27/01/2012
Μια μέρα είπαμε με την αδελφή μου να κάνουμε μαζί μια διαδρομή που κάνει συχνά για δουλειές και για βόλτες, να την ακολουθήσω δηλαδή στην πορεία της στο κέντρο με το καρότσι και τον ανηψιό μου. Ήταν η πιο αγωνιώδης διαδρομή της ζωής μου. Ήμουν διαρκώς σε εγρήγορση, εκτέλεσα καθήκοντα τροχονόμου, έκανα σήματα σε οδηγούς να μειώσουν ταχύτητα, διαπληκτίστικα με άλλους. Η κίνηση ενός γονιού με καρότσι στο κέντρο της ΑΘήνας είναι μια διαρκής διακινδύνευση. Σ’ ένα πολύ μεγάλο μέρος της διαδρομής η μαμά και το καρότσι βρίσκονταν μέσα στο δρόμο, γιατί το πεζοδρόμιο ήταν κατειλημένο από αυτοκίνητα ή από άλλα οχήματα. Στο πεζοδρόμιο κινούνταν μηχανές, αναπάντεχες κατασκευές ξεφύτρωναν αιφνιδίως, λακούβες, εμπόδια κ.λπ. Σε ανηφορικά σημεία οι ράμπες που υποτίθεται ότι διευκολύνουν την άνοδο, κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Σε κατηφορικά σημεία, το πεζοδρόμιο είναι τόσο λείο που ο οδηγός του καροτσιού είναι αδύνατο να φρενάρει. Η πορεία με το καρότσι στο κέντρο της Αθήνας είναι το απόγειο του ζειν επικινδύνως. Το τρομερό είναι ότι η κατάσταση αυτή έχει γίνει κοινότοπη, κι άρα αποδεκτή. Ανάγνωση του υπολοίπου…
Είμαι πολύ λυπημένος. Έχω το ίδιο συναίσθημα πόνου κι αδικίας που έχω νιώσει δεκάδες φορές όταν έρχομαι κοντά, πολύ κοντά στο θάνατο. Κι αυτό δε συμβαίνει σπάνια, αφού τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι με τα τροχαία εγκλήματα και την οδική ασφάλεια.
Αν κάτι λείπει εντελώς απ’ την Ελληνική δημοσιογραφία, όπως το έχει πει 
Είδα τις προάλλες τη Σιδηρά Κυρία. Δεν έχω διάθεση να ασκήσω κριτική στην ταινία που είναι μια μάλλον πολύ συντηρητική κι ακαδημαϊκή αντιμετώπιση ενός βιογραφικού θέματος. Θέλω να σταθώ στην εικόνα που φιλοτεχνεί η ταινία για το πρόσωπο της Μάρκγαρετ Θάτσερ. Η εκπληκτική Μέριλ Στριπ υποδύεται ένα πρόσωπο εντελώς αντιφατικό. Ένα πρόσωπο διαμέσου του οποίου αποκαλύπτεται το σκληρό, αδίστακτο κι εξαιρετικά απάνθρωπο μερικές φορές πρόσωπο της ίδιας της Πολιτικής εξουσίας. Γιατί Πολιτική δεν είναι μόνο οι νίκες στις εκλογές ή οι δοξασμένες πορείες προς το λαό, ούτε βέβαια μόνο η λήψη αποφάσεων που διευκολύνουν ή ικανοποιούν τον λαό. Πολιτική είναι και η διεξαγωγή πολέμων, Πολιτική είναι και οι σκληρές κι αναγκαίες αποφάσεις. Πάνω σ’ αυτή την μάλλον τραγική φιγούρα συγκρούονται αρκετά: η πατριαρχική κοινωνία που αντιμετωπίζει μια νεαρή γυναίκα με υπεροψία. Η ανώτερη τάξη που αντιμετωπίζει την κόρη του παντοπώλη με περιφρόνηση. Η ίδια η πολιτική ζωή που αντιμετωπίζει με μένος όσους θέλουν να “σπάσουν αυγά”. 
Τα λόγια σταδιακά λιγοστεύουν. Είμαστε στο σημείο που ψάχνουμε τον πάτο του βαρελιού. Υπάρχουν φόβοι για εκρηκτικές εκτονώσεις των συσσωρευμένων αδιεξόδων κι ελάχιστη έκφραση αισιοδοξίας. Όμως η λύση δε βρίσκεται ούτε στα όπλα, ούτε στις απλές διορθωτικές κινήσεις. Χρειάζονται γενναίες αποφάσεις και βούληση τεράστιας αλλαγής. Υπάρχει κανείς διατεθειμένος να τις υιοθετήσει; Αυτό είναι το ζητούμενο. Και μαζί: υπάρχουν έντιμοι άνθρωποι να στελεχώσουν τις αναγκαίες θέσεις ευθύνης;
Πρόσφατα σχόλια