Σ’  αυτό το blog μπορείτε να διαβάσετε μια κριτική για το ντοκιμαντέρ που κάναμε με τη Μέντη. Τον συντάκτη της, τον greek-gaylolita δεν τον γνωρίζουμε. Ωστόσο, τον ευχαριστούμε απ’  την καρδιά μας.   

Μέχρι στιγμής στην αντίληψή μου έχουν πέσει δυο δημοσιεύματα που αφορούν στο ντοκιμαντέρ. Δεν είναι σημειώματα που κρίνουν τη δουλειά, αλλά παίρνουν αφορμή απ’ αυτή για να μιλήσουν περί μπλόγκινγκ. Το ένα είναι της κ. Αγγελικής Μπούμπουκα στην Ελευθεροτυπία (27/01) με τίτλο Οι μπλόγκερ βγήκαν στην TV και το άλλο της κ. Μαριάννας Τζιαντζή στην Καθημερινή (26/01) με τίτλο Ένα τραγούδι «ταιριασμένο».

Στην ελληνική μπλογκόσφαιρα βρίσκομαι απ’ τον Οκτώβριο του 2004. Δεν έχω γράψει εκατοντάδες ποστ, δεν έχω σχολιάσει σε εκατοντάδες μπλογκ, δεν έχω «ευρύχωρο» blogroll. Συμμετέχοντας ωστόσο ενεργά στα ιστολόγια, μελέτησα με τον τρόπο μου τις συμπεριφορές και τις διάφορες τάσεις που αναπτύχθηκαν και συνεχίζουν να αναπτύσσονται, διάβασα πολλά ιστολόγια προσεκτικά, ενώ συμπλήρωσα τις γνώσεις μου με το διάβασμα μιας, άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο, σχετικής βιβλιογραφίας. Τέλος μίλησα με αρκετούς ανθρώπους που εμπλέκονται στα διαδικτυακά πράγματα με λιγότερο ή περισσότερο άμεσο τρόπο. Όλη αυτή η εμπειρία αναζήτησης έχει συμπυκνωθεί (με πολύ διαφορετικό τρόπο) σ’ ένα βιβλίο και σ’ ένα ντοκιμαντέρ (που κάναμε με τη Μέντη Μέγα). Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω «περικλείσει» τα ιστολόγια, ούτε βέβαια ότι έχω περιγράψει κάτι στην ολότητά του. Οι προσπάθειές μου συγκλίνουν σε κάτι που είναι μάλλον «παράξενο» στην χώρα μας: στην πειραματική όσο και τεκμηριωμένη διατύπωση κάποιων θέσεων που είναι ανοικτές σε αναγνώσεις, και μοιάζουν περισσότερο με ερωτήματα παρά με παγιωμένες απόψεις. Αυτό που επιθυμώ για τα δυο αυτά «προϊόντα» της δουλειάς μου, είναι να συνιστούν αφορμές για διάλογο. Γι’ αυτό το λόγο είμαι πραγματικά χαρούμενος σήμερα που βλέπω ότι το ντοκιμαντέρ μας έχει εκκινήσει εδώ κι εκεί συζητήσεις. Αυτή είναι η πιο ουσιαστική ανταμοιβή.