Έχεις οδηγήσει καρότσι στο κέντρο της Αθήνας;

Μια μέρα είπαμε με την αδελφή μου να κάνουμε μαζί μια διαδρομή που κάνει συχνά για δουλειές και για βόλτες, να την ακολουθήσω δηλαδή στην πορεία της στο κέντρο με το καρότσι και τον ανηψιό μου. Ήταν η πιο αγωνιώδης διαδρομή της ζωής μου. Ήμουν διαρκώς σε εγρήγορση, εκτέλεσα καθήκοντα τροχονόμου, έκανα σήματα σε οδηγούς να μειώσουν ταχύτητα, διαπληκτίστικα με άλλους. Η κίνηση ενός γονιού με καρότσι στο κέντρο της ΑΘήνας είναι μια διαρκής διακινδύνευση. Σ’ ένα πολύ μεγάλο μέρος της διαδρομής η μαμά και το καρότσι βρίσκονταν μέσα στο δρόμο, γιατί το πεζοδρόμιο ήταν κατειλημένο από αυτοκίνητα ή από άλλα οχήματα. Στο πεζοδρόμιο κινούνταν μηχανές, αναπάντεχες κατασκευές ξεφύτρωναν αιφνιδίως, λακούβες, εμπόδια κ.λπ. Σε ανηφορικά σημεία οι ράμπες που υποτίθεται ότι διευκολύνουν την άνοδο, κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Σε κατηφορικά σημεία, το πεζοδρόμιο είναι τόσο λείο που ο οδηγός του καροτσιού είναι αδύνατο να φρενάρει. Η πορεία με το καρότσι στο κέντρο της Αθήνας είναι το απόγειο του ζειν επικινδύνως. Το τρομερό είναι ότι η κατάσταση αυτή έχει γίνει κοινότοπη, κι άρα αποδεκτή. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Έτσι σκοτώνουμε τους ποιητές στη χώρα μας

Είμαι πολύ λυπημένος. Έχω το ίδιο συναίσθημα πόνου κι αδικίας που έχω νιώσει δεκάδες φορές όταν έρχομαι κοντά, πολύ κοντά στο θάνατο. Κι αυτό δε συμβαίνει σπάνια, αφού τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι με τα τροχαία εγκλήματα και την οδική ασφάλεια.

Σήμερα το βράδυ χάθηκε ένας ποιητής, ένας άνθρωπος που με ενέπνευσε και μ’ έκανε να αγαπήσω τον κινηματογράφο, να σκεφτώ ότι αυτή η τέχνη μπορεί να είναι και ποίηση και δοκίμιο και κείμενο. Σκοτώθηκε ο σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος στα 77 του χρόνια. Τον αφήσαμε με τα χίλια ζόρια και λόγω της επιμονής του να κάνει τις ταινίες του, τον τιμήσαμε με μισή καρδιά και τον σκοτώσαμε στην κρύα άσφαλτο, όπως σκοτώνουμε καθημερινά δεκάδες και χιλιάδες συμπολίτες μας. Αυτή είναι η μεγάλη ειρωνεία και η κυριολεξία του θανάτου ενός μεγάλου ποιητή: να χαθεί απ’ τον πιο εξοργιστικό και κοινότοπο λόγο, από ένα τροχαίο, στην άσφαλτο, ενώ γύριζε την τελευταία ταινία του, ενώ έγραφε το τελευταίο του ποίημα. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Πρόταση για τη δημιουργία Διαδικτυακής Αριστείας

Αν κάτι λείπει εντελώς απ’ την Ελληνική δημοσιογραφία, όπως το έχει πει σε συνέντευξή του κι ο Παντελής Καψής πρώην διευθυντής της εφημερίδας Τα Νέα που πρόσφατα έγινε κυβερνηντικός εκπρόσωπος, αυτό είναι μια συνθήκη Αριστείας, η οποία να επιβραβεύει τις καλές πρακτικές και τα επιτεύγματα δημοσιογράφων που προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο. Ελλείψει επιβραβεύσεων οι δημοσιογράφοι βολεύονται στη μετριότητα. Γνωρίζοντας ότι δε θα εκτιμηθούν απ’ τον κλάδο οι όποιες προσπάθειές τους οι δημοσιογράφοι συμβιβάζονται με την ανυποληψία και τη γενικευμένη απαξίωση του επαγγέλματός τους.

Καθώς είναι μάλλον απίθανο να δούμε σοβαρά βραβεία δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, ας επιχειρήσουμε να τα κάνουμε στο Διαδίκτυο. Να επιβραβεύσουμε δηλαδή τους δημοσιογράφους, αλλά και τους πολίτες δημοσιογράφους, τους οργανισμούς, τις κοινότητες ή τους απλούς πολίτες για τη δουλειά που κάνουν στο Διαδίκτυο και τα Μέσα Κοινωνικής Δικύωσης. Δεν είναι και λίγοι αυτοί που μπορούν να είναι υποψήφιοι. Με ευκολία μπορώ να ανακαλέσω τουλάχιστον 20 ανθρώπους και συλλογικότητες που κατά την εκτίμησή μου κάνουν πολύ σοβαρή δουλειά. Θεωρώ ότι μια τέτοια διαδικασία θα εμπνεύσει ακόμα περισσότερους ανθρώπους να υιοθετήσουν καλές πρακτικές, να συνεισφέρουν θετικά στο δημόσιο διάλογο και να συμβάλουν σε πιο υγιή παραδείγματα δημοσιογραφίας και δημόσιου λόγου. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Σιδηρά απέναντι στον εαυτό της

Είδα τις προάλλες τη Σιδηρά Κυρία. Δεν έχω διάθεση να ασκήσω κριτική στην ταινία που είναι μια μάλλον πολύ συντηρητική κι ακαδημαϊκή αντιμετώπιση ενός βιογραφικού θέματος. Θέλω να σταθώ στην εικόνα που φιλοτεχνεί η ταινία για το πρόσωπο της Μάρκγαρετ Θάτσερ. Η εκπληκτική Μέριλ Στριπ υποδύεται ένα πρόσωπο εντελώς αντιφατικό. Ένα πρόσωπο διαμέσου του οποίου αποκαλύπτεται το σκληρό, αδίστακτο κι εξαιρετικά απάνθρωπο μερικές φορές πρόσωπο της ίδιας της Πολιτικής εξουσίας. Γιατί Πολιτική δεν είναι μόνο οι νίκες στις εκλογές ή οι δοξασμένες πορείες προς το λαό, ούτε βέβαια μόνο η λήψη αποφάσεων που διευκολύνουν ή ικανοποιούν τον λαό. Πολιτική είναι και η διεξαγωγή πολέμων, Πολιτική είναι και οι σκληρές κι αναγκαίες αποφάσεις. Πάνω σ’ αυτή την μάλλον τραγική φιγούρα συγκρούονται αρκετά: η πατριαρχική κοινωνία που αντιμετωπίζει μια νεαρή γυναίκα με υπεροψία. Η ανώτερη τάξη που αντιμετωπίζει την κόρη του παντοπώλη με περιφρόνηση. Η ίδια η πολιτική ζωή που αντιμετωπίζει με μένος όσους θέλουν να “σπάσουν αυγά”. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Η φίλη μου Τζώρτζια χρειάζεται τη βοήθειά μας

Για τη Τζώρτζια δεν έχω να πω πολλά. Την γνωρίζω από πολύ μικρός, κι όπως έγραψα το καλοκαίρι ο πατέρας της, όταν αντιμετωπίσαμε μια πολύ μεγάλη δυσκολία, στάθηκε στην οικογένειά μου όσο πολύ λίγοι γι’ αυτό κι ευγνωμονούμε την οικογένειά της απεριόριστα. Τώρα που η Τζώρτζια αγωνίζεται σ’ ένα σκληρό και δύσκολο αγώνα νιώθω την ανάγκη να σας πω ότι αυτό το κορίτσι, όπως κι όλα τα κορίτσια του κόσμου, πρέπει να το βοηθήσουμε. Καθένας όσο μπορεί. Γιατί είμαστε ακόμα άνθρωποι. Πηγαίνετε στο μπλογκ της και καταθέστε ένα ποσό για τη θεραπεία της. Είναι το δεύτερο ταξίδι της στην Ινδία. Το πρώτο έγινε γιατί κινητοποιηθήκαμε πολλοί άνθρωποι. Ας το κάνουμε ξανά. Η κατάστασή της αργά και σταθερά βελτιώνεται. Ας γίνουμε συμπαραστάτες και αρωγοί σ’ αυτό τον ανθρώπινο και δίκαιο αγώνα της φίλης μου. Για όλους εμάς είναι μόνο μερικά κλικ, για εκείνη είναι ένας μαραθώνιος. Τα κλικ μας όμως αθροισμένα, μπορούν να κάνουν το μαραθώνιό της πιο υποφερτό και πιο ευχάριστο, πιο εύκολο. Είναι στο χέρι μας λοιπόν! Ας βοηθήσουμε μια πραγματική αγωνίστρια!

Αν οι δημοσιογράφοι έκαναν τη δουλειά τους σωστά θα φτάναμε ποτέ σ’ αυτό το σημείο;

Ακούω στο ραδιόφωνο ένα δημοσιογράφο να διακόπτει ξαφνικά το σχόλιό του και να εκφωνεί απροειδοποίητα μια διαφήμιση για μια επενδυτική εταιρεία. Αναρωτιέμαι αν αυτός ο δημοσιογράφος έχει ερευνήσει τη λειτουργία της εταιρείας που διαφημίζει στο σταθμό τους, κατά παράβαση του άρθρου 5 του Κώδικα Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ (γ. Να μην επιδιώκει και να μη δέχεται τη διαφημιστική χρήση του ονόματος, της φωνής και της εικόνας του, παρά μόνο για κοινωφελείς σκοπούς), κι έχει καταλήξει ότι η εταιρεία δεν παρανομεί σε κανένα τομέα. Βέβαια, αφού ο ίδιος παραβαίνει με τέτοια ευκολία τη δεοντολογία του κλάδου του, δε θα είναι καθόλου απίθανο η εταιρεία που διαφημίζει να έχει κι αυτή κάποια δεοντολογικά ή άλλα προβλήματα. Ψιλά γράμματα, θα πει κάποιος. Όμως δεν είναι. Όταν η απώλεια του καταστατικού ρόλου της δημοσιογραφίας που είναι να ελέγχει την εξουσία γίνεται οριστική, τότε τα προβλήματα της κοινωνίας αποκτούν έναν οριστικό χαρακτήρα. Η πληροφόρηση καταλήγει να φιλτράρεται όχι μέσα απ’ την εξέταση της αλήθειας, αλλά απ’ το τίμημα που πληρώνει κάποιος για να δει ή να μη δει μια είδηση δημοσιευμένη. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Μόνοι ανάμεσα σε μόνους

Τα λόγια σταδιακά λιγοστεύουν. Είμαστε στο σημείο που ψάχνουμε τον πάτο του βαρελιού. Υπάρχουν φόβοι για εκρηκτικές εκτονώσεις των συσσωρευμένων αδιεξόδων κι ελάχιστη έκφραση αισιοδοξίας. Όμως η λύση δε βρίσκεται ούτε στα όπλα, ούτε στις απλές διορθωτικές κινήσεις. Χρειάζονται γενναίες αποφάσεις και βούληση τεράστιας αλλαγής. Υπάρχει κανείς διατεθειμένος να τις υιοθετήσει; Αυτό είναι το ζητούμενο. Και μαζί: υπάρχουν έντιμοι άνθρωποι να στελεχώσουν τις αναγκαίες θέσεις ευθύνης;

Η γενιά μου, άνθρωποι που γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’70, βρίσκεται σήμερα παροπλισμένη, χωρίς καμία προοπτική μπροστά της. Δεν υπάρχουν δουλειές, κι εκεί που πάνε να σχηματιστούν μοντέλα απ’ τον ενθουσιασμό και την αυταπάρνηση και την “τρέλα” ορισμένων από εμάς, αντιμετωπίζουν τεράστια εμπόδια. Εμείς οι ίδιοι έχουμε εξασκηθεί στην τέχνη της αυτοϋπονόμευσης, αποπροσανατολισμένοι εδώ και χρόνια απ’ την επίπλαστη ευμάρεια που καλλιεργήθηκε τριγύρω. Προσωπικά, νιώθω συχνά να πιάνω μόνος τα μαλλιά μου για να κρατιέμαι έξω απ’ το νερό. Δεν είναι ωραία κατάσταση αυτή για έναν νέο άνθρωπο. Και πιστεύω ότι δεν είμαι μόνος. Είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε καθένας για την πάρτη του. Δυστυχώς δεν έχουμε μάθει να συνεργαζόμαστε κι αυτή είναι μια ακόμα αιτία της συλλογικής χρεoκοπίας. Άραγε η κοινωνία συνειδητοποιεί ότι έχει χρεoκοπήσει ένας ολόκληρος τρόπος του υπάρχειν και του συνυπάρχειν; Ανάγνωση του υπολοίπου…

Θέλω ν’ ανοίξω τα πόδια σου

Θέλω ν’ ανοίξω τα πόδια σου να δω αν ανοίγουν

Θέλω να γλύψω την πλάτη σου να δω αν είναι κυρτή

Θέλω να μυρίσω τον αυχένα σου να δω αν κάμπτεται

Θέλω να χαϊδέψω το στήθος σου να δω αν είναι μαλακό

Θέλω ν’ ακουμπήσω το γοφό σου να δω αν είναι λείος

Θέλω να σου πω “σε θέλω” να δω αν μπορώ να το πω

Θέλω να ξεπεράσω τα προσχήματα να δω αν μπορώ να σου πω την αλήθεια

Απ’ τη συλλογή του Μίλτου Δευτεροκλασάτου “Κόντεψα”.

Ποιός έφερε τους αντισημίτες στην εξουσία;


Το έξοχο, μόλις 39 σελίδων βιβλίο, του Σταύρου ΖουμπουλάκηΑνίερη συγκυβέρνηση, εκδ. Πόλις, είναι ουσιαστικά μια διάλεξη για την Ελληνική κρίση η οποία δόθηκε την ημέρα της ορκωμοσίας της κυβέρνησης Παπαδήμου. Καθώς τον τελευταίο καιρό διαβάζω Ελληνικά βιβλία για την κρίση, σκέφτηκα ότι μια τόσο μικρής έκτασης ανάλυση θα υστερούσε έναντι των μακροσκελών κειμένων που τείνουν να μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον του κοινού τελευταία. Όμως η συντομία αυτού του κειμένου του δίνει ένα μεγάλο πλεονέκτημα σαφήνειας και το κάνει άξιο να διαβαστεί.

Πρόκειται για τη διατύπωση μιας ξεκάθαρης ορθολογικής θέσης κι άποψης, που δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης λέει ότι η κρίση μας οφείλεται τόσο στο ευρύτερο πολιτικοοικονομικό πλαίσιο, σε εξωτερικούς δηλαδή παράγοντες που σχετίζονται με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις παγκόσμιες οικονομικές εξελίξεις, όσο και στο στενότερο ορίζοντα της Ελληνικής παθογένειας, των πελατειακών σχέσεων, της διαφθοράς, της ατιμωρισίας, της αυθαιρεσίας.

Ο συγγραφέας είναι άμεσος, λιτός και σαφής. Δε θέλει να εστιάσει στη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού γενικά κι αόριστα ούτε στην πολιτική ατζέντα του γαλλογερμανικού άξονα, αν κι είναι σαφέστατα ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του. Θέλει να εστιάσει στο Ελληνικό πρόβλημα προβάλλοντας 2 πτυχές του: στην καλπάζουσα ανεργία και κυρίως στο έλειμμα δημοκρατίας, στην τρέχουσα κρίση δηλαδή της δημοκρατίας που μας οδήγησε στο σχηματισμό μιας μη εκλεγμένης κυβέρνησης. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Δεν είμαστε καταδικασμένοι


Όχι, δεν είμαστε καταδικασμένοι

Δεν είμαστε καταδικασμένοι από σκοτεινές δυνάμεις. Έχουμε δύναμη εμείς οι ίδιοι, μέσα βαθιά. Δύναμη να δημιουργήσουμε και δύναμη να αποτρέψουμε τα χειρότερα. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να αναμασάμε τις ίδιες δικαιολογίες. Μπορούμε να κάνουμε αυτοκριτική. Και να δεχτούμε τις δικές μας ευθύνες. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να κάνουμε συνεχώς τα ίδια λάθη. Έχουμε τη δυνατότητα να διαλέγουμε και το σωστό. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να πληγώνουμε τους άλλους, ούτε να πληγωνόμαστε απ’ αυτούς. Μπορούμε να τους κατανοήσουμε και να μας κατανοήσουν. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε εχθροί. Έχουμε πάντα ευκαιρίες να συμπορευτούμε. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να έχουμε μόνο προβλήματα. Μπορούμε να συμβάλλουμε με λύσεις. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να φτωχαίνουμε. Έχουμε τους πόρους και την ευφυία να πλουτίζουμε. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να αναπαράγουμε το ποταπό. Μπορούμε να επενδύουμε στο υψηλό. Να εκπλήσσουμε και να εκπλησσόμαστε. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να υποφέρουμε. ‘Εχουμε αστείρευτες δυνάμεις και πολλά αναλγητικά. Κι επίσης, έχουμε ο ένας τον άλλον. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να καταστρέφουμε. Μπορούμε να δημιουργούμε.

Δεν είμαστε καταδικασμένοι, ούτε έτσι αόριστα καταραμένοι.

Η μόνη βέβαιη -και κοινότοπη- καταδίκη μας είναι ο πεπερασμένος χρόνος μας πάνω στη γη.
Ας κάνουμε αυτό το σύντομο πέρασμα όμορφο, φιλικό, με αγάπη και φροντίδα για τους εαυτούς μας και τους διπλανούς μας.

Εύχομαι το 2012 να είναι μια χρονιά ευχάριστων εκπλήξεων, με περισσότερη διαύγεια, συνεργασία και φροντίδα!

Κάλαντα κάτω απ’ την Αχαρνών (Τροχαίο Έγκλημα I)


Το 1986 είπαμε τα κάλαντα κάτω απ’ την Αχαρνών.

Είμασταν πέντε παιδιά, μαζί κι η Νεφέλη.

Θυμάμαι να περιφερόμαστε γεμάτοι βιασύνη ανάμεσα από αυτοκίνητα.

Θυμάμαι τα πρώτα χρήματα που μας έδιναν οι γονείς μας κι ήταν τελικά η μισή μας είσπραξη.

Θυμάμαι να μετράμε τις δραχμούλες.

Θυμάμαι να γελάμε και να πειράζουμε τον ντροπαλό της παρέας.

Θυμάμαι να σταματάμε ξαφνικά το τραγούδι για ν’ ακουστεί μόνο αυτός.

Θυμάμαι να χτυπάμε πόρτες, πολλές πόρτες.

Και να μην ανοίγουν. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 68 other followers