Από ένα λάθος, την προηγούμενη εβδομάδα, βρέθηκα να χαζεύω κυριολεκτικά τη μεσημερινή ζώνη των τηλεοπτικών σταθμών μας. Κάνοντας αδιάκοπα ζάπινγκ, και μην αντέχοντας την αβάσταχτη ελαφρότητα των εκπομπών, σκοντάφτω σε μια απ’ αυτές στο κανάλι STAR. Η παρουσιάστρια μιλά για κάποιο διαγωνισμό, φορά ένα ρούχο με πάρα πολύ βαθύ ντεκολτέ και κρατά ένα μάτσο με χαρτονομίσματα των 50 Ευρώ, τα οποία κουνά πέρα δώθε. Δεν πιστεύω στα μάτια μου. Υποτίθεται ότι διανύουμε την πιο δύσκολη φάση της πρόσφατης ιστορίας μας κι αυτοί οι άνθρωποι επιδεικνύουν μια προκλητική αδιαφορία για όσα συμβαίνουν. Δε λέω ότι πρέπει να φορέσουν μαύρες πλερέζες. Αλλά να κουνάς χρήματα μπροστά στα πρόσωπα των ανθρώπων, προσφέροντάς τους μαζί και την υπόσχεση για σεξ… Πόσο πιο χαμηλά θα πέσει το επίπεδο για να προσελκύσει το αχόρταγο και κουρασμένο βλέμμα του θεατή; Εκεί στο STAR φαίνεται ότι έχουν μεγάλες φιλοδοξίες. Μπορεί και να πιστεύουν ότι κάνουν αντίσταση σ’ όσα μας περιβάλλουν, δίνοντάς μας αισιόδοξες εικόνες. Βέβαια, όλοι ξέρουν ότι βάζοντας στο ίδιο πλάνο μια γυναίκα που κουνά λεφτά επιδεικνύοντας το ντεκολτέ της, παραπέμπει σε σκέψεις που στο κέντρο έχουν τη συναλλαγή και στόχο το σεξ. Ή και το αντίθετο. Αν για το κανάλι είναι το σεξ και το χρήμα τα αντίδοτα στην κρίση, ας μη μας παροτρύνει να εκπορνεύσουμε ή να εκπορνευτούμε. Ας μας βοηθήσει να βγάλουμε κι εμείς λεφτά με τον τίμιο τρόπο, όπως κι ο ιδιοκτήτης του καναλιού. (περισσότερα…)

Νομίζω ότι τα παρακάτω βίντεο είναι υποδειγματικές αντικαπιταλιστικές περφόρμανς που θα ζήλευε κι ο πιο εμπνευσμένος σκηνοθέτης. Αν κάποτε ο Σαρτρ κατέβηκε στα οδοφράγματα του Καρτιέ Λατέν κι αυτό ήταν κάτι ριζοσπαστικό. Το κατέβασμα του Σλαβόι Ζίζεκ στην Wall Street (σ’ αυτό που έχει ονομαστεί επανάσταση του hashtag #occypyWallStreet) είναι κάτι περισσότερο από ένα μεταμοντέρνο θέαμα. Η επανάληψη της ομιλίας του απ’ το πλήθος, ως μαθητών, οι χειρονομίες των followers, η ίδια η ομιλία με τις αναφορές στην ποπ κουλτούρα, το σκηνικό με τις δεκάδες κάμερες που καταφράφουν, οι σεξουαλικές αναφορές, το στυλ, συνιστούν ένα απαράμιλλο είδος πολιτικού, πολιτισμικού λόγου, στα όρια της της επανάληψης της ιστορίας ως φάρσας. Φυσικά, ο Ζίζεκ τα κάνει όλα αυτά συνειδητά. Δεν είναι ασυναίσθητα ο παλιάτσος της ακαδημίας. Ο αντικαπιταλισμός μπορεί να επανέλθει μόνο σαν σαγηνευτική κωμωδία, ελκυστικό πανηγύρι, εκστατική ποπ συναυλία. Σαν ένα χαρούμενο προϊόν 🙂 Κι οπως λέει στο τέλος ο Ζίζεκ, Don’ really afraid to want what you desire (Μη φοβάστε να θελήσετε αυτό που επιθυμείτε).


Είμαστε πάνω στο κατάστρωμα ενός πλοίου. Είναι ζεστά, σχεδόν ανυπόφορα. Μαζί μας όλες οι υπαρκτές τάξεις, φυλές, ανθρωπομορφές, ομάδες και τάσεις που επιβιώνουν στη χώρα. Είναι ζεστά, σχεδόν ανυπόφορα. Τυρόπιτες, τοστ, καφέδες, σαγιονάρες, και γυαλιά με περίτεχνους πλαστικούς σκελετούς. Το πλοίο κινείται σαν να βρισκόμαστε σε λίμνη. Ο ελάχιστος αέρας που προκαλείται απ’ την κίνησή του φτάνει στα ρουθούνια μας πηχτός και ζεστός, αφού πρώτα έχει αναμιχθεί με τα καυσεάρια του φουγάρου. Είναι ζεστά, σχεδόν ανυπόφορα. Απέναντί μου μια νεαρή μητέρα με τα δύο της παιδιά και την οικιακή βοηθό απ’ τις Φιλιππίνες. Αναρωτιέμαι γιατί χρειάζεται την οικιακή βοηθό στις διακοπές της. Είναι αρτιμελής, όμορφη θα μπορούσες να την πεις, αλλά δείχνει κουρασμένη. Δίπλα της κάθεται ένα ζευγάρι ηλικιωμένων. Εκείνη κρατά στα χέρια μια μεγάλη τσάντα από διαγνωστικό κέντρο. Κάθε λίγο βγάζει κάτι ακτινογραφιες και διάφορα χαρτιά και τα δείχνει στον αμίλητο άντρα της.

(περισσότερα…)