Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση για τις εφαρμογές στα iPhone που αποκαλύπτουν τις θέσεις των ραντάρ ανίχνευσης ταχύτητας έλαβα κάποια σχόλια που με έκαναν να σκεφτώ πόσο δύσκολο είναι να ευαισθητοποιηθούν οι άνθρωποι για τα θέματα της οδικής ασφάλειας. Συνήθως οχυρωνόμαστε πίσω από μασημένη τροφή, από αυτοματισμούς, από στερεότυπα, από ιδεολογικές προκαταλήψεις και παραπληροφόρηση, κι εκφέρουμε απόψεις που μπορούν να συντηρούν και να επεκτείνουν τα προβλήματα. Εν πάση περιπτώσει, θα επανέλθω σ’ όλα αυτά σύντομα. Τώρα θέλω να αναφερθώ σε μια πολιτισμική μας πια στάση. Η προτεραιότητα στους δρόμους μας ανήκει ξεκάθαρα στους οδηγούς. Οι πεζοί, είτε βρίσκονται σε διάβαση, είτε αλλού, πρέπει να σταματήσουν για να περάσουν τα αυτοκίνητα. Όποιος έχει ταξιδέψει στο εξωτερικό, θα έχει διαπιστώσει ότι σε πάρα πολλές χώρες, η προτεραιότητα ανήκει στους πεζούς (και στην Ολλανδία στα ποδήλατα) με την εξής έννοια: όταν ένας πεζός σταθεί σε μια διάβαση χωρίς σηματοδότη, οι οδηγοί σταματούν για να περάσει. (περισσότερα…)

Δεν είναι προωταπριλιάτικο αστείο! Χθες, στις νυχτερινές ειδήσεις της ΝΕΤ είδα με έκπληξη ρεπορτάζ απ’ το εξωτερικό επενδυμένο με εικόνες μοντέλων, το οποίο μας πληροφορούσε για τη νέα κολεξιόν μαγιό πολύ γνωστής μάρκας. Η πρακτική δεν είναι ξένη στη ΝΕΤ, έχω γράψει γι’ αυτό σχετικά στο παρελθόν. Στα ιδιωτικά κανάλια βέβαια αυτό είναι κάτι που γίνεται κατά κόρον. Μέσα στα δελτία ειδήσεων, παρεισφρέουν διαφημίσεις με το μανδύα της είδησης. Και μπορεί πράγματι μερικές φορές ένα προϊόν να συνιστά σημαντική είδηση, με θέση σ’ ένα δελτίο, αλλά νομίζω ότι μια απλή νέα κυκλοφορία κάποιας κολεξιόν μονο σαν διαφήμιση θα μπορούσε να εκληφθεί. Ένα πιο πονηρό μυαλό θα έλεγε ότι προσπαθεί και η ΝΕΤ να ανταγωνιστεί τα ιδιωτικά κανάλια, δείχνοντας το βράδυ νεαρές γυναίκες με μαγιό… Σε κάθε περίπτωση, η διαφήμιση μαγιό στο δελτίο ειδήσεων της δημόσιας τηλεόρασης μπορεί τελικά να είναι και κάτι ανώδυνο, αλλά μας κάνει να αναρωτιόμαστε ακόμα περισσότερο για την εγκυρότητα ή για την προέλευση και τη σκοπιμότητα άλλων ειδήσεων.

Η επίσκεψη στο κεντρικό κτίριο των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον. Στην ξενάγηση που μπορείς να πάρεις, έχεις την ευκαιρία να δεις τη μεγάλη αίθουσα συνεδριάσων καθώς και την αίθουσα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Στους χώρους της ξενάγησης βλέπεις πολλά και μαθαίνεις αρκετές πληροφορίες που μπορεί να μην είχες προσέξει στο παρελθόν. Απ’ τα πολλά κι ενδιαφέροντα νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ αυτό το αντικείμενο, που εκτίθεται απέναντι από συντρίμια της Χιροσίμα. Ο Κολομβιανός μουσικός Cesar Lopez στη θέση της κάννης ενός όπλου έβαλε το μπράτσο μιας κιθάρας, για να σχολιάσει τον εξηντακονταετή πόλεμο στη χώρα του και να διαχύσει το μήνυμα της μη-βίας. Ο άνθρωπος αυτός έφτιαξε ένα απλό αντικείμενο εξαιρετικής απλότητας και σαφήνειας. Ένα υβρίδιο, που ακυρώνει τη βία και υμνεί τη ζωή. Σου λέει ότι και η μουσική μπορεί να γίνει όπλο, για να πείσεις. Χωρίς να σκοτώσεις, χωρίς να πληγώσεις. Με τη δύναμη της τέχνης. Η μουσική μπορεί να σε ομορφύνει, ένα όπλο ποτέ. Η Escopetarra, όπως την ονόμασαν (πυροβολιθάρα), του Lopez δεν εκτίθεται σαν έργο τέχνης σε κάποιο μουσείο. Είναι η ζωντανή απόδειξη της ανθρώπινης δημιουργικότητας, της ανθρωπιάς, της καταδίκης της βίας, και της εξύμνησης της ομορφιάς και γι’ αυτό εκτίθεται σ’ ένα κτίριο τόσο πολιτικό όσο αυτό.