Garage Blog

Δε θα το πιστέψετε αλλά σήμερα συνάντησα ξανά την εκκεντρική γνωστή μου που είχε κουρευτεί σαν τη Μέρκελ. Μου πρότεινε να πάμε και για καφέ αλλά δεν είχα χρόνο, “μια άλλη φορά ίσως” της είπα. Δε θυμόμουν το όνομα της, και προσπάθησα να βρω έναν ευγενικό τρόπο να της το πω για να μην την προσβάλλω. Ούτε εκείνη θυμόταν το δικό μου. Μου είπε πως τη λένε “Λένι”. Της έδωσαν οι γονείς της αυτό το όνομα γιατί αγαπούσαν κι οι δυο τη Δίκη του Κάφκα. Η Λένι ήταν η γκουβερνάντα του θείου του Γιόζεφ Κ.

Το κούρεμά της είχε κάπως αλλοιωθεί, μα εκείνο που έκανε τώρα μεγάλη εντύπωση σε σχέση με το παρουσιαστικό της ήταν το λευκό τι σερτ της που ανέγραφε με μια ωραία γραμματοσειρά τη λέξη ΕΥΚΑΙΡΙΑ. Πρόσεξε ότι κόλλησα το βλέμμα μου στο μακό της και μου χαμογέλασε. Γύρισε την πλάτη της και μου αποκάλυψε την πίσω πλευρά όπου έγραφε ΒΟΗΘΕΙΑ.

“Θα στο πω απλά” μου είπε. Στεκόμαστε στην Ασκληπιού σχεδόν στο ύψος της Αλεξάνδρας. “Χαίρομαι κρυφά μ’ αυτό που συμβαίνει. Φοβάμαι μεν κι εγώ, και ανησυχώ. Αλλά χαίρομαι κιόλας. Χαίρομαι γιατί νιώθω δικαιωμένη που αγαναχτούσα με χιλιάδες προβλήματα που αντιμετώπιζα στην καθημερινότητά μου εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Έχω αλλάξει δεκάδες δουλειές, έχω αντιμετωπίσει δεκάδες καχύποπτους και βλαμμένους ανθρώπους που δεν ήθελαν να με βοηθήσουν, που δεν ήθελαν να βοηθήσουν κανέναν. Γι’ αυτό έγραψα τη λέξη βοήθεια στην πίσω πλευρά”. Γύρισε την πλάτη της και μου έδειξε το πίσω μέρος του μακό της. Continue reading →

Συναντήθηκα με μια γνωστή μου τυχαία στο δρόμο. Δε θυμηθήκαμε που είχαμε γνωριστεί, αλλά είμασταν αρκετά εγκάρδιοι και φιλικοί μεταξύ μας. Θυμόμουν ότι ήταν πάντα κάπως εκκεντρική. Τώρα όπως μου είπε είχε βρει έναν καινούργιο τρόπο να προκαλεί. Είχε κουρευτεί σαν τη Μέρκελ.

Η γνωστή μου

Τη ρώτησα πώς ζει. Μου είπε “δύσκολα”. Χωρίς δουλειά, χωρίς αγόρι, αλλά ευτυχώς με φίλους και οικογένεια υποστηρικτική. Ήταν χαρούμενη γιατί είχε λιακάδα. Μου είπε ότι συζητούσε με κάποιους φίλους της να κάνουν μαζί μια δουλειά κι ότι ήταν ενθουσιασμένη μ’ αυτή την προοπτική.

“Δε θέλω να γίνω εκατομμυριούχος”, μου είπε, “θέλω όμως να αμοίβομαι για μια δουλειά που μ’ αρέσει”.

Τη ρώτησα αν ψήφισε. Μου είπε ότι ψήφισε ένα κόμμα της αριστεράς, αλλά ότι δεν περίμενε πολλά απ’ αυτό. Είναι πεπεισμένη ότι η αλλαγή, η όποια αλλαγή θα έρθει απ’ τους πολίτες που θα κάνουν τα πράγματα διαφορετικά. Της είπα ότι η κεντρική πολιτική σκηνή ορίζει πολλά. Δε συμφώνησε. Είπε ότι ένα πράγμα κυρίως την ενδιαφέρει: “Ο τρόπος που συνδεόμαστε μεταξύ μας”. Της ζήτησα εξηγήσεις.

Και συνέχισε: “Μ’ ενδιαφέρει ο τρόπος που συνομιλούμε, που κοιταζόμαστε. Ο τρόπος που ζούμε καθημερινά μεταξύ μας. Τα βλέμματα που ανταλλάσσουμε. Η ειλικρίνεια και η αγάπη μεταξύ μας. Μ’ ενδιαφέρει να έχουμε σχέσεις αλληλεγγύης, ανθρώπινες. Να ανεχόμαστε τα κουσούρια των άλλων, να μην κλέβει ο ένας τον άλλον, κι όλοι μαζί το κοινό μας ταμείο. Μ’ ενδιαφέρει να συνυπάρχουμε ειρηνικά με δικαιοσύνη και ισονομία. Ξέρω ότι ακούγομαι αφελής, ξέρω όμως ότι δεν είμαι. Κουρεύτηκα σαν τη Μέρκελ για να καταλαβαίνουν οι ανόητοι ότι είμαστε όλοι φτιαγμένοι απ’ το ίδιο υλικό. Άνθρωποι διάολε. Μ’ ενδιαφέρει όλοι να απολαμβάνουμε το σεβασμό των άλλων, να δίνουμε προτεραιότητα σ’ όσους έχουν ανάγκη, να μπαίνουμε στη θέση του άλλου. Μ’ ενδιαφέρει να συνεργαζόμαστε σε δίκαιες βάσεις. Να μην είμαστε συνέχεια καχύποπτοι με τους άλλους. Να είμαστε ταπεινοί, να διδάσκουμε και να διδασκόμαστε δια του παραδείγματος”.

Τη ρώτησα αν διαβάζει το μπλογκ μου. Είπε όχι. Της χαμογέλασα. Φιληθήκαμε κι είπαμε εις το επανειδείν.

Μόνον ένας ουσιωδώς ανώριμος λαός θα αρεσκόταν να ακούει πώς είναι ώριμος.

Ένας πραγματικά ώριμος λαός, αν άκουγε κάποιον να τον αποκαλεί ώριμο λαό θα αναρωτιόταν γιατί τον αποκαλεί ώριμο.

Ο ώριμος λαός δεν αναρωτιέται αν είναι ώριμος, απλά το γνωρίζει.

Όμως ένας βαθειά ανώριμος λαός θέλει να του λένε ότι είναι ώριμος, γιατί ψυχανεμίζεται ότι είναι ανώριμος κι ότι στην πραγματικότητα δεν θέλει καθόλου να ωριμάσει γιατί έχει βολευτεί.

Ο ανώριμος λαός έχει προφανώς κόμπλεξ κατωτερότητας κι αντιστέκεται σθεναρά στη διάγνωση της ανωριμότητάς του, πόσο μάλλον στις προτεινόμενες θεραπείες της.

Έτσι, όποιος αποκαλεί ώριμο το λαό, γνωρίζει ότι απλά χαϊδεύει τα αυτιά ενός ανώριμου και συμπλεγματικού λαού, που δε θέλει να παραδεχτεί την ανωριμότητά του, γιατί φοβάται να την αντιμετωπίσει.

Ο ανώριμος λαός αρνείται να ωριμάσει γιατί φοβάται να ωριμάσει. Continue reading →