Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε γελοιοποιούν, μετά σε πολεμούν, και μετά κερδίζεις

Μαχάτμα Γκάντι

1. Χρησιμοποιώ επώνυμα κάθε δυνατή πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης και ιστοσελίδας σαν να με παρατηρεί όλος ο κόσμος.
2. Διατηρώ τον έλεγχο του περιεχομένου μιας τουλάχιστον σελίδας, όπου αναρτώ τη δική μου άποψη (είτε ιστοσελίδα, είτε ιστολόγιο).
3. Χρησιμοποιώ κείμενο, ήχο, εικόνα, οτιδήποτε μπορεί να βοηθήσει την καμπάνια μου.
4. Πάντα ενημερωμένος. Η καμπάνια μου πρέπει να είναι πλήρως στοιχειοθετημένη. Λινκ, λινκ, λινκ.
5. Συζητώ μέσα στα πλαίσια του θέματος και δεν διολισθαίνω σε προσωπικές αντεγκλίσεις. Φροντίζω να είμαι πάντα ψύχραιμος όταν μου επιτίθενται ή με γελοιοποιούν
6. Είμαι ανεξάρτητος. Δεν έχω άλλο συμφέρον απ’ το κοινό καλό.
7. Είμαι συνεπής. Παρακολουθώ το θέμα καθημερινά. Δεν αρκούν μερικά μόνο κλικ για να επιτύχει μια καμπάνια. Πίεση, πίεση, πίεση.
8. Είμαι επίμονος κι εστιασμένος. Δεν εγκαταλείπω όταν βλέπω ότι το ενδιαφέρον των άλλων για την καμπάνια μου έχει ατονήσει. Είμαι στοχοπροσηλωμένος.
9. Αναζητώ διαρκώς συμμάχους και συζητώ με τους πάντες. Κοιτάζω να μεταφέρω την καμπάνια μου στον απτό δημόσιο χώρο.
10. Παραδέχομαι τα λάθη μου και προχωρώ σε διορθώσεις. Διεκδικώ δίκαιες λύσεις κι επισημαίνω όποιο θετικό αποτέλεσμα επιτυγχάνεται.

+1 Αν χρειαστώ πόρους τους αναζητώ κατευθείαν απ’ τους πολίτες. Όταν με ρωτούν τί είμαι, απαντώ «αυτό που πρέπει να είμαστε όλοι: ενεργός πολίτης».

Πριν από μερικές ημέρες είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια αυτοσχεδιαστική παράσταση χορού, στην οποία είχαν προσκληθεί να χορέψουν 75 έλληνες κι ελληνίδες χορογράφοι, χορευτές, εικαστικοί, σκηνογράφοι κ.λπ. Παρακολούθησα τις 2 απ’ τις 4 ημέρες. Και πραγματικά ενθουσιάστηκα. Όχι μόνο απ’ το μεγαλείο αυτής της τέχνης, και πιο συγκεκριμένα απ’ το απώγειό της που είναι κατά τη γνώμη μου ο αυτοσχεδιασμός, αλλά απ’ τους ανθρώπους που συμμετείχαν στο εγχείρημα. Ήταν όλοι συγκινητικά διαθέσιμοι στο βλέμμα μας, άλλοι πιο δυνατοί στην τεχνική, άλλοι πιο επιρεπείς στο δράμα ή στην κωμωδία, μα όλοι ζεστοί, δοτικοί, αληθινοί.

Βγαίνοντας απ’ την αίθουσα σκεφτόμουν μονότονα ότι σ’ αυτή τη χώρα υπάρχει ένα εκπληκτικό δυναμικό που μένει ανεκμετάλευτο. Αναφέρομαι κυρίως στη γενιά μου, αλλά και σε νεότερους ανθρώπους, που είναι δημιουργικοί, που διαβάζουν, παρκολουθούν ταινίες, παραστάσεις θεάτρου και χορού, συναυλίες, που ταξιδεύουν, που έχουν ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση, έχουν σπουδές και ασφυκτιούν στο πλαίσιο που λέγεται σύγχρονη Ελλάδα. Είναι κυριολεκτικά μια πολυπρόσωπη βόμβα, η οποία μένει ασφαλισμένη, ανενεργή, σε κατάσταση ατέρμονης αναμονής κι εσωστρέφειας. Νέοι άνθρωποι που γράφουν έργα, ποιήματα, μυθιστορήματα, που ζωγραφίζουν, που φτιάχνουν κόμικς, που σκηνοθετούν και παίζουν σε παραστάσεις, που χορεύουν, σκηνοθετούν ταινίες, γράφουν και παίζουν μουσική, που τραγουδούν, που έχουν ιστολόγια, myspace και Twitter λογαριασμούς. Νέοι αρχιτέκτονες, τεχνίτες, εραστές των τεχνών και των χειροτεχνιών, δεκάδες κι εκατοντάδες άνθρωποι που παράγουν έργα με πενιχρά μέσα, χωρίς να ακούγονται πουθενά. Νέοι που δρουν υγειώς στο πεδίο των επιχειρήσεων, των ελεύθερων επαγγελμάτων κ.λπ.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, κάποιους απ’ τους οποίους τους γνωρίζω, άραγε πώς ζουν, πού ζουν για την επίσημη πραγματικότητα; Αυτοί οι άνθρωποι, το άνθος της χώρας, γιατί είναι καταδικασμένο στην κατάθλιψη και τις φοβίες; Πού βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι για τα παραδοσιακά Μέσα; Για το επίσημο κράτος και τις δομές του; Για την επίσημη πολιτική σκηνή; (περισσότερα…)