Κατηγορία: Ελλάδα

Πορνοστάρ διαφημίζει τζόγο σε παράνομες διαφημιστικές πινακίδες

Καθώς το Υπουργείο Υποδομών έχει σε εξέλιξη μια μεγάλη επιχείρηση αποξήλωσης των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων, κάποιες επιχειρήσεις αδράχνουν την ευκαιρία να διαφημιστούν στο παράνομο και απαξιωμένο μέσο της υπαίθριας διαφήμισης. Τα διαδικτυακά καζίνο έχουν επωφεληθεί απ’ αυτή την εξέλιξη κι έχουν κατακλύσει τις παράνομες πινακίδες. Οι δημόσιοι χώροι μας έχουν γεμίσει από διαφημίσεις τζόγου… Το σλόγκαν ενός συγκεκριμένου καζίνο (η νομιμότητα των οποίου συζητείται) είναι «Παίξε όπως είσαι». Μέχρι χθες την καμπάνια αυτή συνόδευαν εικόνες μαφιόζων, ανδρών με μαυρισμένο το μάτι, ανδρών με τατουάζ, νοικοκυρών κ.λπ. Από χθες το σλόγκαν «Παίξε όπως είσαι» υποστηρίζεται και απ’ την πορνοστάρ Τζούλια Αλεξανδράτου. Η σημειολογία της επιλογής αυτού του προσώπου να διαφημίσει τυχερά παιχνίδια αμφίβολης νομιμότητας σε παράνομα μέσα, είναι νομίζω προφανής. Εδώ έχουμε σε πρώτο πλάνο την Ελλάδα της αρπαχτής, της αδιαφορίας προς τους Νόμους, την Ελλάδα του κυνισμού, της εκπόρνευσης και του εκχυδαϊσμού καθετί ανθρώπινου κι ωραίου, την Ελλάδα της νοσηρότητας και της βρωμιάς, του τσαμπουκά και του «δε βαριέσαι», την Ελλάδα του «όλα αγοράζονται» και «όλα πουλιούνται». Πρόκειται βέβαια για την ίδια γυναίκα που ποζάρει αυτό το μήνα στο ΝΙΤΡΟ ολόγυμνη να κρύβει το φύλο της με μια δεσμίδα από χαρτονομίσματα των εκατό ευρω, για την ίδια που δίνει συνεντεύξεις στη Στεφανίδου, στον Αναστασιάδη, κι έχει στασίδι στα ρεπορτάζ του STAR και των μεσημεριανών εκπομπών. Αυτή η ακλόνητη Ελλάδα, η υπερήφανη φυλή που δεν αναγνωρίζει νόμους, κρατικούς, ηθικούς ή απλά ανθρώπινους, αυτή η Ελλάδα που αντιστέκεται κι επιμένει να αναπαράγει ό,τι χαμερπές κι ηλίθιο μόνο και μόνο για βγαίνει το άτιμο το μεροκάματο. Κι απ’ την άλλη οι πολλοί, οι βουβοί καταναλωτές της ασχήμιας και της ντροπής, οι συνένοχοι που δεν μιλάνε, που έχουν μάθει απλά να μειδιούν ή να βρίζουν τους πάντες και τα πάντα.

Σ’ αυτή την παράνομη διαφημιστική πινακίδα συμπυκνώνεται το συλλογικό μας αδιέξοδο. Μια πορνοστάρ διαφημίζει αμφίβολης νομιμότητας τζόγο σε αναμφίβολα παράνομα μέσα, βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή όλων μας. Ο δημόσιος χώρος μας, πλέον της ανήκει. Αυτή τώρα μας διαπαιδαγωγεί, αυτή μας πηγαίνει στη δουλειά και στη διασκέδαση, αυτή μας συνοδεύει στις χαρές και στις λύπες μας (*η εικονιζόμενη παράνομη πινακίδα βρίσκεται ακριβώς απέναντι από νεκροταφείο). Και δε μπορούμε να την αποφύγουμε. Περνάμε από μπροστά της καθημερινά κι εκείνη μας κοιτάζει με το άδειο γυάλινο βλέμμα της, και το δήθεν αινιγματικό χαμόγελο που υπόσχεται πολλά. Το βλέμμα της βλακείας, της απληστίας, ή απλά του θανάτου;

Τα παιδιά τώρα αυτού του τόπου, ο ανθός της αθωότητας και της ελπίδας υποτίθεται, έρχονται κι αυτά αντιμέτωποι μαζί της, καταλαβαίνοντας ότι η Τζούλια είναι μια θεά, ίσως η θεά του συλλογικού μας φαντασιακού, εκείνη που μας λέει «εκπορνεύσου για να ευημερίσεις», ή ίσως η θεά της ηθικής και οντολογικής κατρακύλας μας. «Παίξε…όπως είσαι!, μάς λέει, χωρίς ενοχές, χωρίς περισπασμούς και δισταγμούς. Χωρίς ηθικούς, νομικούς, ή άλλους φραγμούς. Παίξε όπως είσαι, παίξε όπως κι εγώ. Τι κι αν η πινακίδα πάνω στην οποία διαφημίζομαι είναι παράνομη, τι κι αν συνιστά κίνδυνο για τη ζωή των περαστικών και των οδηγών. Τι κι αν σκοτώνονται άνθρωποι εδώ πάνω. Εδώ είναι ζούγκλα και δεν υπάρχουν κανόνες. Επιβιώνει μόνο ο δυνατός, εκείνος δηλαδή που έχει τα λεφτά».

Πότε αποφασίσαμε ως κοινωνία ότι θέλουμε οι δρόμοι μας να κατακλύζονται παρανόμως απ’ το πορτρέτο μιας πορνοστάρ; Ποιά κοινωνική συναίνεση επιτρέπει σ’ αυτούς τους ανθρώπους να εκμεταλλεύονται την ανοχή όλων μας και να ανάγουν ό,τι φθηνότερο σε ωραίο, ηθικός και αισθητικό; Αυτό είναι το μήνυμα που εκπέμπει η φιλελεύθερη κοινωνία στους πολίτες της στους δρόμους; Μήπως πρέπει να επανεξετάσουμε πολλά πράγματα πριν κάνουμε τα όποια επόμενα βήματά μας ως κοινωνία; Πού θα οδηγήσει όλος αυτός ο έκδηλος κυνισμός και αμοραλισμός μας; Αυτή είναι η ελληνική κοινωνία; Ένας τόπος που επιβραβεύει τους παράνομους; Αυτή είναι η Ελλάδα, μια χώρα εκπορνευτών και εκπορνευόμενων; Μια χώρα που εγκαταλείπει το δημόσιο χώρο της στη Τζούλια, στους ιδιοκτήτες τζογοκαταστημάτων και παράνομων διαφημιστικών πινακίδων και σε Δημάρχους που βγάζουν κέρδος απ’ όλα αυτά;

Παράνομη διαφήμιση του Δήμου Αθηναίων. Φωτογραφία του Κωνσταντίνου Αλεξάκου

O Δήμος Αθηναίων συνεχίζει προκλητικότατα να διαφημίζει υπηρεσίες του σε παράνομες διαφημιστικές πινακίδες. Όχι μόνο συνεχίζει παράνομα να παρέχει χώρο σε εταιρείες υπαίθριας διαφήμισης, αλλά διαφημίζει σε παράνομα πλαίσια και το ραδιοφωνικό του σταθμό. Στο παρελθόν διαφήμιζε γεγονότα στα οποία ήταν χορηγός, δράσεις κ.λπ. Τώρα, τη στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη μια μεγάλη καμπάνια αποξήλωσης παράνομων διαφημιστικών πινακίφων απ’ την κυβέρνηση και το υπουργείο υποδομών και μεταφορών, ο Δήμος Αθηναίων επιδεικνύει προκλητικά την αδιαφορία του για το Νόμο και την ασφάλεια των πολιτών.

Οι επερχόμενες δημοτικές εκλογές είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία να δείξουν οι πολίτες στο Δήμαρχο και την παράταξή του, ότι έχουν δύναμη και μυαλό. Όταν ο ίδιος ο Δήμος αρνείται να εφαρμόσει το Νόμο, κάποια στιγμή θα το κάνουν οι πολίτες και οι ψηφοφόροι με τον τρόπο τους…δημοκρατικά και συνειδητά.

Παράνομη διαφήμιση σε νησίδα ασφαλείας. Φωτογραφία του Κωνσταντίνου Αλεξάκου

Πριν από μερικές ημέρες είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια αυτοσχεδιαστική παράσταση χορού, στην οποία είχαν προσκληθεί να χορέψουν 75 έλληνες κι ελληνίδες χορογράφοι, χορευτές, εικαστικοί, σκηνογράφοι κ.λπ. Παρακολούθησα τις 2 απ’ τις 4 ημέρες. Και πραγματικά ενθουσιάστηκα. Όχι μόνο απ’ το μεγαλείο αυτής της τέχνης, και πιο συγκεκριμένα απ’ το απώγειό της που είναι κατά τη γνώμη μου ο αυτοσχεδιασμός, αλλά απ’ τους ανθρώπους που συμμετείχαν στο εγχείρημα. Ήταν όλοι συγκινητικά διαθέσιμοι στο βλέμμα μας, άλλοι πιο δυνατοί στην τεχνική, άλλοι πιο επιρεπείς στο δράμα ή στην κωμωδία, μα όλοι ζεστοί, δοτικοί, αληθινοί.

Βγαίνοντας απ’ την αίθουσα σκεφτόμουν μονότονα ότι σ’ αυτή τη χώρα υπάρχει ένα εκπληκτικό δυναμικό που μένει ανεκμετάλευτο. Αναφέρομαι κυρίως στη γενιά μου, αλλά και σε νεότερους ανθρώπους, που είναι δημιουργικοί, που διαβάζουν, παρκολουθούν ταινίες, παραστάσεις θεάτρου και χορού, συναυλίες, που ταξιδεύουν, που έχουν ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση, έχουν σπουδές και ασφυκτιούν στο πλαίσιο που λέγεται σύγχρονη Ελλάδα. Είναι κυριολεκτικά μια πολυπρόσωπη βόμβα, η οποία μένει ασφαλισμένη, ανενεργή, σε κατάσταση ατέρμονης αναμονής κι εσωστρέφειας. Νέοι άνθρωποι που γράφουν έργα, ποιήματα, μυθιστορήματα, που ζωγραφίζουν, που φτιάχνουν κόμικς, που σκηνοθετούν και παίζουν σε παραστάσεις, που χορεύουν, σκηνοθετούν ταινίες, γράφουν και παίζουν μουσική, που τραγουδούν, που έχουν ιστολόγια, myspace και Twitter λογαριασμούς. Νέοι αρχιτέκτονες, τεχνίτες, εραστές των τεχνών και των χειροτεχνιών, δεκάδες κι εκατοντάδες άνθρωποι που παράγουν έργα με πενιχρά μέσα, χωρίς να ακούγονται πουθενά. Νέοι που δρουν υγειώς στο πεδίο των επιχειρήσεων, των ελεύθερων επαγγελμάτων κ.λπ.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, κάποιους απ’ τους οποίους τους γνωρίζω, άραγε πώς ζουν, πού ζουν για την επίσημη πραγματικότητα; Αυτοί οι άνθρωποι, το άνθος της χώρας, γιατί είναι καταδικασμένο στην κατάθλιψη και τις φοβίες; Πού βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι για τα παραδοσιακά Μέσα; Για το επίσημο κράτος και τις δομές του; Για την επίσημη πολιτική σκηνή; (περισσότερα…)