«Όταν τα 2 μεγάλα κόμματα δεν προωθούν τη δημοκρατία εντός του δικού τους πλαισίου, πώς περιμένουμε να εκδημοκρατίσουν την κοινωνία;». «Όταν μια προεκλογική καμπάνια στην Αθήνα κοστίζει περί τα 300.000 ευρώ, πώς αξιώνεται από τους υποψήφιους να είναι ανεξάρτητοι και κωφοί προς τις σειρήνες των χρηματοδοτών;» Τα ερωτήματα αυτά θα μπορούσαν κάλλιστα να τεθούν στα νεοπαγή προεκλογικά πάνελ όπου «πολίτες ερωτούν» τους υποψήφιους βουλευτές, αλλά οι γνωστές απαντήσεις που θα εισπράταμε τα κάνουν κιόλας παρωχημένα. (περισσότερα…)

Οκτώ ημέρες πριν τις εκλογές το κλίμα αρχίζει να πολώνεται επικοινωνιακά ανάμεσα στα δύο κόμματα εξουσίας. Οι υπόλοιποι μάχονται να διατηρήσουν τις δυνάμεις τους καθώς και να αποφύγουν τις απώλειες της τελευταίας στιγμής. Το διακύβευμα των εκλογών, όσο κι αν θέλουν να μάς πείσουν ότι συνιστά κι αυτό μέρος της επικοινωνιακής διάστασης της πολιτικής, υφίσταται, είναι απόλυτα υπαρκτό δηλαδή, κι αφόρητα κοινότοπο. Την Κυριακή 8 Σεπτέμβρη οι Έλληνες ψηφίζουν κυβέρνηση, δηλαδή οικονομικό σχέδιο για τη διοίκηση της χώρας. Μ’ άλλα λόγια αποφασίζουν για την πίτα. (περισσότερα…)

Οι νεκροί απ’ τις πυρκαγιές καθώς και η εκτεταμένη καταστροφή των δασών αποδεικνύουν ότι η χώρα έχει περιέλθει σε μια μεγάλη κρίση.

Το ερώτημα που απασχολεί αυξανόμενα την ελληνική κοινωνία τελευταία, αυτό το αμείλικτο «ποιός βάζει τις φωτιές», θα πρέπει για λόγους ευκολίας να αντικατασταθεί από το απλοποιητικό ερώτημα «ποιός έχει συμφέρον, ποιός κερδίζει απ’ τις πυρκαγιές», ώστε να δούμε ποιοί ευθύνονται για την τεράστια καταστροφή που υπέστη φέτος το καλοκαίρι η Πελοπόννησος και να έχουμε συνακόλουθα πρόχειρη μια ασφαλή «λίστα υπόπτων».

Κατά τη γνώμη μου οι ηθικοί αυτουργοί της πρόσφατης καταστροφής στην Ελλάδα είναι όσοι έχουν συμφέρον απ’ τη συντήρηση του σημερινού status quo και την επακόλουθη διαιώνιση της εκτεταμένης κρίσης, δηλαδή: (περισσότερα…)