Κατηγορία: Δημοσιογραφία

Χθες 27 Μαρτίου 2008, στο Γαλλικό Ινστιτούτο μίλησε ο Serge Halimi, νέος διευθυντής της Le Monde Diplomatique, με θέμα του τη δημοσιογραφία και τον Τύπο σήμερα. Η ομιλία ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρουσα κάτι που επιβεβαίωσε και η συμμετοχή των ακροατών στη συζήτηση που ακολούθησε. Βέβαια, ένα πολύ μεγάλο μέρος όσων είπε ο Halimi, είναι γραμμένα στο βιβλίο μου «Η πέμπτη εξουσία». Η υπαγωγή του Τύπου στο επιχειρηματικό συμφέρον, η μετατροπή της είδησης και της γνώμης σε εμπόρευμα, η συγκέντρωση των Μέσων σε ελάχιστα χέρια, η κυριαρχία της διαφήμισης, οι τσακισμένες εργασιακές σχέσεις, καθετί αναλύθηκε επαρκώς, με παραδείγματα και γλαφυρό λόγο. Ο διευθυντής της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας κ. Γιάννης Βλαστάρης, που ήταν στο τραπέζι και προλόγισε τον ομιλητή, συμφώνησε με τις τοποθετήσεις του, κάποιες απ’ τις οποίες ήταν αρκετά δηκτικές για τον κυρίαρχο Τύπο. Σε κάθε περίπτωση, ο Halimi υποστήριξε ότι χρειάζεται επαγρύπνηση κι αντίσταση στις δυνάμεις που καθιστούν τον Τύπο, και τα Μέσα γενικότερα, ένα εργαλείο 200 οικογενειών προκειμένου να διοικούν τους «υποτελείς» τους. Στη Γαλλία το συντριπτικό ποσοστό των παραδοσιακών Μέσων και των εκδοτικών οίκων ανήκει στις οικογένειες Arnault, Bollore, Lagardere, Bouygues, Rothchild, και Dassault. (περισσότερα…)

Κάθε φορά που αποκαλύπτεται ένα σκάνδαλο σε εργασιακό χώρο ή ακόμα χειρότερα, όταν συμβαίνει κάποιο εργατικό ατύχημα ή δυστύχημα οι λεκτικοί αυτοματισμοί μπαίνουν επειγόντως σε λειτουργία. Ο «εργασιακός Μεσαίωνας» έρχεται να διαδεχθεί το «νέο κύμα ακρίβειας», τον «απεργιακό πυρετό» κ.λπ., ώστε ο θεατής να συνειδητοποιήσει ότι επιβιώνουν ως σήμερα εργασιακές συνθήκες «που θυμίζουν Μεσαίωνα». Όμως ο λεκτικός αυτοματισμός κάθε άλλο παρά ευαισθητοποιεί το θεατή. Στην ουσία τον αποκοιμίζει μιλώντας του στο θυμικό. Πιθανώς να προκαλέσει κάποια στιγμιαία λύπη, ένα υβριστικό σχόλιο και τέλος. Πάμε στην επόμενη είδηση. Το μιντιακό στερεότυπο, αυτό το αφόρητο κλισέ, εκτός από ευκολία του οκνηρού δημοσιογράφου, είναι και μια εξαιρετική μέθοδος υποβάθμισης συγκεκριμένων θεμάτων. (περισσότερα…)

Για την υπόθεση του Press-Gr επιφυλάσσομαι να γράψω περισσότερα τις προσεχείς ημέρες, όταν θα έχουμε στα χέρια μας περισσότερες και κυρίως πιο ασφαλείς πληροφορίες. Θεωρώ πάντως ότι δίκαια εστιάζεται το ενδιαφέρον πολλών στην ανωνυμία των ιστολογίων. Όταν ένας δημοσιογράφος εφημερίδας βγαίνει δημόσια και παραδέχεται ότι στα μπλογκ γράφει ανώνυμα, ενώ στην εφημερίδα επώνυμα, νομίζω ότι έχουμε μια πρώτης τάξης ευκαιρία να θέσουμε τα πράγματα σε μια πιο στέρεη δεοντολογική βάση.
Η άποψή μου περί ψευδωνυμίας και ανωνυμίας στα ιστολόγια είναι καταγεγραμμένη τόσο στο βιβλίο μου, όσο και σε δημόσιες ομιλίες μου. Την επαναλαμβάνω για αποφυγή περεξηγήσεων: θεωρώ ότι η ψευδωνυμία, και κυρίως η ανωνυμία είναι θεμιτές σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις. Στο ντοκιμαντέρ που κάναμε με τη Μέντη Μέγα, αναδείξαμε το θέμα απ’ όλες τις πλευρές του, και νομίζω ότι όσον αφορά στην ανώνυμη δημοσιογραφία, η μαρτυρία του συγγραφέα και δημοσιογράφου Dan Gillmor, ήταν η πλέον κατατοπιστική, αφού είπε ανοιχτά ότι «πρέπει να είμαστε εξαιρετικά καχύποπτοι όταν διαβάζουμε ανώνυμες ή ψευδώνυμες καταγγελίες στα ιστολόγια ή όπου αλλού». (περισσότερα…)