Αν οι δημοσκοπήσεις είναι “φωτογραφίες της στιγμής”, το Twitter είναι “ακτινογραφία διαρκείας”

Συμμετέχω στις συζητήσεις του Twitter ενεργά εδώ και καιρό. Και κάθε μέρα εκπλήσσομαι με την κοινωνία στην οποία ζω. Θετικά κι αρνητικά. Σκέφτομαι ότι αν κάποιος παρακολουθεί με ερευνητικό ενδιαφέρον την timeline θα μπορεί να καταλάβει πολλά για το σήμερα. Έχω παρατηρήσει κάποιες κυρίαρχες τάσεις στη χρήση του Twitter κι αυτό με κάνει να πιστεύω ότι η εν λόγω πλατφόρμα, εκτός από μια πολύ άμεση και γρήγορη υπηρεσία ενημέρωσης, είναι και μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αποτύπωση τάσεων, διαθέσεων, καταστάσεων. (περισσότερα…)

Για να πεισθούμε ότι δεν καινοτομούν μόνο οι ξένοι, ιδού η Ελληνικής έμπνευσης τούρτα που διεκδικεί  επάξια τον τίτλο του πιο χρήσιμου και «παχυντικού» γκάτζετ της χρονιάς: η iTourta! Καλό μήνα! Και καλό φθινόπωρο!

Γνωστ. Τράβηξα τη φωτογραφία σε μια βιτρίνα των Ζαχαροπλαστείων «Αγαπητός» στη Θεσσαλονίκη, αλλά η ανάρτηση δεν έχει κανένα διαφημιστικό σκοπό.

Ανάβω το πρωί την τηλεόραση. Η σύλληψη του Διευθυντή του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρως-Καν με την κατηγορία απόπειρας βιασμού είναι πρώτη είδηση. Η Ελληνική δημοσιογραφία μοιάζει να έχει αναγεννηθεί απ’ τις στάχτες της κι επιδεικνύει έναν εντυπωσιακό οίστρο. Οι άνδρες δημοσιογράφοι ξετυλίγουν τις δημοσιογραφικές τους αρετές δείχνοντάς μας πως υπάρχει ακόμα ελπίδα: η σχολιαστική και ερευνητική δεινότητά τους αγγίζει πραγματικά δυσθεώρητα ύψη. Δεν ξέρω τί τους λένε οι αρχισυντάκτες τους στο αυτί, πιθανώς να τους σφυρίζουν δύο μονάχα λέξεις: καν΄το Πιπεράτο. Πιπεράτο και γαργαλιστικό. Να έχουν κάτι να σχολιάσουν και να μιμηθούν στο καφενείο. Οι συνάδελφοι των Ελλήνων δημοσιογράφων στο CNN, το BBC, και το France 24 έχουν καρφώσει όλοι τα μάτια τους στις οθόνες με τα ελληνικά κανάλια (έχουν προσλάβει επειγόντως μεταφραστές). Οι πρωϊνές ενημερωτικές εκπομπές επιδίδονται σε μια εξαιρετική κουβέντα καφενείου: αναπαράγουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο ανυπόστατες πληροφορίες, κάνουν πανέξυπνα κουτσομπολίστικα σχόλια, αφήνουν σεξιστικά υπονοούμενα με περίτεχνες εκφράσεις, και τέλος συνθέτουν αυθαίρετες αποφάνσεις. Στο ένα κανάλι προσπαθούν να εκμαιεύσουν απ’ τον ανταποκριτή στην Ουάσινγκτον, που έχει συναντήσει στο παρελθόν τον DSK, εάν «παίζει το μάτι του», και στο άλλο κανάλι ο παρουσιαστής λέει «εμ, δε φταίει κι ο Στρως-Καν, αν βλέπεις να κυκλοφορούν κάτι τέτοια κορίτσια με μίνι». Η Ελληνική δημοσιογραφία βρίσκει επιτέλους ένα θέμα στο ύψος της. Ισχυρός άνδρας, με παρελθόν στις γυναίκες (έτσι είναι οι Ευρωπαίοι, λέει κάποιος στο πάνελ, αντίθετα με τους Αμερικανούς), σοσιαλιστής με βλέψεις για την προεδρία, Γάλλος (οι Γάλλοι είναι σωβινιστές και εθνικιστές είπε με σιγουριά ο παρουσιαστής), επικεφαλής του ΔΝΤ (εδώ κλαίμε), συλλαμβάνεται (οι άτιμες οι κάμερες), στην Αμερική (που αλλού;), μετά από καταγγελία για απόπειρα βιασμού καμαριέρας (Αφρικανής!!!). Το σκηνικό έχει στηθεί. Ο καφενές θα πουλήσει κι άλλους καφέδες.

Αν αυτό είναι επίπεδο δημοσιογραφίας, τότε είναι να μην απορούμε πώς έχουμε φτάσει ως εδώ.

Ελληναράς μεγαλοπρεπής μπροστά από ράμπα στο σταθμό του Μετρό στο Χαλάνδρι

Όπως είχα γράψει πριν μερικές ημέρες: αυτός είναι ο πολιτισμός μας. Παρκάρουμε τις τζιπάρες μας όπου λάχει, περιφρονώντας το δικαίωμα των ανθρώπων που κινούνται με τροχήλατα καρότσια αλλά και των γονιών με τα παιδικά καρότσια να κυκλοφορούν με ασφάλεια και ευκολία στην πόλη. Δεσμεύομαι να συνεχίσω το ανέβασμα των φωτογραφιών αυτών (σκέφτομαι μάλιστα να φωτογραφίζω και τις πινακίδες), μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι οι ράμπες αυτές δεν είναι ένα εύκολο παρκάρισμα, αλλά μέριμνα για τους συμπολίτες μας.

Αυτός είναι ο πολιτισμός μας; Μια συνηθισμένη ημέρα στα Μελίσσια. Μια κυρία έχει παρκάρει το όχημά της μπροστά απ’ τη ράμπα, έχει ανάψει τα αλάρμ, και κάνει τις δουλειές της. Ο ευγενικός άνθρωπος στο καρότσι, έχει κάνει τις δουλειές του και θέλει να περάσει απέναντι, αλλά λόγω του παρκαρισμένου αυτοκινήτου δε μπορεί. Κάνουμε φασαρία για να βρεθεί ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου. Λίγα λεπτά μετά εμφανίζεται μια φουριόζα κυρία. Στο «ντροπή σας», απαντάει «έχετε δίκιο» και φεύγει χωρίς άλλη κουβέντα. Ο άνθρωπος στο καρότσι της έχει κολλήσει ένα αυτοκόλλητο στο τζάμι. Έχει κολλήσει δεκάδες απ’ αυτά, μου είπε. Το αυτοκόλητο γράφει: Ευχαριστούμε που σταθμεύετε στα πεζοδρόμια και τις ράμπες για άτομα με ειδικές ανάγκες. Διευκολύνετε τη ζωή μας. Από κάτω έχει το σήμα των ΑμεΑ κι ένα παιδικό καρότσι. Ο άνθρωπος στο καρότσι μου έδειξε ότι στην άλλη άκρη του πεζοδρομίου δεν υπάρχει ράμπα. Πρέπει να κατέβει στο δρόμο, δίπλα απ’ τα αυτοκίνητα. Το ίδιο και οι μητέρες με τα καρότσια. Ο άνθρωπος στο καρότσι χωρίς να χάσει το χαμόγελό του, μου είπε ότι αυτά γίνονται καθημερινά. Αυτός είναι ο πολιτισμός μας; Έτσι συμπεριφερόμαστε σε όσους δεν τυχαίνει να είναι αρτιμελείς; Έτσι συμπεριφερόμαστε στα ίδια τα παιδιά μας, αφήνοντας τις μητέρες να κυκλοφορούν τα καρότσια κάτω απ’ τα πεζοδρόμια; Να παρκάρουμε τα αυτοκίνητά μας όπου λάχει; Αυτός είναι ο πολιτισμός μας; Δυστυχώς, αυτός είναι ο πολιτισμός μας. Η συμπεριφορά μας απέναντι στα άτομα με ειδικές ανάγκες, απέναντι στις μητέρες, στους άτυχους, τους αναξιοπαθούντες, τους αδύναμους, αυτή δείχνει ποιός είναι ο πολιτισμός μας κι όχι τα ιδεολογήματα περί φιλόξενου μεσογειακού λαού. Τί είμαστε, με δυο λέξεις; Ανάλγητοι και απολίτιστοι.

Κοινωνική παθολογία και κοινωνικός ψυχαναγκασμός στην Ελλάδα του 2011.

Μια κοινωνία που δε μπορεί να διαχειριστεί τα σκουπίδια της, είναι αδύνατο αξιωματικά να απολαύσει κάτι, έγραφα το πρωί στο Twitter. Η διάγνωση είναι μάλλον κάτι που προσεγγίζει τη Νεύρωση. Η Νεύρωση είναι μια διαταραχή που τείνει να κυριαρχήσει τόσο στις συλλογικές όσο και στις ατομικές μας εκδηλώσεις. Το βλέπουμε παντού και με αφορμή διάφορα κοινωνικά γεγονότα: Όταν όμως ακόμα και η απόλαυση γίνεται νεύρωση, η διαμαρτυρία μπορεί να είναι απλά ένας ακόμα (κοινωνικός, αυτοματικός) ψυχαναγκασμός. Και η θεραπεία; Ποιά θεραπεία; Μου απαντά ο @MacKaralaz «Τί θεραπεία για μια κοινωνία που έχει χάσει ακόμα και το ένστικτο της επιβίωσης και σκοτώνεται μόνη της (τροχαία, κάπνισμα, ρύπανση);» Και συμφωνώ. Ταχύτητα, καπνός, υπερκατανάλωση άχρηστων προϊόντων, επίδειξη: η αυταπάτη ότι απολαμβάνω (το αδιέξοδό μου) –όλα αυτά γίνονται αντίδοτα πρόσκαιρα στη Νεύρωσή μας. Ακόμα και η γυμναστική γίνεται ψυχαναγκασμός, ανταγωνιστικό πεδίο, υποχρέωση. Α, μην ξεχάσω την Αντίσταση, και την επαναστατική γυμναστική! Κάθε επιλογή εδώ τείνει σε μια επιφανειακή αντιμετώπιση των ενδογενών μας προβλημάτων, σύμπτωμα της οποίας είναι οι κανιβαλικές συμπεριφορές και η επέκταση του ανορθλογισμού. Μέσω της τακτικής επανάληψης συνηθειών (που παύουν πλέον να είναι συνήθειες, αλλά κανονικά καθήκοντα) κάθε κοινωνική ομάδα βρίσκει το νόημα και το νήμα της ύπαρξής της. Και βέβαια, εδώ συμφέρει η ύπαρξη του εχθρού: αυτοί που δεν αντέχουν τη δική μας νεύρωση είναι αντίπαλοι. Ομοίως κι εκείνοι που έχουν διαφορετική νεύρωση από εμάς. Στο σύνολό μας ωστόσο αδιαφορούμε όλοι για τις αιτίες, κοιτάζουμε μόνο τα επιφαινόμενα και προχωράμε σαν υπνοβάτες. Όλες οι εσωτερικές μας αγωνίες, οι ανάγκες, οι επιθυμίες, τα αδιέξοδα, τα πένθη, οι φόβοι καλύπτονται κάτω από εκδηλώσεις βίας, απόγνωσης, προσβολής, επίδειξης και μανίας. Η κοινωνία δεν αναζητά τρόπους συνεργασίας κι αλληλεγγύης, ούτε βέβαια και αυτοσυνειδησίας. Αναζητά μόνο χάπια που «κουκουλώνουν» τα προβλήματα κι επιτρέπουν την επιβίωση. Επιπλέον καλλιεργείται και μια πεποίθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει προς το καλύτερο, οπότε η νεύρωση γίνεται αμετάβλητη Μοίρα. Και οι ψυχαναγκασμοί συνεχίζουν να αποτελούν τη μόνη διέξοδο για να αντέξει η κοινωνία τα αβάσταχτα άλγη της. Σε επόμενη ανάρτηση, θα περιγράψω σε γενικές γραμμές, κάτι που θα μπορούσε να είναι μια λύση.

Χθες, Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου προσπάθησα απ’ τις 8.30 το πρωί ως και τις 14.00 το μεσημέρι να επικοινωνήσω με τον Ο.Α.Ε.Ε. Είμαι ασφαλισμένος εκεί, εδώ και 10 χρόνια, πληρώνω συνεπέστατα τις εισφορές μου, που έχουν φτάσει τα 700€ το δίμηνο, κι ήθελα χθες να κάνω μια ερώτηση και να υποβάλλω ένα αίτημα αλλαγής έδρας στον ασφαλιστικό μου φορέα. Μάταια όμως. Στην αρχή καλούσα το τηλέφωνο που αναγράφεται επάνω στο ειδοποιητήριο που μου στέλνουν κάθε δύο μήνες –πρόκειται για το υποκατάστημα Αμαρουσίου (210.61.95.820). Αφού η ώρα πήγε 9.30 άρχισα να τηλεφωνώ στα νούμερα που έχει ο Ο.Α.Ε.Ε στην ιστοσελίδα του. Πάλι τίποτα. Άρχισα να εκνευρίζομαι, κι έγραψα στο Twitter το πρόβλημά μου. Αμέσως βρέθηκαν άνθρωποι που μου είπαν ότι τα τηλέφωνα του Ο.Α.Ε.Ε. σπανίως απαντούν. Έχω εκνευριστεί αφάνταστα. Είμαι συνεπέστατος απέναντι στο ταμείο μου, το πληρώνω έχω δεν έχω δουλειά, πληρώνω και 20€ πρόστιμο όταν καθυστερώ μια ημέρα να το πληρώσω, κι αυτοί δεν μου απαντούν καν στο τηλέφωνο; Πρέπει να λογοδοτήσουν, πρέπει να καταλάβουν ότι δεν είμαι ένας αριθμός, αλλά ένας άνθρωπος που εργάζεται προκειμένου μεταξύ άλλων και για να απολαμβάνει κάποιες υπηρεσίες. Οι οποίες στην περίπτωση του Ο.Α.Ε.Ε. (μέχρι τουλάχιστον να βγούμε στη σύνταξη) είναι ευκαιριακές. Το ταμείο, όταν όλα πάνε καλά, δεν το καλείς. Κάποια ημέρα ωστόσο, για οποιονδήποτε λόγο, θα χρειαστεί να τηλεφωνήσεις: για να μάθεις κάτι, να υποβάλλεις κάποιο αίτημα κ.λπ. Πρόκειται για ΤΟ ταμείο ελεύθερων επαγγελματιών, στο οποίο υπάγεται κάθε ελεύθερος επαγγελματίας υποχρεωτικά. Θυμάμαι μάλιστα ότι πρόσφατα ήταν στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, και δεν απαντούν καν στο τηλέφωνο; Πώς θέλουν να νιώθουμε οι πολίτες απέναντί τους; Μας έχουν δεδομένους και γι’ αυτό μας γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια; Υποτίθεται ότι εμείς που ασφαλιζόμαστε υποχρεωτικά σ’ αυτό το ταμείο, είμαστε δημιουργικοί άνθρωποι που κάνουν δουλειές μεγάλου ρίσκου κι αντιμετωπιζόμαστε απ’ το ίδιο το δημόσιο ταμείο ως παρείσακτοι; Άραγε ο διοικητής του Ο.Α.Ε.Ε. έχει τηλεφωνήσει ποτέ στο τηλεφωνικό κέντρο του ταμείου που διοικεί; Οι άνθρωποι με τους οποίους μίλησα μου είπαν ότι η τηλεφωνική υπηρεσία του ταμείου είναι ανύπαρκτη. Μία φορά τη χρειάστηκα και δεν ήταν κανείς εκεί για να σηκώσει το τηλέφωνο. Τώρα καταλαβαίνω λοιπόν τί σημαίνουν τα αρχικά του Ο.Α.Ε.Ε.: Ο Ασφαλισμένος Είναι Έκθετος στην Αδιαφορία, στην Περιφρόνηση, στις Άθλιες Υπηρεσίες, κι είναι μάλιστα συμβιβασμένος με αυτά. Περιμένω να δω τί έχουν να πουν απ’ τον οργανισμό και κυρίως τί έχουν να κάνουν. Ομολογώ ότι δεν ξέρω τί να κάνω και τί δικαίωμα έχω να ασκήσω εναντίον τους. Ειλικρινά νιώθω αηδία.