα περισσότερα γκολ; Δεν προδώσετε αυτό τον κόσμο;

Είπαμε, με τη Μπαρτσελόνα παίζαμε. Πώς ξέρετε ότι με το ναι θα ήταν καλύτερα τα πράγματα; Προσωπικά έκανα ό,το περνούσε απ’ το χέρι μου για να τους δείξω ότι είμαι ικανός να ωθήσω τα πράγματα στα άκρα. Δεν πρόδωσα κανέναν γιατί δεν κορόιδεψα κανέναν. Είπα ότι θα έφερνα μια συμφωνία όχι ένα καλύτερο σκορ.

Με κατηγόρησαν αντίπαλοι απ’ το εγχώριο πρωτάθλημα ότι είχα κρυφό σχέδιο να βγάλω την ομάδα απ’ το πρωτάθλημα της Ευρώπης. Αλλά κύριοι πρέπει να πω στον κόσμο της ομάδας ότι εγώ δεν είπα ποτέ ψέμματα. Ο δεύτερος κόουτς της Μπαρτσελόνα είπε στο δικό μου βοηθό ότι έχει πλάνο για την έξοδο της ομάδας μας απ’ το πρωτάθλημα. Άλλοι είχαν σχέδιο εξόδο, όχι εγώ.

Κάποιος βέβαια θα πει ότι δεν είναι αντίπαλοί σας, αλλά εταίροι σας, και συνδιοργανωτές μας στο πρωτάθλημα.

Βέβαια, αλλά η Μπαρτσελόνα συμπεριφέρεται σαν να είναι δικό της το πρωτάθλημα. Ε λοιπόν δεν είναι δικό της το πρωτάθλημα. Είμαστε κι εμείς εδώ. Και διεκδικούμε ένα δικαιότερο πρωτάθλημα.

Αμφισβητείτε τη διαιτησία;

Δεν έχει έρθει η ώρα να μιλήσουμε γι’ αυτό. Η Μπαρτσελόνα, μόνο αυτό μπορώ να πω, έχει τον τρόπο να επιβάλλεται. Κι ο νοών νοείτο.

Είναι καλύτερη ομάδα απ’ τη δική μας ή όχι;

Είναι, αλλά δε σέβεται τον κόσμο μας που επέλεξε εμάς να ηγηθούμε στη δική μας ομάδα. Είναι άτεγκτοι και τιμωρητικοί. Πηγαίνουμε εκεί και μας υπενθυμίζουν όλα τα ψεύτικα πέναλτι που έχουμε πάρει, όλες τις σπατάλες μας, όλα τα ψέμματα, όλα τα στημένα παιχνίδια. Αυτά είναι παρελθόν. Δε μπορείς να τιμωρείς μια ομάδα κι όλο τον κόσμο της με εκβιασμούς. Εντάξει, είσαι η Μπαρτσελόνα αλλά κι εμείς έχουμε αξιοπρέπεια. Έχουμε αναλλάβει την ομάδα πολύ πρόσφατα και δε θα τους κάνουμε τη χάρη να είμαστε μια παρένθεση.

Δεν γνωρίζατε ότι παίζατε με την ομάδα που έχει την καλύτερη επίθεση, κέντρο κι άμυνα στο πρωτάθλημα;

Το γνωρίζαμε αλλά περιμέναμε να δείξουν έλεος. Ξέρετε τον προϋπολογισμό τους; Όσο κοστίζει ένας παίκτης τους, κοστίζει η μισή μας ομάδα. Τί θα ήταν γι’ αυτούς να κάνουν τα στραβά μάτια σε μια φάση; Όχι, δεν άφησαν τίποτα να πέσει κάτω. Πληρώσαμε και για τους προηγούμενους προπονητές. Αν μπορούσαν θα μας έβαζαν γκολ και στα αποδυτήρια. Αυτή είναι η Μπαρτσελόνα. Αλλά ξέρετε και κάτι άλλο; Εμείς παραδοσιακά έχουμε άλλη κουλτούρα. Πιστεύουμε στα πρωταθλήματα αλληλεγγύης των ομάδων κι όχι αλληλοεξόντωσής τους μέσω αυστηρών προγραμμάτων με αυστηρούς κανόνες και λιτότητα κι επιτροπείες.

Λέτε ότι δε συμφωνείτε με όσα υπογράψατε μαζί τους. Πώς θα τηρήσετε μια συμφωνία που δεν πιστεύετε;

Γνωρίζω καλά ότι για εμάς δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή. Αυτό ήταν το μόνο που μπορούσα να διαλέξω. Πήγα και συζήτησα με άλλα πρωταθλήματα αλλά δε μας θέλουν. Όλοι μας θέλουν σ’ αυτό πρωτάθλημα. Έχω πάρει αυτή τη θέση με εντελώς διαφορετική εντολή: να αλλάξω την ομάδα, και να αλλάξω το πρωτάθλημα. Τώρα συνειδητοποιώ ότι πρέπει να περιμένω: όπως είπε κι ο Μαραντόνα, μπάλα είναι και γυρίζει. Η Μπαρτελόνα κάποια μέρα θα καταλάβει το τεράστιο λάθος της. Εμείς άλλωστε, έχουμε το δίκιο με το μέρος μας.

Μήπως υπερτιμήσατε τις δυνάμεις της ομάδας μας;

Είναι αλήθεια αυτό. Πίστεψα ότι το μικρό μας μέγεθος δε θα ήταν εμπόδιο στην επιδίωξή μας. Έκανα λάθος. Βέβαια, ακόμα και σήμερα δεν πιστεύω ότι η Μπαρτσελόνα είναι άτρωτη. Εγώ δουλεύω για την ανατροπή των συσχετισμών.

Λένε ότι η επικείμενη συμφωνία έχει διχάσει την ομάδα, πως το σχολιάζετε αυτό;

Η αλήθεια είναι ότι κατάφεραν να μας ταπεινώσουν. Μας έβαλαν τόσα γκολ που δε θέλω ούτε να θυμάμαι. Ευτυχώς βάλαμε το γκολ της τιμής στις καθυστερήσεις. Τώρα πολλοί ετοιμάζονται να κατέβουν απ’ το καράβι, αλλά εγώ ως καπετάνιος λέω ότι μέσα στη φουρτούνα δεν εγκαταλείπεις το σκαρί. Όσοι σκέφτονται να το κάνουν, θα αναλλάβουν τις ευθύνες τους. Ας μου κάνουν κριτική, αλλά να μην ξεχνούν ποιούς έχουμε απέναντι, ολόκληρη τη Μπαρτσελόνα.

Υπάρχει ελπίδα τελικά κόουτς;

Τί να σας πω; Ρωτήστε και το δεύτερο κόουτς της Μπαρτσελόνα που μας θέλει έξω απ’ το πρωτάθλημα.

tesseris-nekroi-apo-karampola-stin-egnatiaΟδηγείς το πλημμελώς συντηρημένο αυτοκίνητό σου στην αριστερή λωρίδα της εθνικής οδού με 180 χλμ. την ώρα. Είσαι ζαλισμένος απ’ τα ούζα που έχεις πιεί, γιορτάζοντας τη νίκη της ομάδας σου. Μέσα στο όχημά σου βρίσκεται όλη η παλιοπαρέα. Θεωρείτε ότι οδεύετε προς την ανατροπή όλων των παθογενειών του κόσμου. Κανείς σας δε φορά ζώνη ασφαλείας -έχετε μαζί σας και ένα παιδί- ενώ έχετε πιάσει κι ένα επαναστατικό τραγούδι, το οποίο τραγουδάτε με πάθος έχοντας βάλει τα δυνατά σας. Μαζί σας είναι κι ο μέντοράς σας. Στην καμπίνα επικρατεί κλίμα ευφορίας. Έχει σουρουπώσει, κι όλα μοιάζουν έξω ειδυλλιακά – είναι σαν να πηγαίνετε αιώνιες διακοπές. Πίσω σας, ακολουθεί ένα ακόμα αυτοκίνητο της παρέας, με το οποίο επικοινωνείτε μέσω των έξυπνων τηλεφώνων σας. Κάνετε κόντρες μεταξύ σας. Έχετε μόλις προσπεράσει ένα πράσινο κι ένα μπλε αυτοκίνητο, και πάτε όλοι μαζί σαν αφηνιασμένο τρένο στην αριστερή λωρίδα με μπροστάρη εσένα.

Το μεθύσι δε σου επιτρέπει να θυμηθείς ότι το αυτοκίνητό σου είναι ανασφάλιστο, ούτε ότι παραβιάζεις σχεδόν όλους τους βασικούς κανόνες του κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Δεν έχεις εμπειρία οδήγησης στην αριστερή λωρίδα. Ουσιαστικά είναι η πρώτη σου φορά στην αριστερή λωρίδα με τόσο μεγάλο αυτοκίνητο. Έχεις μόλις πάρει την άδεια οδήγησης λαδώνοντας τους εξεταστές. Αν κάποιος σου ασκήσει κριτική, του λες ότι έχεις το δίκιο με το μέρος σου, γιατί ο κόσμος είναι άδικος, κι εσύ, ως υπερασπιστής των αδυνάτων και των κατατρεγμένων έχεις κάθε δικαίωμα να μην αναγνωρίζεις τους συμβατικούς κώδικες των αστών. (περισσότερα…)

Η πολιτική μοιάζει με την ιατρική. Στις εκλογές διαλέγουμε γιατρό και θεραπευτική μέθοδο. Κάποιος ισχυρίζεται ότι βρισκόμαστε σε κώμα κι υπόσχεται να μας ξυπνήσει με αμφίβολα μέσα. Άλλος θεωρεί ότι οι άλλοι γιατροί μάς έχουν εξαπατήσει κι ότι μόνο εκείνος μπορεί να φέρει υγεία στη ζωή μας. Ένας τρίτος επιδεικνύει τα κοφτερά του εργαλεία σημειώνοντας με κάθε αφορμή ότι είναι αδίαστακτος κι ότι δεν φοβάται να τιμωρήσει τους νοσογόνους παράγοντες. Η πολιτική είναι μια θεραπευτική διαδικασία που δεν έχει τέλος. Σήμερα μπορείς να ποντάρεις σε μια ήπια μέθοδο, κι αφού δεις ότι δε γίνεται τίποτα, να δοκιμάσεις κάτι πιο δραστικό. Μπορείς να πεις ότι δε θα κάνω ποτέ χειρουργείο. Ή μπορεί και να πεις ότι δε χρειάζεσαι καν γιατρό και να ακολουθήσεις έναν τρόπο ζωής που δε θα έχει ανάγκη χάπια και συνεδρίες. Μπορείς να γίνεις γιατρός του εαυτού σου. Ωστόσο, έρχεται πάντα η στιγμή του απολογισμού. Αυτό που επιλέγεις, ο γιατρός κι η θεραπευτική του προσέγγιση, θα αξιολογηθούν ως προς το αποτέλεσμά τους επάνω στο σώμα το δικό σου και στο σώμα της κοινωνίας. Στις εκλογές δε θα έπρεπε να λέμε «καλό βόλι», αλλά καλό ξόδι!

Δεν αποδέχομαι τον όρο Χαμένη Γενιά.

Αποδέχομαι τον όρο Ανώριμη ή και Καθυστερημένη γενιά. Είναι ένας όρος που περιγράφει τη γενιά στην οποία ανήκω και σκιαγραφεί σε μεγάλο βαθμό τη μεγάλη πλειοψηφία των συνομιλήκων μου. Είναι η γενιά που για πολλούς λόγους απέτυχε να ενηλιωθεί έγκαιρα.

generationΗ γενιά που προστατεύθηκε τόσο πολύ απ’ την προηγούμενη γενιά που κατέληξε παραδομένη πριν ακόμα αγωνιστεί. Η γενιά που καλείται να ζήσει μέσα στο επίχρυσο κλουβί της. Διάβασα σήμερα το άρθρο του Νίκου Ξυδάκη στην Καθημερινή και σκέφτηκα ότι αυτή η γενιά έχει πολλές επιλογές. Ξεκινά ηττημένη κι αργοπορημένη. Είναι η χελώνα στο γνωστό μύθο. Το πρόβλημά της είναι ότι δεν ξέρει σε ποιό πεδίο να δραστηριοποιηθεί. Διστάζει να ηγηθεί, αδυνατεί να συγκροτηθεί, περιμένει να τη σπρώξουν για να αναλάβει σοβαρές ευθύνες. Δεν ξέρει αν μπορεί να διεκδικήσει καλύτερο μέλλον, δεν ξέρει αν μπορεί να σχεδιάσει ένα νέο υπόδειγμα ζωής, δεν ξέρει καν αν θέλει να κάνει κάτι. Όλα είναι ανοιχτά και γι’ αυτό καθηλωτικά. (περισσότερα…)

Στο 60ο γυμνάσιο Κυψέλης, όπως φαντάζομαι και σε όλα τα δημόσια γυμνάσια της χώρας η καθημερινή ζωή ήταν απρόβλεπτη και γι’ αυτό εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Μπορεί για κάποιο ανεξήγητο λόγο, να έφτανες στο σχολείο και να σου έλεγαν “σήμερα θα πάμε εκδρομή στο Πεδίο του Άρεως”, ή “έχουμε απεργία”, ή “ετοιμάζουμε κατάληψη”. Σε όλα αυτά εμείς οι μαθητές πάντα βάζαμε το χεράκι μας: είχαμε ακέραιο συμφέρον. Οι περισσότεροι θέλαμε πάντα να χάσουμε μάθημα, αλλά μερικοί ήταν πραγματικά άπληστοι, κι επιβίωναν στον χώρο αποκλετισκά και μόνο εξαιτίας των ανατίρρητων κι εκπληκτικών τους ικανοτήτων για να αποφεύγου τα μαθήματα. Ήταν οι ίδιοι που προωτοστατούσαν σε κάθε φασαρία, σε κάθε υπόνοια αποσταθεροποίησης, σε κάθε πιθανό κι απίθανο συμβάν που θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια διδακτικών ωρών. Ωραίοι τύποι.

Ήταν οι ίδιοι που αφού έκαναν ό,τι μπορούσαν για να χαθεί το μάθημα, δεν παραιτούνταν ούτε στην ώρα του μαθήματος. (περισσότερα…)

To 1989 τελείωνα το γυμνάσιο. Ήταν μια ταραγμένη εποχή για την ελληνική δημοκρατία. Θυμάμαι πολύ έντονα το κλίμα πόλωσης και ταραχής που κυριαρχούσε. Θυμάμαι επίσης στο σπίτι να έχουμε συνέχεια ανοιχτή την τηλεόραση για να μαθαίνουμε πως εξελίσσεται η δίκη στο ειδικό δικαστήριο. Όπως κάθε έφηβος είχα κι εγώ πολλές σοβαρότατες ανησυχίες. Μια απ’ τις μεγαλύτερες, εκτός απ’ την άδηλη πολιτική σταδιοδρομία του Μένιου Κουτσόγιωργα, ήταν τα ρούχα που φορούσα. Η μητέρα μου, μετά το θάνατο του πατέρα μου, αναγκάστηκε να αναλάβει τα οικονομικά της οικογένειας, κι επέδειξε εκπληκτική συγκράτηση και διαχειριστική ικανότητα. Έκανε αιματηρή οικονομία φροντίζοντας όμως να μη μας λείπει τίποτα σημαντικό. Τα ρούχα μας δεν ήταν ποτέ ακριβά, αλλά είχαν κάποιο σχετικό γούστο. Επίσης ήταν πάντα καθαρά και καλοσιδερωμένα.

Επειδή δεν είχα ως μεγάλη προτεραιότητα το ντύσιμο, οι αγορές μου ήταν ρώσικη ρουλέτα. Σπάνια κατέφερνα να αγοράσω κάτι που με ικανοποιούσε απόλυτα. Ας πούμε μια απ’ τις μεγάλες εξαιρέσεις ήταν ένα πράσινο πουλόβερ, που είχα αγοράσει και δεν ήθελα πραγματικά να το βγάλω από πάνω μου. Το συχνότερο φαινόμενο ήταν να μετανιώνω γρήγορα για τις επιλογές μου. Όταν έμπαινα στα μαγαζιά μ’ έπιανε μια βιασύνη κι είτε διάλεγα κάτι που μου μισοάρεσε, ή αρκετά συχνά έπαιρνα το λάθος νούμερο. Θυμάμαι ότι είχα ψωνίσει μόνος μου ένα ξεβαμμένο τζιν “μούχλα”, που ήταν σίγουρα αποτυχημένη επιλογή, κι ήμουν αναγκασμένος να το φοράω 2-3 χρόνια, σχεδόν σε όλο το γυμνάσιο. (περισσότερα…)