Είμαι πολύ λυπημένος. Έχω το ίδιο συναίσθημα πόνου κι αδικίας που έχω νιώσει δεκάδες φορές όταν έρχομαι κοντά, πολύ κοντά στο θάνατο. Κι αυτό δε συμβαίνει σπάνια, αφού τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι με τα τροχαία εγκλήματα και την οδική ασφάλεια.

Σήμερα το βράδυ χάθηκε ένας ποιητής, ένας άνθρωπος που με ενέπνευσε και μ’ έκανε να αγαπήσω τον κινηματογράφο, να σκεφτώ ότι αυτή η τέχνη μπορεί να είναι και ποίηση και δοκίμιο και κείμενο. Σκοτώθηκε ο σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος στα 77 του χρόνια. Τον αφήσαμε με τα χίλια ζόρια και λόγω της επιμονής του να κάνει τις ταινίες του, τον τιμήσαμε με μισή καρδιά και τον σκοτώσαμε στην κρύα άσφαλτο, όπως σκοτώνουμε καθημερινά δεκάδες και χιλιάδες συμπολίτες μας. Αυτή είναι η μεγάλη ειρωνεία και η κυριολεξία του θανάτου ενός μεγάλου ποιητή: να χαθεί απ’ τον πιο εξοργιστικό και κοινότοπο λόγο, από ένα τροχαίο, στην άσφαλτο, ενώ γύριζε την τελευταία ταινία του, ενώ έγραφε το τελευταίο του ποίημα. (περισσότερα…)

Follow @andriotakis
Εγώ δε θέλω μεροκάματο, θέλω χιλιάρα μηχανή και θάνατο.
Θέλω βία και αγωνία, και σε φτύνω κοινωνία.
Δύναμη κι εγώ σου βάζω, κι όλα σου τ’ ανατινάζω.
Τη θεσούλα, το μισθό, τη βιτρίνα με λοστό.
Τα σπιτάκια σας τα σνομπάρω, με τις φάτσες σας φρικάρω.
Kαίω Φορντ και Μερσεντές και φουλάρω στις στροφές.
Εγώ δε θέλω μεροκάματο, θέλω χιλιάρα μηχανή και θάνατο.
Θέλω βία και αγωνία, και σε φτύνω κοινωνία.

Από την ταινία «Όταν οι ρόδες χορεύουν» (1984) του Γιάννη Δαλιανίδη με το Σταμάτη Γαρδέλη και τη Βάσια Παναγοπούλου.