Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Χθες το βράδυ κλήθηκα στη ΝΕΤ να μιλήσω για το φαινόμενο του μπλόγκινγκ με αφορμή το ιστολόγιο της Αμαλίας Καλυβίνου, που έγινε δεύτερο θέμα στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων. Ομολογώ ότι από χθες σκέφτομαι διαρκώς αυτό που έγραφε ο Πιερ Μπουρντιέ περί της συντομίας του τηλεοπτικού λόγου και της αδυναμίας του να εκφράσει την ανθρώπινη σκέψη σε βάθος. Ο ίδιος κίνδυνος, με άλλους όρους, ισχύει και για τα ιστολόγια, αλλά καθότι δεν υπάρχει ακόμα «κανόνας», μπορούμε να ελπίζουμε ότι τα Νέα Μέσα θα γίνουν πιο δεκτικά στην φυσιολογική ροή της σκέψης και του λόγου και δεν θα υποταχθούν στη συνθηματολογία, στην ατάκα, στην εντυπωσιοθηρία του πυροτεχνήματος.

Νομίζω ότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ιστολόγιο της Αμαλίας Καλυβίνου επιβεβαιώνει περίτρανα τη δύναμη του Μέσου. Ωστόσο, η συμπαράσταση των ελλήνων μπλόγκερ καθώς και το ενδιαφέρον των παραδοσιακών Μέσων για τις καταγγελίες της καρκινοπαθούς, δε μπορεί να διαβαστεί μονοσήμαντα. Με μια πρώτη ματιά φαίνεται ότι υπάρχει μια έντονη ανάγκη απ’ την πλευρά των ιστολόγων να υπερασπιστούν την ύπαρξή τους, ακόμα κι αν όλη η στάση τους απέναντι στα πράγματα και στο Μέσο είναι εντελώς αντίθετη από εκείνη της κ. Καλυβινού. Απ’ την άλλη πλευρά, τα παραδοσιακά Μέσα, υποχρεώνονται να αναδημοσιεύσουν την προσωπική ιστορία ενός ανθρώπου, και μια ιστορία που πιθανώς υπό άλλες συνθήκες να λογοκρινόταν, γιατί μυρίζονται ότι εκεί «υπάρχει θέμα». Βέβαια, τα τελευταία κάνουν ό,τι μπορούν καθημερινά για να «θάβουν» ανάλογες ιστορίες, όταν δε αυτές δεν είναι «θεαματικές». Η ιστορία της κ. Καλυβινού είναι ενδεικτική του τί συμβαίνει σήμερα στην ελληνική κοινωνία, κι όχι μόνο. Εξαιτίας του φαινομένου των ιστολογίων βλέπουμε ανάγλυφα σήμερα όλη την παθολογία της χώρας μας: τα ΜΜΕ, την πολιτική, τους γιατρούς, τις φαρμακοβιομηχανίες, τους ανήμπορους πολίτες, αλλά και τους πολίτες που αντιδρούν, έστω σπασμωδικά.

Η ενημέρωσή μας πλαταίνει. Πόσοι και πόσο το αντέχουμε;

Αρκετός λόγος γίνεται τελευταία για το βιβλίο και τα μπλογκ. Για τα «βιβλιοφιλικά» έντυπα και τα μπλογκ, για την κριτική και τους κριτικούς κ.λπ. Ωστόσο στις βασικές της πτυχές η συζήτηση, αν υπάρχει συζήτηση κι όχι μικρομονόλογοι, έχει αγνοήσει το βασικότερο ίσως πρόβλημα του Τύπου σήμερα που είναι η διογκούμενη αναξιοπιστία του. Αρκετοί ισχυρίζονται ότι προκειμένου κανείς να λάβει έγκυρη ενημέρωση και γνώση θα καταφύγει στα παραδοσιακά Μέσα κι όχι στα ιστολόγια, αλλά αυτό δεν αποδεικνύει ότι τα παραδοσιακά Μέσα ΕΙΝΑΙ αξιόπιστα. Μπορεί να είναι περισσότερο αξιόπιστα ή πιο έγκυρα απ’ τα ιστολόγια που είναι όντως εντελώς άναρχα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ανταποκρίνονται στις προσδοκίες για έναν Τύπο αξιώσεων. Αν άξιζε το προϊόν του παραδοσιακού Τύπου, θα είχε και τις αντίστοιχες πωλήσεις. Αλλά σήμερα κανείς δε μπορεί να πει με ασφάλεια πόσες πωλήσεις θα έκαναν οι κυριακάτικες εφημερίδες στην χώρα μας, εάν δεν «επιδοτούσαν» την αγορά του προϊόντος τους με διάφορα «δώρα» και παροχές. (περισσότερα…)