Έγραφα χθες για την ιστοσελίδα «Φίλοι του Ψωμιάδη» κι έλεγα ουσιαστικά ότι ένα προεκλογικό site δε μπορεί να είναι ανώνυμο, εκτός κι αν πίσω του βρίσκεται μια επαγγελματική εταιρεία διαφήμισης ή δημοσίων σχέσεων, που κι αυτό πρέπει να είναι ευδιάκριτο. Σε αντίθετη περίπτωση, για λόγους δεοντολογίας θα πρέπει οι διαχειριστές των δικτυακών τόπων να αναφέρουν τα ονόματα και τη σχέση που έχουν με τον υποψήφιο. Στην αλλοδαπή, η πρακτική αυτή ονομάζεται disclosure. Απ’ όσο γνωρίζω, ένας τουλάχιστον άνθρωπος στην Ελλάδα, το κάνει πράξη, κι είναι ο Παναγιώτης Βρυώνης, σύμβουλος του Πρωθυπουργού σε θέματα Διαδικτύου, ο οποίος με κάθε αφορμή σπεύδει να αποσαφηνίζει την επαγγελματική ή άλλη σχέση που έχει με το αντικείμενό της κριτικής του. Αυτό λέγεται διαφάνεια κι υπευθυνότητα. Για ‘μένα ένας πολιτικός που υποστηρίζεται από ανώνυμους χρήστες, με ανυπόγραφα μπλογκ, κάλλιστα μπορεί να χρησιμοποιεί αυτή την πρακτική και για αρνητικούς σκοπούς. Ο ίδιος ο πολιτικός θα έπρεπε να ζητά απ’ τους υποστηρικτές του να είναι επώνυμοι.
Οι επονομαζόμενοι λοιπόν «φίλοι του Ψωμιάδη» στη δική μου ανάρτηση απάντησαν στο δικό τους μπλογκ (τη διεύθυνση του δικού μου δεν την έκαναν καν λινκ!), λέγοντας ότι δεν χρησιμοποιούν τα ονόματά τους γιατί δε βρίσκουν λόγο να το κάνουν! Άραγε όταν συζητούν στα καφενεία, όταν πάνε στις συγκεντρώσεις του υποψηφίου, δε λένε το όνομά τους σε όσους συνδιαλλέγονται, δεν εμφανίζουν το πρόσωπό τους; Στο Διαδίκτυο γιατί αποφεύγουν να το κάνουν;
Αν ενδώσουν οι ταγοί μας και οι νέοι υποστηρικτές τους στην αντίληψη του διαδικτύου ως ενός δημόσιου χώρου όπως το γήπεδο, η οχλοκρατία, ή η συγκέντρωση με τις σημαίες χιλιάδων ανωνύμων πιστών, τότε δεν πρέπει να αναμένουμε καμία αναβάθμιση της πολιτικής μας κουλτούρας ή της δημοκρατίας. Ελπίζω ότι αυτό θα το καταλάβουν οι ηγέτες και τα επιτελεία τους και θα αρχίσουν να προτιμούν τη διαφάνεια, την υπευθυνότητα και τη δεοντολογία απ’ τον οπαδισμό και το χαβαλέ του γηπέδου.