Πάνω που είχα αρχίσει να απελπίζομαι και να πιστεύω ότι κανείς δε θα γράψει για το We the Media του Gillmor, ήρθε το αφιέρωμα του Marketing Week στη δημοσιογραφία των πολιτών για να μου θυμήσει ότι υπάρχουν ακόμα ζωντανοί δημοσιογράφοι. Ο Θανάσης Αντωνίου, ο αρχισυντάκτης του συγκεκριμένου περιοδικού, είναι ένας απ’ αυτούς. Παρ’ όλο που διαφωνούμε σε μερικά θεμελιώδη ζητήματα (πράγμα που διαπιστώσαμε στην παρουσίαση του βιβλίου μου για τη διαφήμιση), θεωρώ ότι κάνει εξαιρετική δουλειά στο περιοδικό όπου εργάζεται. Βάζει τα γυαλιά σε πολλούς «κλαδικούς» δημοσιογράφους που νομίζουν ότι η δουλειά τους είναι να υμνούν ή να κατακρίνουν για όλα την αγορά, κι αντί να προσχωρήσει στη γενικευμένη οκνηρία κι εμπάθεια, ασχολείται με τα εκάστοτε ζητήματα υπεύθυνα και ζωηρά. Στο τρέχον αφιέρωμα αναφέρεται και σε ‘μένα εκτός των άλλων, ως «ενεργό και δημοφιλή μπλόγκερ» κάτι που δεν συμμερίζομαι απαραίτητα. Βέβαια διάβασα εδώ ένα σχόλιο που επικυρώνει όσα ισχυρίζομαι στο βιβλίο μου. Θα επεκταθώ αν μου ζητηθεί, αλλά επιγραμματικά απαντώ ότι ένας ιστολόγος δεν μπορεί να κρίνεται απ’ τη συχνότητα εγγραφών του. Όσοι διακονούν τέτοιες απόψεις ας σκεφτούν λίγο τί λένε. Μόνο αυτό. Κατά τ’ άλλα το αφιέρωμα είναι επαρκές. Κι αναμενόμενο, για ένα περιοδικό μάρκετινγκ, αφού τελειώνει ως εξής :«Μας ενδιαφέρει διαφήμιση που είναι πραγματικά δημιουργική, που έχει την ποιότητα την οποία αναζητούν πλέον οι άνθρωποι. Δεν θέλουμε διαφήμιση που καταλήγει να είναι ενοχλητική, που θα παρεμβαίνει στη σχέση των αναγνωστών μας με το περιεχόμενο και θα τους διακόπτει»
Συντάκτης: Manolis Andriotakis
Δύο βιβλία για τα Μέσα
Πρόσφατα μεταφράστηκαν στα ελληνικά, δύο πολύ ενδιαφέροντα βιβλία, με θέμα συναφές του καινούργιου βιβλίου μου για τα ιστολόγια, τα οποία όμως δεν έχουν τύχει κάποιας σοβαρής παρουσιάσης στα Μέσα. Τα βιβλία αυτά συνιστούν μια επίκαιρη βιβλιογραφία που θα μπορούσε να αναλυθεί από κάποιο βιβλιοφιλικό έντυπο, αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει ως τώρα, οπότε ας αρκεστούμε στα δικά μου σχόλια.
Η ανεξαρτησία
Όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο μου για τη διαφήμιση, κάποιοι υποψιασμένοι με ρωτούσαν τι επιζητούσα πια απ’ τη δημοσιογραφία αφού δημοσιεύοντας ένα βιβλίο τόσο επικριτικό απέναντι στη διαφήμιση ήταν σαν να έθετα εαυτόν εκτός των Media. Εγώ τους απαντούσα ότι μ’ ενδιέφερε η ανακίνηση ενός θαμμένου ζητήματος, η πρόκληση δηλαδή δημόσιου διαλόγου πάνω σ’ ένα θέμα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας. Φυσικά, το βιβλίο είναι εμπόρευμα, και θα ήμουν ευτυχής, αν απ’ την κοπιαστική εργασία της συγγραφής του εν λόγω πονήματος, κέρδιζα και κάποια χρήματα. Όμως το σημαντικότερο απ’ όλα για εμένα, έλεγα κι εξακολουθώ να λέω, είναι η ανεξαρτησία μου. Θεωρώ ότι η ανεξαρτησία ενός δημοσιογράφου είναι ό,τι πολυτιμότερο μπορεί να διαθέτει. Φυσικά χρειάζονται κι άλλα πολλά «χαρίσματα» για να απασχολείται κανείς ως δημοσιογράφος, όπως παιδεία, πένα, εγρήγορση κ.α., αλλά η ανεξαρτησία είναι ένα απ’ τα πλέον σημαντικά, κι ίσως το πιο σπάνιο σήμερα.
Manolis Andriotakis 