Ελληναράς μεγαλοπρεπής μπροστά από ράμπα στο σταθμό του Μετρό στο Χαλάνδρι

Όπως είχα γράψει πριν μερικές ημέρες: αυτός είναι ο πολιτισμός μας. Παρκάρουμε τις τζιπάρες μας όπου λάχει, περιφρονώντας το δικαίωμα των ανθρώπων που κινούνται με τροχήλατα καρότσια αλλά και των γονιών με τα παιδικά καρότσια να κυκλοφορούν με ασφάλεια και ευκολία στην πόλη. Δεσμεύομαι να συνεχίσω το ανέβασμα των φωτογραφιών αυτών (σκέφτομαι μάλιστα να φωτογραφίζω και τις πινακίδες), μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι οι ράμπες αυτές δεν είναι ένα εύκολο παρκάρισμα, αλλά μέριμνα για τους συμπολίτες μας.

Αυτός είναι ο πολιτισμός μας; Μια συνηθισμένη ημέρα στα Μελίσσια. Μια κυρία έχει παρκάρει το όχημά της μπροστά απ’ τη ράμπα, έχει ανάψει τα αλάρμ, και κάνει τις δουλειές της. Ο ευγενικός άνθρωπος στο καρότσι, έχει κάνει τις δουλειές του και θέλει να περάσει απέναντι, αλλά λόγω του παρκαρισμένου αυτοκινήτου δε μπορεί. Κάνουμε φασαρία για να βρεθεί ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου. Λίγα λεπτά μετά εμφανίζεται μια φουριόζα κυρία. Στο «ντροπή σας», απαντάει «έχετε δίκιο» και φεύγει χωρίς άλλη κουβέντα. Ο άνθρωπος στο καρότσι της έχει κολλήσει ένα αυτοκόλλητο στο τζάμι. Έχει κολλήσει δεκάδες απ’ αυτά, μου είπε. Το αυτοκόλητο γράφει: Ευχαριστούμε που σταθμεύετε στα πεζοδρόμια και τις ράμπες για άτομα με ειδικές ανάγκες. Διευκολύνετε τη ζωή μας. Από κάτω έχει το σήμα των ΑμεΑ κι ένα παιδικό καρότσι. Ο άνθρωπος στο καρότσι μου έδειξε ότι στην άλλη άκρη του πεζοδρομίου δεν υπάρχει ράμπα. Πρέπει να κατέβει στο δρόμο, δίπλα απ’ τα αυτοκίνητα. Το ίδιο και οι μητέρες με τα καρότσια. Ο άνθρωπος στο καρότσι χωρίς να χάσει το χαμόγελό του, μου είπε ότι αυτά γίνονται καθημερινά. Αυτός είναι ο πολιτισμός μας; Έτσι συμπεριφερόμαστε σε όσους δεν τυχαίνει να είναι αρτιμελείς; Έτσι συμπεριφερόμαστε στα ίδια τα παιδιά μας, αφήνοντας τις μητέρες να κυκλοφορούν τα καρότσια κάτω απ’ τα πεζοδρόμια; Να παρκάρουμε τα αυτοκίνητά μας όπου λάχει; Αυτός είναι ο πολιτισμός μας; Δυστυχώς, αυτός είναι ο πολιτισμός μας. Η συμπεριφορά μας απέναντι στα άτομα με ειδικές ανάγκες, απέναντι στις μητέρες, στους άτυχους, τους αναξιοπαθούντες, τους αδύναμους, αυτή δείχνει ποιός είναι ο πολιτισμός μας κι όχι τα ιδεολογήματα περί φιλόξενου μεσογειακού λαού. Τί είμαστε, με δυο λέξεις; Ανάλγητοι και απολίτιστοι.

Κοινωνική παθολογία και κοινωνικός ψυχαναγκασμός στην Ελλάδα του 2011.

Μια κοινωνία που δε μπορεί να διαχειριστεί τα σκουπίδια της, είναι αδύνατο αξιωματικά να απολαύσει κάτι, έγραφα το πρωί στο Twitter. Η διάγνωση είναι μάλλον κάτι που προσεγγίζει τη Νεύρωση. Η Νεύρωση είναι μια διαταραχή που τείνει να κυριαρχήσει τόσο στις συλλογικές όσο και στις ατομικές μας εκδηλώσεις. Το βλέπουμε παντού και με αφορμή διάφορα κοινωνικά γεγονότα: Όταν όμως ακόμα και η απόλαυση γίνεται νεύρωση, η διαμαρτυρία μπορεί να είναι απλά ένας ακόμα (κοινωνικός, αυτοματικός) ψυχαναγκασμός. Και η θεραπεία; Ποιά θεραπεία; Μου απαντά ο @MacKaralaz «Τί θεραπεία για μια κοινωνία που έχει χάσει ακόμα και το ένστικτο της επιβίωσης και σκοτώνεται μόνη της (τροχαία, κάπνισμα, ρύπανση);» Και συμφωνώ. Ταχύτητα, καπνός, υπερκατανάλωση άχρηστων προϊόντων, επίδειξη: η αυταπάτη ότι απολαμβάνω (το αδιέξοδό μου) –όλα αυτά γίνονται αντίδοτα πρόσκαιρα στη Νεύρωσή μας. Ακόμα και η γυμναστική γίνεται ψυχαναγκασμός, ανταγωνιστικό πεδίο, υποχρέωση. Α, μην ξεχάσω την Αντίσταση, και την επαναστατική γυμναστική! Κάθε επιλογή εδώ τείνει σε μια επιφανειακή αντιμετώπιση των ενδογενών μας προβλημάτων, σύμπτωμα της οποίας είναι οι κανιβαλικές συμπεριφορές και η επέκταση του ανορθλογισμού. Μέσω της τακτικής επανάληψης συνηθειών (που παύουν πλέον να είναι συνήθειες, αλλά κανονικά καθήκοντα) κάθε κοινωνική ομάδα βρίσκει το νόημα και το νήμα της ύπαρξής της. Και βέβαια, εδώ συμφέρει η ύπαρξη του εχθρού: αυτοί που δεν αντέχουν τη δική μας νεύρωση είναι αντίπαλοι. Ομοίως κι εκείνοι που έχουν διαφορετική νεύρωση από εμάς. Στο σύνολό μας ωστόσο αδιαφορούμε όλοι για τις αιτίες, κοιτάζουμε μόνο τα επιφαινόμενα και προχωράμε σαν υπνοβάτες. Όλες οι εσωτερικές μας αγωνίες, οι ανάγκες, οι επιθυμίες, τα αδιέξοδα, τα πένθη, οι φόβοι καλύπτονται κάτω από εκδηλώσεις βίας, απόγνωσης, προσβολής, επίδειξης και μανίας. Η κοινωνία δεν αναζητά τρόπους συνεργασίας κι αλληλεγγύης, ούτε βέβαια και αυτοσυνειδησίας. Αναζητά μόνο χάπια που «κουκουλώνουν» τα προβλήματα κι επιτρέπουν την επιβίωση. Επιπλέον καλλιεργείται και μια πεποίθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει προς το καλύτερο, οπότε η νεύρωση γίνεται αμετάβλητη Μοίρα. Και οι ψυχαναγκασμοί συνεχίζουν να αποτελούν τη μόνη διέξοδο για να αντέξει η κοινωνία τα αβάσταχτα άλγη της. Σε επόμενη ανάρτηση, θα περιγράψω σε γενικές γραμμές, κάτι που θα μπορούσε να είναι μια λύση.