Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Οι νεκροί απ’ τις πυρκαγιές καθώς και η εκτεταμένη καταστροφή των δασών αποδεικνύουν ότι η χώρα έχει περιέλθει σε μια μεγάλη κρίση.

Το ερώτημα που απασχολεί αυξανόμενα την ελληνική κοινωνία τελευταία, αυτό το αμείλικτο «ποιός βάζει τις φωτιές», θα πρέπει για λόγους ευκολίας να αντικατασταθεί από το απλοποιητικό ερώτημα «ποιός έχει συμφέρον, ποιός κερδίζει απ’ τις πυρκαγιές», ώστε να δούμε ποιοί ευθύνονται για την τεράστια καταστροφή που υπέστη φέτος το καλοκαίρι η Πελοπόννησος και να έχουμε συνακόλουθα πρόχειρη μια ασφαλή «λίστα υπόπτων».

Κατά τη γνώμη μου οι ηθικοί αυτουργοί της πρόσφατης καταστροφής στην Ελλάδα είναι όσοι έχουν συμφέρον απ’ τη συντήρηση του σημερινού status quo και την επακόλουθη διαιώνιση της εκτεταμένης κρίσης, δηλαδή: (περισσότερα…)

Εδώ και αρκετούς μήνες παρακολουθούμε μια άνευ προηγουμένου συζήτηση περί «πρόωρων εκλογών» η οποία κορυφώνεται τις τελευταίες ημέρες, όπου οι πάντες συμφωνούν πλέον, ότι θα γίνουν εκλογές τον προσεχή Σεπτέμβριο. Πέρα απ’ το σκανδαλώδες στοιχείο του αποπροσανατολισμού του δημόσιου διαλόγου που πέτυχε η εν λόγω φλυαρία και ρητορική (αντί να γίνονται στους υπουργούς ουσιαστικές ερωτήσεις, τα Μέσα τούς ρωτούν εδώ και μήνες πότε θα γίνουν εκλογές), θα πρέπει να επισημάνουμε ότι αμφότερα τα μέρη του λεγόμενου «δικομματισμού», χρησιμοποιούν τη συνταγματική δυνατότητα των πρόωρων εκλογών προς ίδιον όφελος. Αφού δε μπορούμε να κατηγορήσουμε ένα μόνο σχηματισμό, συμπεραίνουμε ότι εδώ υπάρχει ένα είδος αμοιβαίου οφέλους. (περισσότερα…)

Με αφορμή την κινητοποίηση που ξεκινά ο emporas για τη διαφήμιση του Smokeless Chip Card στην ΕΤ1 και ΕΤ3.

Η διαφήμιση είναι εδώ και καιρό η πέμπτη εξουσία καθώς ανεμπόδιστα υποκαθιστά κι ελέγχει την τέταρτη εξουσία, δηλαδή τον Τύπο, κατορθώνοντας όχι μόνο να τον χρηματοδοτεί, αλλά και να του υπαγορεύει εν πολλοίς το περιεχόμενο.

Σαν αποτέλεσμα, αντί ο Τύπος να ελέγχει την εξουσία της διαφήμισης και των διαφημιζόμενων επιχειρήσεων, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η διαφήμιση λειτουργεί ως μέσο ελέγχου του περιεχομένου του Τύπου, κοινώς φιλτράρει το «τί λέγεται» και «τί δε λέγεται» στα Μέσα. Η διαφήμιση, ο διαφημιστικός προϋπολογισμός, η διαφημιστική πίτα, λειτουργεί ως ο χρήσιμος «διαμεσολαβητής». Αν για παράδειγμα, μια επιχείρηση απολαμβάνει ασυλία απ’ τα Μέσα, αυτό συμβαίνει γιατί τα ελέγχει μέσω της διαφήμισης, πληρώνοντας διαφημιστικό χώρο. Πελάτης των Μέσων Ενημέρωσης δεν είναι ο καταναλωτής αλλά οι διαφημιστικές εταιρείες και οι διαφημιζόμενοι. Το συμφέρον των Μέσων είναι να ευχαριστούν τους χρηματοδότες τους, κι οι τελευταίοι το γνωρίζουν καλά. (περισσότερα…)