Χθες, Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου προσπάθησα απ’ τις 8.30 το πρωί ως και τις 14.00 το μεσημέρι να επικοινωνήσω με τον Ο.Α.Ε.Ε. Είμαι ασφαλισμένος εκεί, εδώ και 10 χρόνια, πληρώνω συνεπέστατα τις εισφορές μου, που έχουν φτάσει τα 700€ το δίμηνο, κι ήθελα χθες να κάνω μια ερώτηση και να υποβάλλω ένα αίτημα αλλαγής έδρας στον ασφαλιστικό μου φορέα. Μάταια όμως. Στην αρχή καλούσα το τηλέφωνο που αναγράφεται επάνω στο ειδοποιητήριο που μου στέλνουν κάθε δύο μήνες –πρόκειται για το υποκατάστημα Αμαρουσίου (210.61.95.820). Αφού η ώρα πήγε 9.30 άρχισα να τηλεφωνώ στα νούμερα που έχει ο Ο.Α.Ε.Ε στην ιστοσελίδα του. Πάλι τίποτα. Άρχισα να εκνευρίζομαι, κι έγραψα στο Twitter το πρόβλημά μου. Αμέσως βρέθηκαν άνθρωποι που μου είπαν ότι τα τηλέφωνα του Ο.Α.Ε.Ε. σπανίως απαντούν. Έχω εκνευριστεί αφάνταστα. Είμαι συνεπέστατος απέναντι στο ταμείο μου, το πληρώνω έχω δεν έχω δουλειά, πληρώνω και 20€ πρόστιμο όταν καθυστερώ μια ημέρα να το πληρώσω, κι αυτοί δεν μου απαντούν καν στο τηλέφωνο; Πρέπει να λογοδοτήσουν, πρέπει να καταλάβουν ότι δεν είμαι ένας αριθμός, αλλά ένας άνθρωπος που εργάζεται προκειμένου μεταξύ άλλων και για να απολαμβάνει κάποιες υπηρεσίες. Οι οποίες στην περίπτωση του Ο.Α.Ε.Ε. (μέχρι τουλάχιστον να βγούμε στη σύνταξη) είναι ευκαιριακές. Το ταμείο, όταν όλα πάνε καλά, δεν το καλείς. Κάποια ημέρα ωστόσο, για οποιονδήποτε λόγο, θα χρειαστεί να τηλεφωνήσεις: για να μάθεις κάτι, να υποβάλλεις κάποιο αίτημα κ.λπ. Πρόκειται για ΤΟ ταμείο ελεύθερων επαγγελματιών, στο οποίο υπάγεται κάθε ελεύθερος επαγγελματίας υποχρεωτικά. Θυμάμαι μάλιστα ότι πρόσφατα ήταν στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, και δεν απαντούν καν στο τηλέφωνο; Πώς θέλουν να νιώθουμε οι πολίτες απέναντί τους; Μας έχουν δεδομένους και γι’ αυτό μας γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια; Υποτίθεται ότι εμείς που ασφαλιζόμαστε υποχρεωτικά σ’ αυτό το ταμείο, είμαστε δημιουργικοί άνθρωποι που κάνουν δουλειές μεγάλου ρίσκου κι αντιμετωπιζόμαστε απ’ το ίδιο το δημόσιο ταμείο ως παρείσακτοι; Άραγε ο διοικητής του Ο.Α.Ε.Ε. έχει τηλεφωνήσει ποτέ στο τηλεφωνικό κέντρο του ταμείου που διοικεί; Οι άνθρωποι με τους οποίους μίλησα μου είπαν ότι η τηλεφωνική υπηρεσία του ταμείου είναι ανύπαρκτη. Μία φορά τη χρειάστηκα και δεν ήταν κανείς εκεί για να σηκώσει το τηλέφωνο. Τώρα καταλαβαίνω λοιπόν τί σημαίνουν τα αρχικά του Ο.Α.Ε.Ε.: Ο Ασφαλισμένος Είναι Έκθετος στην Αδιαφορία, στην Περιφρόνηση, στις Άθλιες Υπηρεσίες, κι είναι μάλιστα συμβιβασμένος με αυτά. Περιμένω να δω τί έχουν να πουν απ’ τον οργανισμό και κυρίως τί έχουν να κάνουν. Ομολογώ ότι δεν ξέρω τί να κάνω και τί δικαίωμα έχω να ασκήσω εναντίον τους. Ειλικρινά νιώθω αηδία.

Άραγε πόσο ευθύνονται οι κακότεχνοι δρόμοι για την οδική μας ανασφάλεια;

Κοιτάξτε προσεκτικά αυτή τη φωτογραφία. Την τράβηξα προχθές κοντά στο τέρμα της Οδού Σόλωνος προς το Πολυτεχνείο, στην αρχή της οδού Μπόταση συγκεκριμένα. Στο οδόστρωμα υπάρχει μια λακούβα, όχι κάτι σπάνιο για Ελληνικό δρόμο. Αλλά το ωραίο είναι ότι μέσα στη λακούβα κάποιος έχει τοποθετήσει έναν ογκώδη τόμο, κατά πάσα πιθανότητα τον Χρυσό Οδηγό (ο οποίος μοιράζεται αυτό τον καιρό στα σπίτια, τι σπατάλη χαρτιού στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας), προκειμένου να προφυλάξει τα αυτοκίνητα και τις αναρτήσεις τους απ’ τη «συνάντηση» με την τρύπα. Όταν το πρόσεξα, δε μπόρεσα παρά να σταματήσω και να φωτογραφήσω. Αυτή ίσως και να είναι η Ελλάδα, σκέφτηκα. Η Ελλάδα της λακούβας, της κακοτεχνίας, της αδιαφορίας. Αλλά την ίδια στιγμή ένιωσα την ανάγκη να «βγάλω το καπέλο» στην επινοητικότητα, στην έμπνευση, στο ταλέντο του Έλληνα να κλείνει πρόχειρα τις τρύπες, να βάζει τα προβλήματα κάτω απ’ το χαλί και να συνεχίζει σαν να μη συνέβη τίποτα. Σκεφτείτε τί θα μπορούσε να κάνει αν αν είχε την πολυτέλεια να διοχετεύσει αυτή τη δημιουργικότητα σε άλλους τομείς. Εδώ όμως πρέπει κάθε στιγμή να κλείνεις τρύπες, να λύνεις προβλήματα που δε λύθηκαν επί δεκαετίες, επί εκατονταετίες ίσως. Δυστυχώς αυτό το μίγμα τσαπατσουλιάς, αδιαφορίας και επινοητικότητας δεν μας αφήνει να προχωρήσουμε, να συνεργαστούμε, να φτιάξουμε κοινωνία δίκαιη, με ίσους πολίτες, ξεκάθαρους κανόνες κ.λπ. Μας επιτρέπει να επιβιώνουμε όπως όπως, με τη ελάχιστη δυνατή ποιότητα ζωής. Η Ελλάδα είναι απασχολημένη με το να μπαλώνει, η Ελλάδα λύνει τα προβλήματα όσο αντέχει κι έπειτα τα αφήνει ημιτελή, μέχρι να εμφανιστούν ξανά. Σε άλλες χώρες κοιτούν πως θα καινοτομήσουν, πως θα μειώσουν τις ανισότητες, ή έστω πως θα βγουν απ’ τη φτώχεια. Στην Ελλάδα έχουμε γίνει οπαδοί του «ράβε-ξήλωνε». Πώς να χαλαρώσεις στην Ελλάδα, όταν ξέρεις πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να πέσεις σε κάποια λακούβα; Εδώ, κανένα πρόβλημα δε λύνεται οριστικά. Το υλικό που χρησιμοποιούμε για την άσφαλτο και τα πεζοδρόμια εδώ δεν είναι ποτέ ανθεκτικό. Η Ελλάδα μπαλώνει, εξαντλείται στην προσπάθεια να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, ενδίδει στους εκβιασμούς και στο τέλος μένουν όλοι χαμένοι. Όλοι χαμένοι στην Ελλάδα, με δρόμους γεμάτους τρύπες και πεζοδρόμια της κακιάς ώρας. Όλοι εναντίον όλων στην Ελλάδα, και στο τέλος όλοι χαμένοι. Να σκοτωνόμαστε. Αφού δεν καταφέρνουμε την απόλυτη νεοελληνική ουτοπία, ας σκοτωνόμαστε. Έτσι, εκδικητικά, μνησίκακα, μηδενιστικά. Έχουμε τους περισσότερους νεκρούς από τροχαία στην Ευρώπη, πλούσιους, φτωχούς, νέους, ηλικιωμένους, αλλά δεν καταλαβαίνουμε τίποτα. Να μπαλώσουμε την τρύπα, κι έχει ο θεός…

Δεν ξέρω αν θα το συμπεριλάβει κάποιο παραδοσιακό Μέσο στον απολογισμό του 2010, αλλά για ‘μένα προσωπικά, το θέμα της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης ήταν μακράν το πιο σημαντικό. Θα μου πείτε ότι είναι λογικό. Μέσα στο 2010 ξεκίνησε μια μεγάλη εκστρατεία αποξήλωσης παράνομων διαφημιστικών πινακίδων, και μέσα στο 2010 ολοκλήρωσα το ντοκιμαντέρ μου και άρχισα να το προβάλλω. Η αλήθεια είναι ότι πέρα απ’ το προσωπικό, το 2010 ήταν μια κρίσιμη χρονιά για την υπαίθρια διαφήμιση. Νομίζω ότι μέσα σε αυτή τη χρονιά συμπυκνώθηκαν οι ανεπάρκειες, αλλά και οι κρυμμένες κοινωνικές δυναμικές που συσσωρεύονταν εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια στο εν λόγω πεδίο. Εύχομαι να μην εφησυχάσουμε, να μη δούμε το 2010 σαν την καταληκτική χρονιά, την κορύφωση μιας προσπάθειας που σταματά εδώ. Οι παράνομες πινακίδες θα επιστρέψουν αν δεν είναι σε εγρήγορση η κοινωνία των πολιτών, καθένας μας.

Επίσης, επειδή κλείνουμε σχεδόν ένα χρόνο απ’ την ανάληψη της πρωτοβουλίας από την κυβέρνηση, είναι καιρός να κάνουμε κι έναν απολογισμό. Γι’ αυτό πρέπει οι αρμόδιοι να μας δώσουν αναλυτικά τους αριθμούς των αποξηλωμένων πινακίδων. Δε θέλω να είμαι άδικος με κανέναν, αλλά φαίνεται ότι σήμερα το θέμα έχει για ακόμα μια φορά κολλήσει

Τον Ιανουάριο του 2010 ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανακοινώνει τη διυπουργική επιτροπή που θέτει ως προτεραιότητα την λύση του προβλήματος της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης.

Στα μέσα του Ιανουαρίου ανακοινώνεται το iPad κι εγώ αναρωτιέμαι τί δεν έχουν κάνει οι γονείς των παιδιών που σκοτώθηκαν σε παράνομες διαφημιστικές πινακίδες και δε μιλά ο κόσμος στα social media για αυτό το πρόβλημα, ενώ μιλάει τόσο πολύ για την καινούργια ταμπλέτα της Apple.

Τον Φεβρουάριο εμφανίζεται στους δρόμους της Αθήνας μια προκλητική μαύρη αφίσα που λέει ότι αν εξαφανιστεί η υπαίθρια διαφήμιση θα μείνουν στο δρόμο 20.000 άνθρωποι.

Κάνω μια ανάρτηση με τον τίτλο «Για να μη συμβεί και σε ‘σενα», δημοσιεύοντας σοκαριστικές φωτογραφίες απ’ την διαφημιστική πινακίδα που σκότωσε το Γιάννη Σταυρουλάκη.

Το Μάρτιο έγιναν οι δύο πρώτες προβολές του ντοκιμαντέρ μου στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης. Μικρός απολογισμός.

Ο Μανώλης Σταυρουλάκης καταλήγει με χειροπέδες στο τμήμα γιατί καταγγέλει συνεργείο που αλλάζει παράνομα μηνύματα!

Το Μάρτιο η εταιρεία Sprider χρησιμοποιεί ημίγυμνα ανήλικα παιδιά για να διαφημίσει τα ρούχα της σε παράνομες διαφημιστικές πινακίδες. Οι αντιδράσεις στο Facebook δείχνουν ότι η επιχείρηση δε στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και δεν απαντά ποτέ.

Στις 27 Μαρτίου σκοτώνεται ο Μιχάλης Βατράνης. Το έγκλημα συνεχίζεται (Video)

Στις 13 Απριλίου ο υπουργός Μεταφορών ανακοινώνει το illegalsignsgr. Η αρχή του τέλους;

Στις 26 Απριλίου ξεκινούν οι αποξηλώσεις.

Με αφορμή τις πρώτες αποξηλώσεις γράφω για μερικές πικρές αλήθειες για την υπαίθρια διαφήμιση.

Ένα ως σήμερα αναπάντητο επισήμως ερώτημα είναι το «Πού πάνε οι παράνομες πινακίδες όταν αποξηλώνονται;»

Στα λεωφορεία βεβαίως εξακολουθούν να υπάρχουν διαφημήσεις. Για ‘μένα είνα κινητές διαφημιστικές βόμβες.

Το Μάιο εμφανίζεται στους δρόμους του Χαλανδρίου η παγκόσμια πατέντα υπαίθριας διαφήμισης «Η διαφημισογλάστρα» (υπάρχουν ως σήμερα πάρα πολλές στους δρόμους του εν λόγω Δήμου, αλλά και αρκετών πια άλλων).

Λίγες ημέρες μετά την ανάρτησή μου λαμβάνω email απ’ τον άνθρωπο που έχει εμπνευστεί τη διαφημισογλάστρα. Είναι δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Χαλανδρίου και μου απαντά ότι η πατέντα είναι νόμιμη.

Δίμηνη αργία στο Δήμαρχου Ηρακλείου Αττικής για βαριά αμέλεια στις διαφημιστικές πινακίδες του Δήμου του!

Οι επιχειρήσεις της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης τα βάζουν με την παράνομη αφισορύπανση!

Στις 27 Μαίου γράφω για πρώτη φορά για μια διαφήμιση που θα κρατήσει μήνες, χωρίς κανείς να ενδιαφερθεί να κάνει κάτι. Είναι η παράνομη υπαίθρια διαφήμιση της μπύρας FIX στους διαφημισόπυργους.

Παρόλες τις επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις και τους ακτιβισμούς, δεν ιδρώνει το αυτί κανενός.

Στις 7 Ιουνίου γίνεται διαμαρτυρία μπροστά απ’ τον παράνομο διαφημισόπυργο με τη μπύρα FIX. Οι συγκεκριμένοι πύργοι εξακολουθούν ως σήμερα να είναι στις θέσεις τους…

Με αφορμή αυτό τον ακτιβισμό, γράφτηκε ένα μόνο κέιμενο στον ημερίσιο Τύπο, το οποίο είχε ένα μικρό προβληματάκι.

Εντωμεταξύ ο Δήμος Αθηναίων όχι μόνο εξακολουθεί να παρανομεί μισθώνοντας παράνομες θέσεις σε εταιρείες υπαίθριας διαφήμισης, αλλά διαφημίζει κιόλας το Δημοτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό!

Τον Ιούνιο θυμάμαι ένα κείμενο που είχε εμφανιστεί στην εφημερίδα Guardian για τις παράνομες πινακίδες στην Ελλάδα.

Τον ίδιο μήνα εμφανίζεται στους δημόσιους χώρους μας η πορνοστάρ Τζούλια. Όλο το καλοκαίρι οι έλληνες εποπτεύονται απ’ το γυάλινο βλέμμα της.

Τον Ιούλιο εμφανίζεται μια νέα ίσως λιγότερο προκλητική, αλλά εξίσου άστοχη, καμπάνια της ένωσης των διαφημιστικών εταιρειών υπαίθριας διαφήμισης.

Τον Ιούλιο κάνω μια ανάρτηση με αφορμή μια αποστροφή του λόγου του πρωθυπουργού για το εν λόγω θέμα.

Και λίγο μετά, δημοσιεύω τη γνώμη μου για την πολιτική βούληση του πρωθυπουργού.

Τον Αύγουστο έχουμε νέο θύμα.

Μια πολυεθνική εταιρεία διαφημίζεται σε παράνομες πινακίδες τη στιγμή που η κυβέρνηση επιδίδεται σ’ ένα κολοσιαίο έργο αποξήλωσής τους.

Στις 23 Αυγούστου τιμάται στη γενέτειρά του ο Μανώλης Σταυρουλάκης, πατέρας του Γιάννη που έχασε τη ζωή του πάνω σε παράνομη διαφημιστική πινακίδα. Ο Σταυρουλάκης , μαζί με τον Αθανάσιο Τσιώκο-Πλαπούτα είναι οι πρωτοπόροι, οι επίμονοι ενεργοί πολίτες που απαίτησαν να εφαρμοστεί ο Νόμος.

Το Σεπτέμβριο μιλάω για το θέμα στο δορυφορικό Δίκτυο France24.

Γράφω για άλλη μια φορά για τα βρώμικα παιχνίδια που παίζονται πίσω απ’ την υπαίθρια διαφήμιση.

Αναρωτιέμαι πώς μπορεί ο Δήμος Αμαρουσίου να διατείνεται ότι είναι πρωτοπόρος στην αποξήλωση των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων.

Σύντομα λαμβάνω αυτή την απάντηση.

Και λίγο μετά αυτό το μπλογκ ήταν το μόνο Μέσο που δημοσίευσε ολόκληρο το πόρισμα-καταπέλτη του Ελεγκτή Δημόσιας Διοίκησης για την υπαίθρια διαφήμιση στο Δήμου Αμαρουσίου.

Το Σεπτέμβριο επίσης τόσο ο Δήμος Αθηναίων όσο και η μπύρα FIX εξακολουθούν να παρανομούν…

Διαφήμιση παράνομου τζόγου.

Η Ελλάδα του «καλά να πάθει!»

Τον Οκτώβριο εντείνεται το προεκλογικό κλίμα των Δημοτικών και Νομαρχιακών εκλογών. Η μπύρα FIX φεύγει οι υποψήφιοι δήμαρχοι έρχονται!

Εντωμεταξύ, καταφθάνουν καταγγελίες για πολλούς υποψήφιους που διαφημίζονται παράνομα.

Κάποιοι απαντούν. Κάποιοι όχι.

Στο Δήμο Αθηναίων διαφημίζονται σε παράνομα πλαίσια όλοι οι υποψήφιοι. Με τον κύριο Καμίνη όμως συμβαίνει κάτι πραγματικά αξιοσημείωτο. Αμέσως μόλις κάνω την ανάρτηση μου τηλεφωνεί και δίνει εντολή να αποσυρθούν όλες οι παράνομες διαφημίσεις του!

Και στη Θεσσαλονίκη συμβαίνουν τα ίδια. Οι υποψήφιοι μάλιστα λένε ότι η υπουργική εγκύκλος τους επιτρέπει προεκλογικά να παρανομήσουν!

Βεβαίως, ο υποψήφιος νομάρχης κ. Σγουρός ουδέποτε απαντά για αυτή την προκλητική του παράνομη, έμμεση διαφήμιση.

Εν τάχει, ο δικός μου φακός «συνέλαβε» σε παράνομα υπαίθρια Μέσα τους υποψήφιους: Ψαριανό, Γκιουλέκα, Γεωργιάδη, και Πορτάλιου.

Τον Νοέμβριο εμφανίζεται ξανά η πορνοστάρ στις παράνομες πινακίδες εξασφαλίζοντας δικαίως τον τίλτο του λαμπρού συμβόλου των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων.

Άνθρωποι που δε διαλέγουν τη σιωπή.

Ημερίδα και ημέρα μνήμης θυμάτων από τροχαία.

Λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, κανάλι που ανήκει σε επιχειρηματία της υπαίθριας διαφήμισης επιτίθεται ενάντια στον μόνο Δήμαρχο που πραγματικά έβαλε τέλος τστην παράνομη υπαίθρια διαφήμιση στο Δήμο του.

Το Δεκέμβριο νέο θύμα…

Και τέλος, το δωρεάν ανέβασμα του ντοκιμαντέρ μου Προσοχή:Φονικές Διαφημίσεις, σ’ αυτό το μπλογκ.

Όλα τα παραπάνω ήταν η προσωπική μου ενασχόληση. Φυσικά υπήρξαν πολλά δημοσιεύματα και νέα που δεν έχω συμπεριλάβει εδώ. Μερικά απ’ τα πιο σημαντικά είναι τα παρακάτω:

Αlma-Ατέρμων: Ελβετικές κατηγορίες για εξαπάτηση

Eκτός παιχνιδιού το «Casino848»

Διώξεις ζητεί από τον Άρειο Πάγο ο Καστανίδης.

Θεωρώ περιττό να αναφέρω τα ονόματα όσων με βοήθησαν ποικιλοτρόπως να κάνω αυτή τη δουλειά γιατί τους μνημονεύω όπου σταθώ κι όπου βρεθώ. Είναι πρώτα και κύρια οι γονείς των παιδιών που χάθηκαν στην άσφαλτο, άδικα, εξαιτίας της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης. Σ’ αυτά τα παιδιά εξάλλου είναι αφιερωμένο το ντοκιμαντέρ, αλλά κι όλη αυτή η προσπάθεια. Επιπλέον, ο βασικός μου στόχος είναι να αποφευχθούν νέα θύματα. Μέσα σ’ αυτό το χρόνο, αλλά και στον προηγούμενο –η έρευνα αυτή άρχισε ουσιαστικά πριν δύο χρόνια- έμαθα πάρα πολλά πράγματα. Ο απολογισμός μου δε μπορεί να χωρέσει κάποια πολύ δυσάρεστα γεγονότα που δε θέλω να θυμάμαι, αλλά και κάποιες χαρές, εξίσου μεγάλες, όταν σημειώνονταν νίκες ενάντια στο καθεστώς της παρανομίας, ενάντια στο αντιαισθητικό τσουνάμι που έχει παρασύρει τις πόλεις μας.

Τέλος, μέσα απ’ αυτό το ρεπορτάζ και την καμπάνια να απαλλαγούμε απ’ τις παράνομες πινακίδες γνώρισα τόσο στον φυσικό χώρο, όσο και στο Διαδίκτυο, πάρα πολύ σημαντικούς ανθρώπους, ανθρώπους με καρδιά και πάθος, ανθρώπους έντιμους και ζωντανούς. Επίσης, ευχαριστώ και όλους αυτούς τους άγνωστους ανθρώπους που συνεισέφεραν οικονομικά στην παραγωγή και διάθεση της ταινίας μου, απ’ το υστέρημά τους. Νομίζω ότι είναι μια απ’ τις πρώτες φορές που γίνεται κάτι τέτοιο, κι ομολογώ ότι νιώθω πολύ υπερήφανος που όλα αυτά έγιναν μέσα από ένα μπλογκ. Σας ευχαριστώ όλους που μου δώσατε, κι εξακολουθείτε να μου δίνετε δύναμη και κουράγιο να δουλεύω και σας εύχομαι καλές γιορτές και καλούς αγώνες!

*Η φράση ᾿αντιαισθητικό τσουνάμι ανήκει στον υπουργό κ. Ρέππα. Την είπε όταν ανακοίνωσε την επιχείρηση αποξήλωσης των παράνομων πινακίδων τον Απρίλιο.

** Αν ακολουθήσετε τα παραπάνω λινκ σας συστήνω να διαβάσετε οπωσδήποτε τα σχόλια. Μερικά είναι πιο διαφωτιστικά απ’ τις ίδιες τις αναρτήσεις.