Παρακολουθώ τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και διαρκώς απογοητεύομαι για το επίπεδο της πληροφόρησης που παρέχουν, τη μονομέρεια, και την έλλειψη δημιουργικότητας που τα χαρακτηρίζει. Ωστόσο, δύο απ’ τα κυριότερα προβλήματά τους σήμερα είναι η σκανδαλωδώς μεγάλη διάρκειά τους κι η έμμονη προσκόλλησή τους στο αρνητικό.

Η διάρκεια των δελτίων θα έπρεπε να μην υπερβαίνει τα 15-20 λεπτά. Μέσα σε 15, το πολύ 20 λεπτά υπάρχει αρκετός χρόνος να παρουσιαστούν όλα τα μείζονα θέματα της επικαιρότητας, τόσο της εγχώριας όσο και της διεθνούς. Σε άλλες εκπομπές μπορεί να γίνει εμβάθυνση για μεγάλα ζητήματα της επικαιρότητας που χρίζουν εκτενέστερης ανάλυσης. Και μαζί να αναδειχθεί η σημασία της ερευνητικής δημοσιογραφίας που τόσο έχει υποβαθμιστεί. (περισσότερα…)

Πριν από 3 μήνες μου προτάθηκε, από ανθρώπους με τους οποίους δεν είχα παρά μόνο διαδικτυακή επαφή, να συμμετάσχω στην επιχείρηση θεμελίωσης του νέου ραδιοτηλεοπτικού και διαδικτυακού φορέα, στον τομέα των Νέων Μέσων. Ένιωσα μεγάλη χαρά κι υπερηφάνεια που μ’ επέλεξαν κρίνοντας τη δουλειά, τις γνώσεις και την πείρα μου καθώς και τη συνολική παρουσία μου στο Διαδίκτυο για παραπάνω από μια δεκαετία, χωρίς να έχω “μέσο”, “δόντι” ή να ανήκω σε κάποια παρέα ή πολιτικό κόμμα.

Νιώθω απεριόριστη ευγνωμοσύνη που μου δίνεται η δυνατότητα να συμβάλλω με τις δυνάμεις μου στην οικοδόμηση ενός νέου Δημόσιου Μέσου. Γνωρίζω ότι οι 3 μήνες της σύμβασής μου είναι μικρό διάστημα, αλλά έχω βάλει τα δυνατά μου και δίνω τον καλύτερο εαυτό μου για να επιβεβαιώσω τους ανθρώπους που μ’ εμπιστεύτηκαν. Θεωρώ ότι είναι μια τεράστια ευκαιρία να γίνει κάτι σωστό και θαυμαστό, να μπουν γερές βάσεις, να αναδειχθούν οι δημιουργικές δυνάμεις της χώρας μας, να γίνει ένα άλμα προς τα εμπρός.

Έχω γράψει για την ΕΡΤ ότι αυτό που έλειπε κυρίως ήταν ένα όραμα. Ένα όραμα που θα καθιστούσε τα δημόσια Μέσα άξια εμπιστοσύνης και θα τα απογείωνε στη συνείδηση του κόσμου. Στο διάστημα των 3 μηνών συνεργασίας με τους άριστους επαγγελματίες που έχουν αναλλάβει υπεύθυνα το τιτάνιο αυτό έργο, έχω πεισθεί ότι οραματίζονται πραγματικά ένα διαφορετικό, κοινωνικό, ανοιχτό δημόσιο Μέσο. Ο χρόνος θα δείξει αν θα καταφέρουν να ξεπεράσουν τα πολλά εμπόδια και τις ειδικές συνθήκες.

Όσο αφορά τη δική μου δουλειά, μαζί με τον εξαιρετικό Αλέξανδρο Μελίδη, υποστηρίζουμε το Διοικητικό Συμβούλιο σε θέματα του Διαδικτύου (η ΝΕΡΙΤ δεν έχει ακόμα προσωπικό) και σχεδιάζουμε εκπαιδευτικά προγράμματα, τεχνικές παραγωγής περιεχομένου, οδηγούς χρήσης.

Αν σας ενδιαφέρει να μάθετε περισσότερες λεπτομέρειες για την πορεία του έργου, πείτε μου για να σας ενημερώνω σχετικά με την πορεία του.

Στην Ελλάδα, η ιδιωτική τηλεόραση υπάρχει εδώ και 25 χρόνια.

Εδώ και 25 χρόνια όμως δεν έχουμε δει ποτέ μια εκπομπή για το βιβλίο, μια εκπομπή για την αρχιτεκτονική, για τα εικαστικά, τη φωτογραφία, το θέατρο, το χορό, τη φιλοσοφία. Ούτε μία.

Εδώ και 25 χρόνια τα έχουμε δει όλα, εκτός από μια εκπομπή για την ανάγνωση, για τις τέχνες, για την αισθητική, την ηθική, τις ιδέες.

Εδώ και 25 χρόνια παρακολουθούμε ένα χαμηλής ποιότητας προϊόν, “που πουλάει”, να γίνεται κυρίαρχο θέμα συζήτησης, να εκπαιδεύει πολίτες, να χαμηλώνει τον πήχη. Και βέβαια δεν αντιδρά σχεδόν κανείς. Κάποιες σποραδικές προτάσεις στο Διαδίκτυο, η αποκομμένη όαση των δημόσιων Μέσων κι αυτό είναι όλο.

Εδώ και 25 χρόνια ζούμε στην παράλληλη πραγματικότητα των ιδιωτικών Μέσων που επιβάλλουν μια τοξική ατζέντα αποβλάκωσης.

Καλή χρονιά!

Για όσους αγνοούν το νόημα της λέξης “τρολ”, να πω ότι πρόκειται για μυθικά τέρατα που τρομοκρατούν πολίτες. Στο Διαδίκτυο η έννοια του τρολ είναι συνυφασμένη με χρήστες που μπαίνουν σε συζητήσεις και τις καταστρέφουν. Μια σύντομα περιήγηση στο Twitter είναι αρκετή για να δεις πώς λειτουργούν τα τρολ. Στην πραγματικότητα, τα τρολ κυριαρχούν στο δημόσιο διάλογο. Και δεν κυριαρχούν μόνο στο Διαδίκτυο. Όλη η δημόσια σκηνή, χωρίς υπερβολή, είναι στοιχειωμένη απ’ την κουλτούρα της λεγόμενης τρολιάς.

Τί άλλο από τρολιά είναι για παράδειγμα ο αναπόδεικτος ισχυρισμός ότι μας ψεκάζουν; Αν παρακολουθήσεις τις δηλώσεις, τις αντιδράσεις, τις κινήσεις των πολιτικών, των σχολιαστών, των δημοσιογράφων, κι όλων όσων παρεμβαίνουν στη δημόσια ατζέντα, συνειδητοποιείς ότι βαρύτητα αποκτούν κυρίως οι εντυπωσιοθηρικές, βαρύγδουπες κι ανόητες φράσεις και προτάσεις. Όσο πιο εξωφρενική είναι η έκφραση, η διατύπωση, αλλά και η ουσία αυτού που λέγεται τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να ακουστεί δημοσίως και να «συζητηθεί». Όσο πιο ψύχραιμη, πιο διαλεκτική, πιο συναινετική και σοβαρή είναι μια πρόταση, τόσο λιγότερες πιθανότητες έχει να φτάσει στα αυτιά του κόσμου.troll (περισσότερα…)

Σύμφωνα με μια αξιόπιστη αναγνωστική έρευνα του 2012 , το 41% του πληθυσμού στην Ελλάδα δε διαβάζει ούτε 1 βιβλίο το χρόνο. Αν προσθέσουμε και το 17% που διαβάζει μόνο για επαγγελματικούς λόγους και σπουδές, έχουμε ένα 57% του πληθυσμού που ΔΕ διαβάζει καθόλου βιβλία για ψυχαγωγία κι ενημέρωση. Το υπόλοιπο 34% διαβάζει μέχρι 9 βιβλία το χρόνο, και μόνο 8% διαβάζει από 1 βιβλίο το μήνα και πάνω.

Φυσικά, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που δε διαβάζουν βιβλία, βλέπουν τηλεόραση.

library

(περισσότερα…)

Καμμία διοίκηση, κανένα εκλεγμένο κόμμα, καμμία κυβέρνηση, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, δεν είχε όραμα για τα δημόσια Μέσα. Με κάποιες εξαιρέσεις τα δημόσια Μέσα ήταν πάντα ένα πεδίο άσκησης στείρων κομματικών επιδιώξεων και πρακτικών. Ακόμα κι αυτή τη στιγμή που έχει ανακοινωθεί το κλείσιμο της ΕΡΤ, η συζήτηση γίνεται με κομματικούς όρους. Κανείς δεν μας μιλά συγκεκριμένα για το πώς ονειρεύεται τα δημόσια Μέσα, και πόσω μάλλον, για το πως θα υλοποιήσει αυτό που έχει στο μυαλό του. Η αλήθεια είναι ότι τα εμπόδια αφθονούν, αλλά το ζητούμενο είναι επείγον. Ζητείται όραμα για τα δημόσια Μέσα.

Η ΕΡΤ ήταν ανέκαθεν μια κομματοκρατούμενη δημόσια επιχείρηση που λειτουργούσε με όρους φέουδου. Αν είχες σχέση με πολιτικό, παραγωγό, ή έστω κάποιο “δόντι”, έμπαινες στην ΕΡΤ κι έκανες την τύχη σου. Χωρίς μέσο στην ΕΡΤ δεν είχες μέλλον. Φαίνεται ότι πολλοί είχαν τόσο ισχυρό μέσο που δεν πατούσαν το πόδι τους για χρόνια, αλλά αμείβονταν κανονικά. Το θετικό είναι ότι οι περισσότεροι σήμερα συμφωνούμε ότι χρειάζεται η ΕΡΤ αναδιάρθρωση κι εξυγίανση. Η κομματοκρατία κι η αναξιοκρατία βέβαια δεν ήταν τα μόνα προβλήματα των δημόσιων Μέσων. Το ίδιο το πρόγραμμα δεν υπάκουγε σε καμία λογική στρατηγικού σχεδιασμού. Σαν όλα να γίνονταν σπασμωδικά, στην τύχη.

Είναι πάρα πολύ λυπηρό κι εξαιρετικά άδικο που μαζί με τον κόσμο που μπήκε αδιαφανώς, με ρουσφέτι, στην ΕΡΤ, απολύονται κι άνθρωποι που αξίζουν να εργάζονται εκεί. Φαντάζομαι ότι θα έχουν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων στην επόμενη ημέρα. Πάνω απ’ όλα, για να δημιουργήσεις ένα Μέσο, χρειάζεσαι όραμα και γνώση, αλλά μετά θα χρειαστείς άξιους, υπεύθυνους, καταρτισμένους και ορεξάτους επαγγελματίες. Είμαι σίγουρος ότι στην ΕΡΤ υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι επαγγελματίες.

Σίγουρα ένα απ’ τα εμπόδια που αντιμετώπισαν οι επίδοξοι οραματιστές της ΕΡΤ ήταν κι ο επιζήμιος ρόλος των συνδικαλιστών. Για να γίνει πράξη ένα όραμα θα πρέπει να το πιστέψουν, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Πράγμα που σημαίνει ότι η μειοψηφία θα πρέπει να ακολουθήσει στην υλοποίηση. Εδώ φαίνεται ότι κάθε απόπειρα εξυγίανσης έπεφτε πάνω σ’ ένα τοίχο άρνησης. Άρα ο συνδικαλισμός κατάντησε να είναι μέρος του προβλήματος.

Πιστεύω ότι είναι λάθος να μένει η χώρα έστω και μια ημέρα χωρίς δημόσια Μέσα. Τόσο σε συμβολικό επίπεδο, όσο και σε ουσιαστικό, θεωρώ ότι είναι λάθος. Αυτό βέβαια, θα μπορούσε να διορθωθεί με κάποιο τρόπο, λειτουργώντας π.χ. το Κανάλι της Βουλής ως προσωρινό ειδησεογραφικό κόμβο.

Επίσης, θεωρώ σοβαρό λάθος της κυβέρνησης το γεγονός ότι της απόφασης δεν προηγήθηκε δημόσια διαβούλευση. Η αυταρχική και βιαστική απόφαση δεν αποτελεί λόγο μεγάλης αισιοδοξίας για το μέλλον.

(περισσότερα…)