Τρόποι συνύπαρξης

Συναντήθηκα με μια γνωστή μου τυχαία στο δρόμο. Δε θυμηθήκαμε που είχαμε γνωριστεί, αλλά είμασταν αρκετά εγκάρδιοι και φιλικοί μεταξύ μας. Θυμόμουν ότι ήταν πάντα κάπως εκκεντρική. Τώρα όπως μου είπε είχε βρει έναν καινούργιο τρόπο να προκαλεί. Είχε κουρευτεί σαν τη Μέρκελ.

Η γνωστή μου

Τη ρώτησα πώς ζει. Μου είπε “δύσκολα”. Χωρίς δουλειά, χωρίς αγόρι, αλλά ευτυχώς με φίλους και οικογένεια υποστηρικτική. Ήταν χαρούμενη γιατί είχε λιακάδα. Μου είπε ότι συζητούσε με κάποιους φίλους της να κάνουν μαζί μια δουλειά κι ότι ήταν ενθουσιασμένη μ’ αυτή την προοπτική.

“Δε θέλω να γίνω εκατομμυριούχος”, μου είπε, “θέλω όμως να αμοίβομαι για μια δουλειά που μ’ αρέσει”.

Τη ρώτησα αν ψήφισε. Μου είπε ότι ψήφισε ένα κόμμα της αριστεράς, αλλά ότι δεν περίμενε πολλά απ’ αυτό. Είναι πεπεισμένη ότι η αλλαγή, η όποια αλλαγή θα έρθει απ’ τους πολίτες που θα κάνουν τα πράγματα διαφορετικά. Της είπα ότι η κεντρική πολιτική σκηνή ορίζει πολλά. Δε συμφώνησε. Είπε ότι ένα πράγμα κυρίως την ενδιαφέρει: “Ο τρόπος που συνδεόμαστε μεταξύ μας”. Της ζήτησα εξηγήσεις.

Και συνέχισε: “Μ’ ενδιαφέρει ο τρόπος που συνομιλούμε, που κοιταζόμαστε. Ο τρόπος που ζούμε καθημερινά μεταξύ μας. Τα βλέμματα που ανταλλάσσουμε. Η ειλικρίνεια και η αγάπη μεταξύ μας. Μ’ ενδιαφέρει να έχουμε σχέσεις αλληλεγγύης, ανθρώπινες. Να ανεχόμαστε τα κουσούρια των άλλων, να μην κλέβει ο ένας τον άλλον, κι όλοι μαζί το κοινό μας ταμείο. Μ’ ενδιαφέρει να συνυπάρχουμε ειρηνικά με δικαιοσύνη και ισονομία. Ξέρω ότι ακούγομαι αφελής, ξέρω όμως ότι δεν είμαι. Κουρεύτηκα σαν τη Μέρκελ για να καταλαβαίνουν οι ανόητοι ότι είμαστε όλοι φτιαγμένοι απ’ το ίδιο υλικό. Άνθρωποι διάολε. Μ’ ενδιαφέρει όλοι να απολαμβάνουμε το σεβασμό των άλλων, να δίνουμε προτεραιότητα σ’ όσους έχουν ανάγκη, να μπαίνουμε στη θέση του άλλου. Μ’ ενδιαφέρει να συνεργαζόμαστε σε δίκαιες βάσεις. Να μην είμαστε συνέχεια καχύποπτοι με τους άλλους. Να είμαστε ταπεινοί, να διδάσκουμε και να διδασκόμαστε δια του παραδείγματος”.

Τη ρώτησα αν διαβάζει το μπλογκ μου. Είπε όχι. Της χαμογέλασα. Φιληθήκαμε κι είπαμε εις το επανειδείν.

Ο ώριμος λαος

Μόνον ένας ουσιωδώς ανώριμος λαός θα αρεσκόταν να ακούει πώς είναι ώριμος.

Ένας πραγματικά ώριμος λαός, αν άκουγε κάποιον να τον αποκαλεί ώριμο λαό θα αναρωτιόταν γιατί τον αποκαλεί ώριμο.

Ο ώριμος λαός δεν αναρωτιέται αν είναι ώριμος, απλά το γνωρίζει.

Όμως ένας βαθειά ανώριμος λαός θέλει να του λένε ότι είναι ώριμος, γιατί ψυχανεμίζεται ότι είναι ανώριμος κι ότι στην πραγματικότητα δεν θέλει καθόλου να ωριμάσει γιατί έχει βολευτεί.

Ο ανώριμος λαός έχει προφανώς κόμπλεξ κατωτερότητας κι αντιστέκεται σθεναρά στη διάγνωση της ανωριμότητάς του, πόσο μάλλον στις προτεινόμενες θεραπείες της.

Έτσι, όποιος αποκαλεί ώριμο το λαό, γνωρίζει ότι απλά χαϊδεύει τα αυτιά ενός ανώριμου και συμπλεγματικού λαού, που δε θέλει να παραδεχτεί την ανωριμότητά του, γιατί φοβάται να την αντιμετωπίσει.

Ο ανώριμος λαός αρνείται να ωριμάσει γιατί φοβάται να ωριμάσει. Continue reading

Χρειαζόμαστε παραδείγματα

Χρειαζόμαστε παραδείγματα ατομικά και συλλογικά που θα υπερβαίνουν τα χρεωκοπημένα μοντέλα και τις χρεωκοπημένες πρακτικές.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα συνεργατικών και συνεταιριστικών σχέσεων.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα ειλικρινών και πολύπλευρων σχέσεων.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα δίκαιων και διαφανών σχέσεων.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα που συγκροτούν μη βίαια και δημιουργικά έργα.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα που θα εμπνεύσουν πολλούς ανθρώπους.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα που εμπεδώνουν τη δημοκρατία και το διάλογο.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα που αποκεντρώνουν την ισχύ. Continue reading

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 85 other followers