Επίθεση, φωνάζουν φίλε και βιαιοπραγούν. Δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον βουλευτών. Ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον επιχειρηματιών. Άνεργοι εναντίον εργαζομένων. Επιχειρηματιών εναντίων βουλευτών. Ιδιωτικών υπαλλήλων εναντίον δημοσίων υπαλλήλων. Εργαζομένων εναντίον ανέργων. Και πάει λέγοντας (και κάνοντας). Βία που δικαιολογείται, βία που νομιμοποιείται για οποιοδήποτε λόγο, βία εναντίον όλων, βία που σπέρνει ζόφο και πανικό. Οχλοκρατία, οχλοανοησία, οχλοφασισμός. Και πονηρία εξουσιαστική. Ο θρίαμβος του επαγγελματικού επικοινωνισμού. Φόβος φίλε. Μια χώρα στο φόβο, τη σύγχυση, τη βρωμιά. Επαγγελματική διάχυση φόβου φίλε. Απελπισία κι αίσθηση κινδύνου. Φρίκη. Διαφημίσεις που καλλιεργούν την φρίκη και τον πανικό. Ειδήσεις που καλλιεργούν την φρίκη και τον πανικό. Ψεύδη που καλλιεργούν την φρίκη και τον πανικό. Και θύματα φίλε, πολλά θύματα. Καθημερινά. Για ασήμαντες αφορμές. Και ταυτόχρονα, καμία διάθεση για λύσεις. Όλα κάτω απ’ το χαλάκι. Στο φαντασιακό μας τα πάμε περίφημα. Χρεωκοπημένοι ωστόσο εδώ και καιρό. Ηθικά και πνευματικά. Κάποιοι ονειρεύονται εμφυλίους. Και σε κάνουν να νιώθεις ένοχος που δεν έγινες κλέφτης και υποκριτής. Επίθεση, λοιπόν φίλε. Όλοι εναντίον όλων. Πολίτες εναντίον δημοσιογράφων. Δημοσιογράφοι εναντίον πολιτών. Θυμωμένοι εναντίον εφησυχασμένων. Εφησυχασμένοι εναντίον θυμωμένων. Στους άμβωνες δεν καταλαβαίνουν τίποτα, συνεχίζουν το κήρυγμα που μας έφτασε ως εδώ. Υποκριτές. Ας τους φάμε κι αυτούς. Για να βυθιστούμε λίγο νωρίτερα. Υπάρχει βιασύνη μεγάλη φίλε. Να μετρήσουμε κι άλλα θύματα. Καθημερινά. Από τροχαία, από διαφημιστικές πινακίδες, κακοφτιαγμένους δρόμους, αγορασμένα διπλώματα. Από εργατικά δυστυχήματα, από ανόητες ασθένειες, από φόβο και πανικό. Όλα βουβά. Με πνιγμένο θρήνο. Κι ανώδυνα. Εδώ πέρα φίλε όλα τα περνάμε ανώδυνα. Έχουμε λάβει μαζικά επισκληρίδιο αναισθησία. Πεθαίνουν γύρω μας άνθρωποι και λέμε ήταν θέλημα θεού, ήταν παράπλευρες απώλειες, ήταν άτυχοι, ίσως και να τους άξιζε. Είμαστε κατάπτυστοι, έχουμε ερωτευτεί το θάνατο, έχουμε γοητευτεί απ’ τον ανορθολογισμό. Εδώ πέρα θα μας σκοτώσουν οι εφιάλτες κάποιων, εδώ πέρα θα μας σκοτώσει το γεγονός ότι έχουμε πάψει να ονειρευόμαστε. Το μόνο που βουίζει στο μυαλό μας είναι ο θάνατος, αυτό μας τριβελίζει διαρκώς τη σκέψη. Να επιτεθούμε σ’ όποιον βρούμε μπροστά μας. Λαός χουλιγκάνων. Εθνική ομάδα παραλογισμού. Όλοι φταίνε, αλλά δε φταίμε ποτέ εμείς. Οι καθρέφτες σ’ αυτή τη χώρα είναι διακοσμητικοί. Εδώ πέρα η πρέζα κάνει θραύση. Ηθικά, οντολογικά. Ό,τι αυξάνει την απόσταση απ’ την πραγματικότητα είναι ευπρόσδεκτο. Εδώ πέρα τα λόγια είναι χρυσός και η ζωή δεν έχει καμία αξία. Όσο πιο παράλογες οι επιθέσεις τόσο πιο νόμιμες, τόσο πιο σημαντικές στη συνείδησή μας. Εδώ κάνουν θραύση οι θεωρίες συνωμοσίας, η δυσπιστία, η ριζική καχυποψία. Έχουμε βάλει για ύπνο τον ορθό λόγο και κατευθυνόμαστε ενθουσιασμένοι στα σκοτάδια. Δυνητικά είμαστε όλοι νεκροί, απλά δεν το έχουμε ακόμα καταλάβει. Με τη σιωπή μας, με τις παράλογες φωνές και τις παράλογες πράξεις, ανοίγουμε όλο και πιο βαθιά το λάκο μας. Κι όμως τη χρειαζόμαστε τη λογική φίλε. Τη χρειαζόμαστε όσο και την φίλη της τη φαντασία, που την έχουμε κι αυτή χάσει. Έχουμε γίνει λαός ψυχασθενών, σχιζοφρενών φίλε. Αλήθεια, θέλει κανείς μας να θεραπευτούμε; Γιατί αν θέλουμε, υπάρχει και κάτι καθησυχαστικό φίλε. Υπάρχουν τρόποι εντός της λογικής κι εκτός της βίας. Τρόποι ανθρώπινοι. Τρόποι δημοκρατικοί. Τρόποι της ζωής κι όχι του θανάτου. Εμείς αποφασίζουμε φίλε.