Δε θα το πιστέψετε αλλά σήμερα συνάντησα ξανά την εκκεντρική γνωστή μου που είχε κουρευτεί σαν τη Μέρκελ. Μου πρότεινε να πάμε και για καφέ αλλά δεν είχα χρόνο, “μια άλλη φορά ίσως” της είπα. Δε θυμόμουν το όνομα της, και προσπάθησα να βρω έναν ευγενικό τρόπο να της το πω για να μην την προσβάλλω. Ούτε εκείνη θυμόταν το δικό μου. Μου είπε πως τη λένε “Λένι”. Της έδωσαν οι γονείς της αυτό το όνομα γιατί αγαπούσαν κι οι δυο τη Δίκη του Κάφκα. Η Λένι ήταν η γκουβερνάντα του θείου του Γιόζεφ Κ.
Το κούρεμά της είχε κάπως αλλοιωθεί, μα εκείνο που έκανε τώρα μεγάλη εντύπωση σε σχέση με το παρουσιαστικό της ήταν το λευκό τι σερτ της που ανέγραφε με μια ωραία γραμματοσειρά τη λέξη ΕΥΚΑΙΡΙΑ. Πρόσεξε ότι κόλλησα το βλέμμα μου στο μακό της και μου χαμογέλασε. Γύρισε την πλάτη της και μου αποκάλυψε την πίσω πλευρά όπου έγραφε ΒΟΗΘΕΙΑ.

“Θα στο πω απλά” μου είπε. Στεκόμαστε στην Ασκληπιού σχεδόν στο ύψος της Αλεξάνδρας. “Χαίρομαι κρυφά μ’ αυτό που συμβαίνει. Φοβάμαι μεν κι εγώ, και ανησυχώ. Αλλά χαίρομαι κιόλας. Χαίρομαι γιατί νιώθω δικαιωμένη που αγαναχτούσα με χιλιάδες προβλήματα που αντιμετώπιζα στην καθημερινότητά μου εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Έχω αλλάξει δεκάδες δουλειές, έχω αντιμετωπίσει δεκάδες καχύποπτους και βλαμμένους ανθρώπους που δεν ήθελαν να με βοηθήσουν, που δεν ήθελαν να βοηθήσουν κανέναν. Γι’ αυτό έγραψα τη λέξη βοήθεια στην πίσω πλευρά”. Γύρισε την πλάτη της και μου έδειξε το πίσω μέρος του μακό της. Continue reading
