Μια κοινωνία που αδυνατεί να επιλύσει τα σοβαρά της προβλήματα, είναι καταδικασμένη να τα διαιωνίζει στο διηνεκές προβάλλοντας τις ευθύνες πάντα στον εχθρικό Άλλον. Τα τροχαία καθρεφτίζουν το ευρύτερο εμφυλιοπολεμικό μας ζήτημα. Στους δρόμους εκδηλώνεται με μανία το μίσος μας για τον Άλλον, για τον εχθρό, για τον αντίπαλο. Εδώ είμαστε όλοι εναντίον όλων.

Στην ουσία, τα τροχαία συνιστούν ένα ανεπίλυτο πρόβλημα γιατί κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να το λύσει, πετώντας το μπαλάκι διαρκώς στην εξέδρα. Πέρα απ’ το συγκλονιστικό έλλειμμα ηγεσίας, παρατηρούμε ότι κι εμείς οι ίδιοι, οι πολίτες, αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε στην πολιτεία την εξουσία να οριοθετεί τις κινήσεις μας στο οδικό περιβάλλον. Καθένας μπορεί ατιμώρητα να κάνει στους δρόμους ό,τι του καπνίσει.

Υπερβολική ταχύτητα, οδήγηση υπό την επήρεια ουσιών, χρήση κινητών τηλεφώνων, απουσία προστατευτικών μέσων, ο κατάλογος των παραβατικών συμπεριφορών στους δρόμους είναι ανεξάντλητος. Εφόσον κανείς δε συμμορφώνεται, κι εφόσον καμμία ποινή δεν επιτελεί τον αποτρεπτικό της σκοπό, δεν υπάρχει καν λόγος επέμβασης. Τώρα ο νόμος είναι στα χέρια του καθενός κι η τροχαία περιττή, εκλογικεύοντας έτσι την ανυπαρξία της. Ισχύει κι εδώ ο νόμος του ισχυρού. Αν σκοτώσεις και κάποιον περνώντας κόκκινο, θα πληρώσεις καλό δικηγόρο, θα χρηματίσεις και θα πέσεις στα μαλακά. Δεν είναι μυθιστόρημα αυτό που περιγράφω.

Σαν αποτέλεσμα, τα δεδομένα είναι αμείλικτα: κάθε χρόνο αφανίζεται ένα χωριό 1.500 κατοίκων εξαιτίας των τροχαίων. Κι όμως οι πάντες, σφυρίζουμε αδιάφορα.

Μια απλή περιπλάνηση στην πόλη, στις οδικές αρτηρίες και στους πολυσύχναστους δρόμους αρκεί για να καταλάβει κάποιος τί συμβαίνει. Στους ελληνικούς δρόμους κυριαρχεί η ανομία. Καθένας κάνει ό,τι επιθυμεί, αλλά κανείς δεν είναι διατεθειμένος να αναλλάβει την ευθύνη. Όλοι μιλάμε με απόλυτες βεβαιότητες για τις αιτίες, αλλά το πρόβλημα παραμένει άλυτο εδώ και δεκαετίες.

Στις συζητήσεις συνειδητοποιείς εύκολα ότι όλοι γνωρίζουν τις λύσεις, αλλά τελικά κανείς δεν είναι διατεθειμένος να τις υιοθετήσει. Όλοι γνωρίζουν ποια πρέπει να είναι τα όρια ταχύτητας, ποιες πρέπει να είναι οι ποινές, ποιες είναι οι ευθύνες του καθενός. Όλοι γνωρίζουμε τις ευθύνες των άλλων, αλλά δεν αναγνωρίζουμε τις δικές μας. Κι η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν τόσο συλλογικές όσο και ατομικές ευθύνες για τα τροχαία, που γι’ αυτό το λόγο δεν είναι δυστυχήματα, αλλά εγκλήματα. Υπάρχουν ευθύνες που δεν καταλογίζονται ποτέ γιατί προτιμάμε να βάζουμε το πρόβλημα κάτω απ’ το χαλί. Γιατί είναι βολικό οι αρμόδιοι να κρύβονται πίσω απ’ την «κακιά ώρα», ή το «θέλημα Θεού».

Την ίδια στιγμή, κανείς δεν είναι σε θέση να εμπιστευτεί μια αρχή που θα του υποδείξει τι πρέπει να κάνει για να είναι όλοι ασφαλείς. Για να ανακτηθεί αυτή η εμπιστοσύνη χρειάζεται βούληση, πολλή δουλειά και σχέδιο. Δυστυχώς, δεν έχουμε τίποτα απ’ αυτά. Μόνο μπαλώματα, κούφια λόγια, νταηλίκια, εξυπνάδες, θρήνους και οργή: αυτά ξέρουμε, αυτά κάνουμε. Τρωγόμαστε με τα ρούχα μας γιατί δε θέλουμε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη, γιατί έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη μας στον Άλλον, γιατί φοβόμαστε, γιατί έχουμε απεκδυθεί την ευθύνη κι έχουμε παραδοθεί σε μια επηρμένη στάση μοιρολατρίας. Ανεύθυνοι υποκριτές, οργισμένοι κουτοπόνηροι, κι επικίνδυνοι παντογνώστες, αυτό είμαστε.

Είναι γνωστό ότι το δίπλωμα οδήγησης στη χώρα μας έχει συγκεκριμένες τιμές. Γιατί δεν υπήρξε ποτέ ένα κίνημα κατά της διαφθοράς στην απόκτηση αδειών οδήγησης; Γιατί τόση μοιρολατρία; Έχουμε φτάσει στο σημείο που πρέπει να αναληφθούν συγκεκριμένες και σοβαρές πρωτοβουλίες τόσο απ’ τα πάνω όσο κι απ’ τα κάτω. Χρειαζόμαστε ένα σαφές, μετρήσιμο σχέδιο για την εμπέδωση κουλτούρας οδικής ασφάλειας. Για να βγούμε απ’ το αδιέξοδο χρειάζεται να ακούσουμε τί λένε αυτοί που δεν τα ξέρουν όλα, αλλά που μπορούν να ακολουθήσουν ένα συγκεκριμένο σχέδιο λύσης. Άραγε τους ακούει κανείς;

tag_310px

tesseris-nekroi-apo-karampola-stin-egnatiaΟδηγείς το πλημμελώς συντηρημένο αυτοκίνητό σου στην αριστερή λωρίδα της εθνικής οδού με 180 χλμ. την ώρα. Είσαι ζαλισμένος απ’ τα ούζα που έχεις πιεί, γιορτάζοντας τη νίκη της ομάδας σου. Μέσα στο όχημά σου βρίσκεται όλη η παλιοπαρέα. Θεωρείτε ότι οδεύετε προς την ανατροπή όλων των παθογενειών του κόσμου. Κανείς σας δε φορά ζώνη ασφαλείας -έχετε μαζί σας και ένα παιδί- ενώ έχετε πιάσει κι ένα επαναστατικό τραγούδι, το οποίο τραγουδάτε με πάθος έχοντας βάλει τα δυνατά σας. Μαζί σας είναι κι ο μέντοράς σας. Στην καμπίνα επικρατεί κλίμα ευφορίας. Έχει σουρουπώσει, κι όλα μοιάζουν έξω ειδυλλιακά – είναι σαν να πηγαίνετε αιώνιες διακοπές. Πίσω σας, ακολουθεί ένα ακόμα αυτοκίνητο της παρέας, με το οποίο επικοινωνείτε μέσω των έξυπνων τηλεφώνων σας. Κάνετε κόντρες μεταξύ σας. Έχετε μόλις προσπεράσει ένα πράσινο κι ένα μπλε αυτοκίνητο, και πάτε όλοι μαζί σαν αφηνιασμένο τρένο στην αριστερή λωρίδα με μπροστάρη εσένα.

Το μεθύσι δε σου επιτρέπει να θυμηθείς ότι το αυτοκίνητό σου είναι ανασφάλιστο, ούτε ότι παραβιάζεις σχεδόν όλους τους βασικούς κανόνες του κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Δεν έχεις εμπειρία οδήγησης στην αριστερή λωρίδα. Ουσιαστικά είναι η πρώτη σου φορά στην αριστερή λωρίδα με τόσο μεγάλο αυτοκίνητο. Έχεις μόλις πάρει την άδεια οδήγησης λαδώνοντας τους εξεταστές. Αν κάποιος σου ασκήσει κριτική, του λες ότι έχεις το δίκιο με το μέρος σου, γιατί ο κόσμος είναι άδικος, κι εσύ, ως υπερασπιστής των αδυνάτων και των κατατρεγμένων έχεις κάθε δικαίωμα να μην αναγνωρίζεις τους συμβατικούς κώδικες των αστών. (περισσότερα…)

Δεκατρείς ημέρες πριν τις πρόωρες εκλογές της 25ης Ιανουαρίου κάνω μερικές δυσάρεστες σκέψεις σχετικά μ’ ένα ζήτημα που παρακολουθώ τα τελευταία χρόνια από πολύ κοντά: την οδική ασφάλεια. Σε γενικές γραμμές και με πολύ απλά λόγια, η οδική ασφάλεια είναι εξαφανισμένη απ’ την ατζέντα των κομμάτων. Σποραδικά εντοπίζω κάποια ψήγματα προτάσεων, άλλα πιο ολοκληρωμένα κι άλλα πιο πρόχειρα, αλλά συνολικά το θέμα δεν είναι καν ιεραρχημένο στην ατζέντα.

Μοιάζει τα κόμματα να αντιλαμβάνονται την οδική ασφάλεια σαν ένα ζήτημα ήσσονος σημασίας. Συμπεριφέρονται δηλαδή σαν να βρισκόμαστε στη Γαλλία ή την Αγγλία, χώρες όπου ο δείκτης θανατηφόρων τροχαίων είναι απ’ τους χαμηλότερους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως ζούμε στην χώρα που βρίσκεται σταθερά στις πρώτες θέσεις των θανατηφόρων τροχαίων. Στη χώρα όπου αφανίζεται κάθε χρόνο ο πληθυσμός ενός χωριού 2.000 ανθρώπων, εξαιτίας των τροχαίων.

Γράφω αυτό το κείμενο θλιμμένος. Αν δε μπορούν τα κόμματα να αξιολογήσουν ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, που αφορά τους πάντες, και να το ιεραρχήσουν στις προτεραιότητές τους, τότε με τί κριτήρια αποφασίζουν ποιά είναι τα σημαντικά; (περισσότερα…)

Κάθε χρόνο την ίδια μέρα δίνουμε ραντεβού για να τιμήσουμε τα θύματα των τροχαίων. Απ’ το 2010, που μια χούφτα ανθρώπων συναντήθηκε στο Θησείο, μέχρι χθες, στο Σύνταγμα, που ήμασταν σαφέστατα περισσότεροι, τα θύματα συνεχίζουν να προστίθενται στη θλιβερή στατιστική, και τα μέτρα για την αποτροπή των τροχαίων συνεχίζουν να απουσιάζουν. Η οδική ασφάλεια είναι ίσως το σημαντικότερο παραμελημένο δημόσιο ζήτημα στη χώρα μας.

Ο σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα συνεχίζει σταθερά να διεκδικεί ένα ασφαλές οδικό περιβάλλον για όλους, θυμίζοντάς μας κάθε χρόνο τα θύματα, που δεν είναι απλοί αριθμοί μιας θλιβερής στατιστικής, αλλά πρόσωπα των οποίων η απώλεια στοιχίζει τρομακτικά πολύ.

stavroulakis
Ο Μανώλης Σταυρουλάκης δείχνει τη φωτογραφία του αδικοχαμένου γιου του Γιάννη στην περιφερειάρχη Αττικής, Ρένα Δούρου.

Ένα πολύ αισιόδοξο γεγονός είναι ότι η περιφέρεια Αττικής και συγκεκριμένα η ίδια η νέα περιφερειάρχις Ρένα Δούρου, διατυπώνει ρητά την πρόθεσή της να προωθηθούν δράσεις για την οδική ασφάλεια. Η παρουσία της στη φετινή μέρα μνήμης ήταν κάτι πολύ θετικό. Σίγουρα, χρειάζεται να γίνουν πολλά. Αλλά όλοι εμείς που ενδιαφερόμαστε για την οδική ασφάλεια, επιθυμούμε να εστιάσουμε στο να γίνει ένα πρώτο ουσιαστικό βήμα.

Ο απεγκλωβισμός του Σταυρουλάκη

Ολοκλήρωσα αυτό το ντοκιμαντέρ το Φεβρουάριο του 2010. Επειδή δεν είχα καμία απολύτως χρηματοδότηση, έκανα ένα ανοιχτό κάλεσμα απ’ αυτό το blog και κατάφερα να συγκεντρώσω 450 Ευρώ, με τα οποία καλύφθηκε ένα μέρος του μοντάζ. Κανένα κανάλι, καμία εφημερίδα, κανένας φορέας, κανένα Μέσο από όσα προσέγγισα δε θέλησε να προβάλλει την ταινία. Ωστόσο, προβλήθηκε με επιτυχία στο 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης, όπου κι έλαβε την τρίτη θέση στην ψηφοφορία του κοινού. Επίσης προβλήθηκε σε διάφορες δημόσιες εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη, στην Κρήτη, στην Καλαμάτα κ.α. Αν θέλετε να συμβάλετε στην προσπάθεια αποπληρωμής του χρέους μου για να κάνω την ταινία, μπορείτε να κάνετε μια δωρεά πατώντας επάνω στο κουμπί του Paypal, που βρίσκεται δεξιά. Ευχαριστώ.

Beware: Killing Ads

The documentary reveals for the first time the enormous scandal that concerns illegal billboard advertising in Greece. It investigates the corruption, interests and large amounts of money at stake, but mainly it focuses on the human dimension of the problem, following the struggle for justice of a father whose son was killed by an illegal billboard. Illegal billboards are only one symptom of the broader problem of Road Safety in this country, which has evolved into a civil war involving mayors, politicians and advertising companies. As is mentioned in the film: “The victims of car accidents during the last 50 years in Greece have exceeded the number of dead from all the wars the country was involved in during the 20th century”.

The documentary is self-made. No channel, public or private, wanted to broadcast it. I crowdsourced the idea and i collected 450 Euro. Now i’m  trying to pay my debt, so if you wish to contribute to this struggle please make a donation. Thank you.

BEWARE: KILLING ADS

Προσοχή: Φονικές διαφημίσεις, 2010, 55′

Beware: Killing Ads, 2010, 55′

Πριν ξεκινήσει να εργάζεται στο πλευρό ανθρώπων με προβλήματα όρασης, η Χριστίνα ταξίδευε στον κόσμο για να δει από κοντά την ποικιλία της ανθρώπινης δράσης. Ήταν ένα ντροπαλό κορίτσι που ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο. Η δίψα της για νέες εμπειρίες ήταν τεράστια. Όσοι τη γνώρισαν έλεγαν το ίδιο: η Χριστίνα ήταν πάντα ένα γελαστό κορίτσι που δίψαγε να ζήσει. Απ’ το σχολείο κιόλας, ξεχώρισε. Ήταν η καλύτερη μαθήτρια μακράν. Πέρασε στη Νομική Σχολή απ’ όπου αποφοίτησε με άριστα. Ασχολήθηκε με εναλλακτικά οικολογικά κινήματα, έγινε ακτιβίστρια, πήρε διδακτορικό στην πολιτική επιστήμη. Όσοι τη γνώρισαν ήταν βέβαιοι ότι μια μέρα η Χριστίνα θα έκανε κάτι σπουδαίο στη ζωή της. Πριν από 2 χρόνια γνώρισε τον Σπύρο. Έγιναν ζευγάρι αμέσως. Μετά, η Χριστίνα βρήκε δουλειά στο Παρίσι. Ο Σπύρος στις Βρυξέλλες. Η Χριστίνα το Πάσχα ήρθε στην Ελλάδα να δει την οικογένειά της. Πηγαίνοντας προς το χωριό της, είπε να βγάλει μια selfie με το κινητό της για να τη στείλει στον αγαπημένο της και στους φίλους της στο facebook. Δεν πρόσεξε το απότομο φρενάρισμα του προπορευόμενου οχήματος, βγήκε στο αντίθετο ρεύμα και καρφώθηκε με ταχύτητα επάνω σ’ έναν τοίχο. Η Χριστίνα ξεψύχησε στην άσφαλτο. Ακαριαία. Ήταν μόλις 33 ετών.

Η παραπάνω ιστορία δεν είναι αληθινή. Θα μπορούσε όμως. Βασίζεται σ’ ένα αληθινό γεγονός. Προχθές μια νεαρή γυναίκα σκοτώθηκε στις ΗΠΑ, την ώρα που αναρτούσε μια selfie φωτογραφία της στο Facebook.

Τις τελευταίες ημέρες με αφορμή τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα γίνεται στην κοινωνία ένας ευρύς διάλογος σχετικά με τις ρίζες του νεοναζιστικού φαινομένου. Ακούγονται πολλά κι ενδιαφέροντα γύρω μας, στα οποία αξίζει όντως να σταθούμε. Ωστόσο, υπάρχει μια πτυχή που συνδέεται με την ειλικρινή αποδοχή ενός πασίδηλου γεγονότος που μάς πονάει όλους. Στη χώρα μας ο αυταρχισμός, η έλλειψη ορίων, ο τσαμπουκάς, η διγλωσσία, η αδιαφορία και το μίσος για τον άλλον ήταν κι εξακολουθεί σε πολλές περιπτώσεις να είναι ένας κοινός τόπος. Η αδυναμία μας να συνάψουμε ένα ειρηνικό και δίκαιο συμβόλαιο συμβίωσης, η πεισματική μας άρνηση να αποδεχτούμε κοινούς εφαρμόσιμους κανόνες, η έλλειψη κριτηρίων, η ευνοιοκρατία, η αναξιοκρατία, η αδιαφάνεια, μας υποχρεώνει σήμερα να στεκόμαστε μπροστά στην πλέον αποτρόπαιη εκδοχή αυτής της στάσης: στο ναζισμό. Ο ναζισμός είναι μια αποτρόπαιη ιστορική περίοδος στην οποία κυριάρχισε το ψέμα, το μίσος, η ανελευθερία, ο αυταρχισμός κι η βία. Στο Άουσβιτς η τρέλα του ναζιστικού καθεστώτος έφτασε να υιοθετήσει τη φρικιαστική τελική λύση, που οδήγησε στο Ολοκαύτωμα, δηλαδή στην εξόντωση 6 εκατομμυρίων Εβραίων και πολλών εκατομμυρίων άλλων. (περισσότερα…)