Ο απεγκλωβισμός του Σταυρουλάκη

Ολοκλήρωσα αυτό το ντοκιμαντέρ το Φεβρουάριο του 2010. Επειδή δεν είχα καμία απολύτως χρηματοδότηση, έκανα ένα ανοιχτό κάλεσμα απ’ αυτό το blog και κατάφερα να συγκεντρώσω 450 Ευρώ, με τα οποία καλύφθηκε ένα μέρος του μοντάζ. Κανένα κανάλι, καμία εφημερίδα, κανένας φορέας, κανένα Μέσο από όσα προσέγγισα δε θέλησε να προβάλλει την ταινία. Ωστόσο, προβλήθηκε με επιτυχία στο 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης, όπου κι έλαβε την τρίτη θέση στην ψηφοφορία του κοινού. Επίσης προβλήθηκε σε διάφορες δημόσιες εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη, στην Κρήτη, στην Καλαμάτα κ.α. Αν θέλετε να συμβάλετε στην προσπάθεια αποπληρωμής του χρέους μου για να κάνω την ταινία, μπορείτε να κάνετε μια δωρεά πατώντας επάνω στο κουμπί του Paypal, που βρίσκεται δεξιά. Ευχαριστώ.

Beware: Killing Ads

The documentary reveals for the first time the enormous scandal that concerns illegal billboard advertising in Greece. It investigates the corruption, interests and large amounts of money at stake, but mainly it focuses on the human dimension of the problem, following the struggle for justice of a father whose son was killed by an illegal billboard. Illegal billboards are only one symptom of the broader problem of Road Safety in this country, which has evolved into a civil war involving mayors, politicians and advertising companies. As is mentioned in the film: “The victims of car accidents during the last 50 years in Greece have exceeded the number of dead from all the wars the country was involved in during the 20th century”.

The documentary is self-made. No channel, public or private, wanted to broadcast it. I crowdsourced the idea and i collected 450 Euro. Now i’m  trying to pay my debt, so if you wish to contribute to this struggle please make a donation. Thank you.

BEWARE: KILLING ADS

Προσοχή: Φονικές διαφημίσεις, 2010, 55′

Beware: Killing Ads, 2010, 55′

Το Twitter είναι μια πλατφόρμα Κοινωνικής Δικτύωσης με μισό δισεκατομμύριο χρήστες σε όλο τον πλανήτη. Πρόκειται απλά για μια περαστική μόδα ή για κάτι περισσότερο; Γιατί είναι τόσο δημοφιλές; Ποιά είναι η επίδρασή του στην πολιτική; Πώς συνέβαλλε στην Αραβική άνοιξη; Πώς επηρεάζει τις κοινωνικές μας συμπεριφορές και την ψυχολογία μας; Σε τί αφορά τελικά η χρήση του;

Στο ντοκιμαντέρ μοιράζονται τις σκέψεις τους γι’ αυτό το νέο Μέσο του διασυνδεδεμένου κόσμου έλληνες χρήστες και παγκοσμίου φήμης ειδικοί και κριτικοί.

Το “Ακολούθησέ με” εξερευνά την υπόσχεση, τους κινδύνους και τα όρια της νέας εποχής των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Ουσιαστικά μάς προσφέρει μια ματιά πάνω στο ψηφιακό κι εικονικό μας παρόν.

Το Μάιο του 2010 ξεκίνησα να γυρίζω ένα ντοκιμαντέρ για την πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης Twitter. Μου πήρε 3 ολόκληρα χρόνια για να το ολοκληρώσω. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα έχουν γίνει πολλά. Ήδη χρησιμοποιώ το Twitter  4 χρόνια και το facebook 5 χρόνια. Είμαι μπλόγκερ σχεδόν μια δεκαετία πια κι έχουν περάσει 5 χρόνια από τότε που προβλήθηκε το προηγούμενο ντοκιμαντέρ μου που αφορούσε στα μπλογκ, όπως και το σχετικό βιβλίο μου.

(περισσότερα…)


Την Παρασκευή 21 Ιουλίου είδα την παράσταση 7+1, στο Στάδιο της Καλαμάτας, στα πλαίσια του ομώνυμου χορογραφικού εργαστηρίου που έγινε στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Ως συνιδρητής και μέλος της μιας εκ των 5 ομάδων που συμμετείχαν στο πρωτόγνωρο αυτό εγχείρημα, της Φora etc. θα πείτε ότι τα λεγόμενά μου είναι προϊόντα προκατάληψης, και θα έχετε δίκιο. Τί συνέβη όμως πραγματικά στο εργαστήριο 7+1 στην Καλαμάτα; Πέντε ομάδες χορού έκαναν 7 πρόβες η καθεμιά, με συμμετέχοντες επαγγελματίες και ερασιτέχνες. Οι πρόβες αυτές οδήγησαν σε μια παράσταση, όπου κάθε ομάδα παρουσίασε τη δουλειά της. Στην ουσία, οι ομάδες Amorphy, Νταλίκα, Πρόσχημα, Λεμούριοι και Φora etc. παρουσίασαν στο κοινό το αποτέλεσμα της δουλειάς 7 προβών. Δεν είναι και λίγο. Η παράσταση είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Οι χορευτές, όλοι προσηλωμένοι στη διαδικασία, έδειξαν ότι η δουλειά και το ομαδικό δημιουργικό πνεύμα είναι ζωογόνες συνθήκες. Αλλά το όλο πράγμα απέδειξε και κάτι ακόμα: ότι χορογράφοι διαφορετικών ομάδων μπορούν να συνεργαστούν σε κοινά σχέδια. Να δημιουργήσουν συλλογικά, διατηρώντας την ατομική τους ταυτότητα. Απέδειξαν επίσης ότι δεν είμαστε πια όλοι απομονωμένοι στα δημιουργικά τους φρούρια, πάντα μόνοι, πάντα αρχηγοί. Αυτό το άνοιγμα σηματοδότησε και την ίδρυση μιας συλλογικότητας με τη μορφή δικτύου. Θεωρώ ότι η κίνηση αυτή συνιστά κάτι πολύ αισιόδοξο και καινούργιο για τον Ελληνικό Χορό. Απ’ όσο γνωρίζω είναι η πρώτη φορά που γίνεται μια ανάλογη προσπάθεια, κι αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που αξίζει να τη στηρίξουμε και να την παρακολουθήσουμε. Ο κύριος λόγος όμως είναι το πραγματικά συλλογικό πνεύμα του εγχειρήματος, η διάθεση να ιδωθεί ο χορός και η δημιουργία του υπό ένα καινούργιο πρίσμα. Αξίζει λοιπόν ένα μπράβο σ’ όλους. Στο Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας που φιλοξένησε την πρώτη αυτή δράση των ομάδων, στους υποστηρικτικούς του μηχανισμούς, στους χορευτές που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και το επάνδρωσαν με τόσο ενθουσιασμό, στον κόσμο που παρακολούθησε την παράστασή τους. Εύχομαι η επόμενη δράση να είναι εξίσου ενδιαφέρουσα κι επιτυχημένη!

Η τέταρτη Διεθνής Τζαζ Συνάντηση Κώστας Κουβίδης θα πραγματοποιηθεί στο Ηράκλειο Κρήτης από τις 22 Ιουνίου έως τις 2 Ιουλίου 2011. Όπως και τις προηγούμενες χρονιές δεν θα είναι μόνο ένα μουσικό γεγονός. Συζητήσεις, κινηματογράφος, έκθεση αφίσας κ.α. θα συνδυαστούν με τις συναυλίες, τα σεμινάρια και τις απεριόριστες ώρες του τζάμ. Και όπως πάντα το θέμα μας δεν θα είναι μόνο η τέχνη και η διασκέδαση. Θά ‘ναι ταυτόχρονα τα τροχαία εγκλήματα και η μικρή η μεγάλη προσπάθεια που κάνουμε σαν σύνολο και σαν άτομα για να ανατρέψουμε αυτή τη βάρβαρη πραγματικότητα που υπάρχει στους δρόμους. (περισσότερα…)

Το Σάββατο 9 Οκτωβρίου στις 15.00, και την Κυριακή 10 Οκτωβρίου στις 18.00, προβάλλεται το ντοκιμαντέρ μου Προσοχή: Φονικές διαφημίσεις, στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Χαλκίδας. Το Σάββατο, αμέσως μετά την προβολή, στις 16.00, θα γίνει συζήτηση με εισηγητές τον Ιαβέρη, τον Μανώλη Σταυρουλάκη κι εμένα. Για περισσότερες πληροφορίες πηγαίνετε εδώ. Θα χαρούμε να σας δούμε εκεί.

Χθες, Κυριακή 21/3, ολοκληρώθηκε το 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Το παρακολούθησα σχεδόν απ’ την αρχή του και το βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέρον, καλά οργανωμένο και πλούσιο. Στο φεστιβάλ συμμετείχε και η ταινία μου Προσοχή: Φονικές διαφημίσεις, η οποία βγήκε 3η στην ψηφοφορία για το βραβείο κοινού, γεγονός που με χαροποίησε πολύ. Πρώτη ήρθε η ταινία Γάζα ερχόμαστε του Γιώργου Αυγερόπουλου και δεύτερη η Ταξιδιάρα ψυχή της Αγγελικής Αριστομενοπούλου (η οποία έλαβε το βραβείο της ένωσης κριτικών). Το μόνο που θέλω να επισημάνω σχετικά με τα βραβεία είναι ότι θεωρώ άδικο να διαγωνίζονται για το ίδιο βραβείο ταινίες που έχουν παραχθεί από μεγάλες εταιρείες παραγωγής μαζί με ανεξάρτητες προσπάθειες χαμηλότατου προϋπολογισμού. Με αυτό το δεδομένο κρίνω ότι η τρίτη θέση ήταν πολύ μεγάλη επιτυχία, αφού αμφότερα τα πρώτα ντοκιμαντέρ είχαν πολλαπλάσια μέσα στα χέρια τους. Το ντοκιμαντέρ Προσοχή: Φονικές Διαφημίσεις αγγίζει ένα θέμα πολύ καυτό, που μας εκθέτει ως κοινωνία με πολλούς τρόπους. Το μήνυμα της ταινίας είναι η ενεργοποίηση των πολιτών ενάντια σε ό,τι τους σκοτώνει, σε ό,τι τους καταπιέζει, σε ό,τι τους εμπαίζει. Πρόκειται για μια επείγουσα έκκληση, έναν συναγερμό για ένα θέμα που μας αφορά όλους καθώς είναι κυριολεκτικά ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ και μας απειλεί καθημερινά.

Μερικές ταινίες του προγράμματος που μου έκαναν πολύ θετική εντύπωση:

Το σαλόνι του Έθνους, του Γιούκα Κάρκαïνεν
Στην άκρη του ονείρου, της Έιμυ Χάρντι
Κιμτζονγκίλια, της Ν.Σ. Χάικιν
Οι εθισμένοι του Αφγανιστάν, του Τζαουέντ Ταουμάν
Μπανάνες, του Φρέντρικ Γκέρτεν
Ο μεγαλοφυής και τα αγόρια, του Μπόσε Λίντκουιστ
Η συγχώρεση, του Βεντούρα Ντουράλ
Και βέβαια τα φιλμ του Γιόρις Ίβενς

Οι δύο πρώτες προβολές του ντοκιμαντέρ έγιναν. Είμαι πραγματικά πολύ ευχαριστημένος τόσο απ’ την μεγάλη προσέλευση του κόσμου, όσο κι απ’ την ενθουσιώδη υποδοχή. Ευχαριστώ όλους τους περευρισκόμενους για την υποστήριξη και τη ζεστασιά με την οποία περιέβαλλαν την ταινία και τους πρωταγωνιστές της. Μαζί παιζόταν και η ταινία Το Χρονικό μιας διαδρομής, που περιέγραφε την ψυχολογική και ηθική ανάκαμψη του σχολείου της Φαρκαδώνας που θρήνησε πριν από μερικά χρόνια την απώλεια μαθητών στο τροχαίο δυστύχημα με το εκδρομικό λεωφορείο στο Πέταλο του Μαλιακού. Οι αίθουσες κατακλύστηκαν, και τις 2 ημέρες, από νέους ανθρώπους και μαθητές, οι οποίοι παρακολούθησαν με ευλάβεια και ενδιαφέρον αμφότερα τα ντοκιμαντέρ. Η θερμή υποδοχή αποτυπώθηκε και στην υψηλή βαθμολογία της ταινίας απ’ το κοινό, για το σχετικό βραβείο. Αλλά αυτό είναι πραγματικά το λιγότερο. Τα σχόλια, τα συγχαρητήρια, τα δάκρυα, και η ενεργή συμμετοχή των θεατών ήταν αυτό που κυρίως μας έκανε όλους να νιώσουμε ότι δεν έχει απολεσθεί η ανθρωπιά, η διάθεση για δράση, η ελπίδα ότι μπορούμε ως ενεργοί πολίτες να αλλάξουμε τα πράγματα. Τα τροχαία δυστυχήματα δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας κακής μοίρας. Δεν είναι μοιραία, δεν είναι θέλημα θεού. Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε και να κινητοποιηθούμε γιατί η ανθρώπινη ζωή είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε. Οι παράνομες διαφημιστικές πινακίδες πρέπει να απομακρυνθούν άμεσα κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να το ζητήσουμε όλοι. Πριν να είναι αργά για εμάς ή για τους σννανθρώπους μας.