Μέχρι χθες οι πλατείες μας ονομάζονταν «Κυψέλης», «Εξαρχείων», «Ηρώων», «Καραϊσκάκη». Σήμερα, στον καιρό της καταναλωτικής ευδαιμονίας οι πλατείες μας ονομάζονται Starbucks. Όποιος επισκεφθεί αυτές τις ημέρες την άλλοτε πλατεία Κυψέλης, ή και άλλες πλατείες της Αθήνας, θα συνειδητοποιήσει ότι ο δήμος ανέρτησε ένα νέο μνημείο στην άκρη της πλατείας. Το καινούργιο υπερμεγέθες άγαλμα της πλατείας δεν είναι ούτε ήρωας της επανάστασης, ούτε μεγάλος πολιτευτής, ηθοποιός ή ποιητής του έθνους, δεν είναι έργο γνωστού ή πολλά υποσχόμενου γλύπτη, ούτε και το αποτέλεσμα κάποιου δημόσιου διαγωνισμού. Για την αισθητική του πράγματι δε μπορείς να πεις και πολλά, μιας και ο χώρος που το φιλοξενεί είναι εδώ και καιρό «πέραν της αισθητικής». Σε μια πλατεία εξαμβλωμάτων, η πρόσθεση ενός ακόμα κιτς στοιχείου, δεν προξενεί καμία νέα εντύπωση. Πρόκειται για ένα πλαστικό ποπ ανοσιούργημα που απεικονίζει ένα εξίσου πλαστικό ποτήρι, το οποίο εκτός από πλαστικό καλαμάκι, έχει κι ένα λαχταριστό πλαστικό αφρό. Απ’ την όλη κατασκευή, ο λιγότερο παρατηρητικός διαβάτης θα δει το λογότυπο των Starbucks αλλά ο περισσότερο παρατηρητικός θα προσέξει ότι στη βάση του μεταμοντέρνου μνημείου υπάρχει το λογότυπο του Δήμου Αθηναίων. (περισσότερα…)

Tο τριήμερο που πέρασε ήμουν στο Ναύπλιο, καλεσμένος του 5ου συνεδρίου φορέων πολιτιστικών εντύπων. Τις ημέρες αυτές δεν μπήκα στο Διαδίκτυο, ούτε καν για να ελέγξω την αλληλογραφία μου, γι’ αυτό και δεν έχω απαντήσει στα σχόλιά σας. Πριν το κάνω ωστόσο θα ήθελα να σας μεταφέρω επιγραμματικά τις εντυπώσεις μου απ’ το συνέδριο. Κατ’ αρχήν ο τίτλος του «νεωτερικότητα και σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός» ήταν μάλλον ατυχής, αφού χάθηκε πολύς χρόνος στην απόπειρα ερμηνευτικής των όρων νεωτερικότητα, μοντερνισμός, μετανεωτερικότητα, μεταμοντερνισμός κ.λπ. Η πολυσημία των εν λόγω όρων, και η συνεπαγόμενη ανεπάρκεια μιας και μοναδικής ερμηνείας, παγίδευσε πολλούς ομιλητές σε μονοπάτια χιλιοπερπατημένα και συχνά αδιέξοδα. Σαν αποτέλεσμα και δεδομένου ότι το συνέδριο δεν ήταν επιστημονικό, οι περισσότερες ομιλίες κατέληξαν να είναι υπέρ του δέοντος ακαδημαϊκές, και φλύαρες (όπως μου είπε χαρακτηριστικά ένας διηγηματογράφος). (περισσότερα…)