Κατηγορία: Επικαιρότητα

Αχ βρε φίλε/φίλη που έγραψες αυτή την απειλητική λέξη στον τοίχο των Εξαρχείων, βάζοντας το σύμβολο της πίστης σου σε κύκλο. Αχ βρε φίλε/φίλη, που στη θέση του Χριστού έβαλες το Φόβο, τί με έρεθισες να σκεφτώ. Αχ βρε φίλε/φίλη πέρασα μια μέρα κι είδα τί είχες γράψει και τράβηξα φωτογραφία. Αχ βρε φίλε/φίλη ήθελες να μας τρομάξεις κι ίσως τα κατάφερες. Αχ βρε φίλε/η ήθελε να μας κάνεις «μπου!». Αχ βρε φίλε/φίλη πόσο μίσος έχεις στην καρδιά σου, θες να σε κεράσω μελομακάρονο; Αχ βρε φίλε/φίλη ξέρεις δεν πιστεύω ακόμα στον Αη Βασίλη, μη σου πω και στο Χριστό. Αχ βρε φίλε/φίλη όμως θα ήθελα να μη γίνουν ποτέ ξανά φοβούγεννα τα χριστούγεννα. Αχ βρε φίλε/φίλη εμένα μια φορά όταν ήμουν παιδί, μου έγιναν φοβούγεννα τα χριστούγεννα, όταν κάναμε πρώτη φορά χριστούγεννα χωρίς τον πατέρα μας. Αχ βρε φίλε/φίλη δε θέλω ξανά φοβούγεννα, θέλω πάντα χριστούγεννα για όλους -και για ‘σένα. Κι ας μη μ’ αρέσουν τα ψώνια, κι ας μελαγχολώ με την απώλεια και την αδικία, κι ας πονάω όταν σκέφτομαι ότι κάποτε έζησα κι εγώ φοβούγεννα, κι ας ριγώ και ανατριχιάζω με τα φοβούγεννα των άλλων ανθρώπων, που χάσανε άδικα και πρώορα τα παιδιά τους, τους φίλους τους, τα αδέλφια τους. Όχι φίλε/φίλη, αν θες φοβούγεννα φύλαξέ τα για τον εαυτό σου, εμείς δε σου φταίμε τίποτα. Αν έχεις λίγο αυτοσεβασμό και σκέφτεσαι πράγματι τους συνανθρώπους σου πήγαινε καλύτερα να το σβήσεις απ’ την πιλοτή. Αχ βρε φίλε/φίλη σκέψου ότι ένα παιδί που ίσως μόλις άρχισε να διαβάζει έπεσε πάνω στην έμπνευσή σου. Ή και μια τάξη του δημοτικού που πηγαίνει χέρι-χέρι στο πάρκο εκδρομή. Αχ βρε φίλε/φίλη γιατί απ’ τη σοφία και την ομορφιά του κόσμου να πέσουν επάνω στο αποτύπωμα του δικού σου σπρέι και της δικής σου απειλητικής πολιτικής θέσης;

Φανταστείτε έναν ασθενή με προχωρημένο καρκίνο που βρίσκεται διασωληνωμένος στην εντατική. Ο καρκίνος έχει κάνει μεν μεταστάσεις, αλλά η γερή κράση του ασθενούς αντιστέκεται. Η θεραπεία που δέχεται το σώμα –και η ψυχή του- είναι πραγματικά καταιγιστική (όπως λέγεται «η αντιμετώπιση του καρκίνου είναι χειρότερη κι απ’ τον ίδιο τον καρκίνο»). Συγγενείς και φίλοι, αλλά και επιφανή μέλη της ιατρικής κοινότητας δίνουν πλέον επίσημα ελάχιστες ελπίδες επιβίωσης στον ασθενή. Μέρα με τη μέρα τα πράγματα γίνονται όλο και πιο σοβαρά. Επίσημες πανεπιστημιακές έρευνες που τον αφορούν και δημοσιεύονται νόμιμα, μιλούν για επικείμενο θάνατο σε λίγα χρόνια. Ο καρκίνος έχει πολύ γρήγορη εξέλιξη και η πρόγνωσή του είναι πολύ κακή. Υπάρχουν γιατροί, Κασσάνδρες κατά πολλούς, που δίνουν στον ασθενή ελάχιστο χρόνο, λέγοντας ότι το 2012 θα είναι η τελευταία χρονιά του. Άλλοι το υπαινίσσονται κι άλλοι το λένε ανοιχτά. Οι πιο μετριοπαθείς υποστηρίζουν ότι η κατάσταση είναι αναστρέψιμη αρκεί να ληφθούν επειγόντως μέτρα. (περισσότερα…)

Η ολοένα διογκούμενη αποχή απ’ τις εκλογές στη χώρα, καθώς και άλλες τάσεις στα εκλογικά αποτελέσματα, μας δείχνουν ότι οι μάζες επιφυλάσσουν στους πολιτικούς και τα κοινοβουλευτικά κόμματα μεγάλες εκπλήξεις. Τώρα που εκδηλώνεται με πολύ καθαρό τρόπο η απαξία προς τα κόμματα είναι ώρα να μιλήσουμε ειλικρινά. Τα κοινοβουλευτικά κόμματα, είτε λόγω πράξεων είτε λόγω παραλείψεων, έγιναν διαχρονικά μέρος του προβλήματος. Δεκαετίες διαφθοράς, υπαιξερέσεων, κακοδιαχείρισης, σκανδάλων, σκοπιμοτήτων, αδιαφάνειας, νεποτισμού, έλλειψης εσωκομματικής δημοκρατίας, αποκλεισμών κι ανισοτήτων έχουν βάλει τα θεμέλια μιας απρόβλεπτης μαζικής συμπεριφοράς, που με κάθε ευκαιρία εκδηλώνεται στο δημόσιο χώρο. Η απαξία των μαζών προς τα κόμματα είναι ένα φαινόμενο που θα παρακολουθούμε όλο και πιο συχνά. Σ’ ένα μικρο-κομματικό περιβάλλον που έχουν απαξιωθεί τα πάντα, που τα πάντα έχουν τιμολογηθεί με όρους πολιτικού και οικονομικού κόστους, οι μάζες δεν έχουν παρά να ακολουθήσουν. «Μου απαξιώσατε τη ζωή, την εργασία, το περιβάλλον και γι’ αυτό σας απαξιώνω» λένε οι μάζες. Όταν όλα αγοράζονται και πωλούνται, όταν όλες οι αξίες εκπίπτουν μπροστά στη λαίλαπα των εμπορευματικών και οικονομικών σχέσεων, όταν η ίδια η ζωή ιεραρχείται κάτω απ’ τα κέρδη, οι μάζες, ουσιαστικά απαξιωμένες, εξαχρειώνονται, εξαθλιώνονται και χάνουν το έρμα τους. Δρουν ως αυτόματα. Θυμώνουν, λυπούνται και σιωπούν. Ενίοτε φωνάζουν. Είναι ο νόμος της ζούγκλας. Οι μάζες αποτελούνται από καταθλιπτικούς καταναλωτές κι όχι από ενεργούς πολίτες. Η εμπιστοσύνη εξαφανίζεται απ’ το δημόσιο χώρο, και τα προβλήματα γίνονται καθαρά εργαλειακά. Όλα είναι προσφορά και ζήτηση… Όταν η συζήτηση γίνεται με όρους στρατηγικής, επικοινωνίας και πολιτικού κόστους, ο κόσμος δεν έχει καμία δουλειά με την πολιτική. Είναι μια μάζα τηλεοπτικού, καταναλωτικού κοινού.Όμως η αξιακή κρίση των κομμάτων έχει συγκεκριμένες αιτίες και συγκεκριμένες λύσεις. Το γεγονός ότι στους δύο μεγάλους Δήμους της χώρας, εκλέχθηκαν υποψήφιοι εκτός μηχανισμών, καταδεκνύει ότι το μήνυμα, έστω μερικώς, έχει ληφθεί. Αυτή τη στιγμή γινόμαστε μάρτυρες μιας λυσσαλέας αντίστασης των κομματικών κατεστημένων έναντι της κοινωνίας που πιέζει για ριζικές αλλαγές. Κι όλα αυτά με την απειλή ενός βίαιου ξεσπάσματος της οργής των μαζών. Γιατί μετά την απαξία, ίσως να ακολουθεί ο μηδενισμός, κάτι που ενώ ελάχιστοι θα προτιμούσαν σήμερα, για κάποιους ίσως και να αποτελεί τη μόνη επιλογή… Αν θέλουμε λοιπόν να βγάλουμε ένα κύριο συμπέρασμα απ’ τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις θα λέγαμε ότι επιβεβαιώνουν το αξιακό αδιέξοδο της κοινωνίας μας κι ότι.μια διαφορετική ιεράρχιση αξιών είναι απαραίτητη επειγόντως. Ποιός, πότε και που θα την εκφράσει με ευσύνοπτο και προγραμματικό τρόπο, δεν το γνωρίζουμε. Το βέβαιο είναι ότι η κοινωνία το επιζητά και διστακτικά το διατυπώνει με τις επιλογές της.