Τί κάνει ένας ηγέτης; Κατ’ αρχήν ξεχωρίζει απ’ το πλήθος και λέει “εγώ μπορώ να δείξω έναν δρόμο”. Αυτό στην αρχή είναι αρκετό για να τον χαρακτηρίσουμε ηγέτη. Η πορεία όμως είναι πολύ πιο δύσκολη. Αν αρκούσε η πρόθεσή του/της και η δήλωσή του/της, τότε θα είχαμε εκατομμύρια ηγέτες που δείχνουν δρόμους. Όμως τελικά έχουμε λίγους πραγματικούς ηγέτες. Κι απ’ αυτούς οι περισσότεροι δεν ασκούν συνειδητή ηγεσία. Μιλούσα τις προάλλες για τα θεμελιώδη ερωτήματα που πρέπει να θέσουμε σχετικά με τους ηγέτες που θέλουμε. Τώρα υποχρεωτικά θα πρέπει να μιλήσω για τις ποιότητες που πρέπει να έχει ένας ηγέτης. Κι ο λόγος είναι απλός: χρειαζόμαστε και περισσότερους, και καλύτερους ηγέτες.

Για να ξεχωρίσει απ’ το πλήθος ο ηγέτης θα πρέπει να έχει κάνει κάτι. Θα πρέπει να έχει πράξει κάτι αξιοσημείωτο, κάτι για το οποίο θα μπορεί να μιλά, κάτι που θα συνιστά οδοδείκτη. Χωρίς πράξη, ο ηγέτης είναι ένα μάτσο λόγια, προθέσεις κι εξαγγελίες. Η πράξη του ηγέτη είναι ένα πρώτο δείγμα χαρτογράφισης της πορείας που θα ακολουθηθεί. Όσοι τον ακούν δεν το κάνουν από ελεημοσύνη, το κάνουν γιατί τους ενέπνευσε η πράξη του. Στην Ελλάδα αρκεί ένας ηγέτης να έχει δηλώσει την πρόθεσή του για να τον ακολουθήσουν κι αυτό δείχνει πόσο ανάγκη έχουμε από ηγεσία. Όμως ξαναλέω ότι αυτό δεν αρκεί. Ο ηγέτης που δεν έχει αποδείξει αυτό που ισχυρίζεται ότι μπορεί να κάνει είναι ένας επικίνδυνος αχυράνθρωπος. (περισσότερα…)

Έγραφα τις προάλλες ότι αρνούμαι να υιοθετήσω τον όρο “χαμένη γενιά” για όλους εμάς που γεννηθήκαμε στη δεκαετία του ’70. Το παιχνίδι είναι ακόμα ανοιχτό κι έχουμε την ευκαιρία να ξαναγράψουμε τους όρους του. Όμως πρέπει πρώτα να στρέψουμε το βλέμμα εντός μας. Να δούμε ότι ρισκάραμε ελάχιστα, ότι βολευτήκαμε ενδεχομένως σ’ ένα περιβάλλον που μας επέτρεπε να υπάρχουμε χωρίς να ονειρευόμαστε και να διακινδυνεύουμε, ότι αναμασήσαμε θεωρίες και ιδεολογίες που μας φορέθηκαν ως παγκόσμιες αλήθειες. Σήμερα η γενιά μας απουσιάζει ηχηρά απ’ το προσκήνιο του δημόσιου διαλόγου. Με ελάχιστες εξαιρέσεις στο δημόσιο χώρο κυριαρχούν τα αιτήματα κι οι διεκδικήσεις παλαιότερων γενιών.

Αργήσαμε να ενηλικιωθούμε, κρυφτήκαμε πίσω από χρόνια σπουδών κι αναζητήσεων και τώρα βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι στα όνειρα που είχε η γενιά των γονιών μας συνειδητοποιώντας ότι μεγαλώσαμε σ’ ένα επίχρυσο κλουβί. Τώρα μια δυνατή κι επίμονη καταιγίδα πέφτει πάνω στο κλουβί και το αποχρωματίζει, αφαιρώντας το στρώμα του χρυσού κι αφήνοντας να φανεί ότι από κάτω υπάρχει απλώς το ξύλο ή το μέταλλο της κατασκευής. Αυτό το υλικό που μας θυμίζει ότι όλα τα κλουβιά είναι ίδια, ότι όλα τα κλουβιά έχουν την ίδια λειτουργία: σου στερούν την ελευθερία να κινηθείς όπως θέλεις, ενώ εσύ εκτίθεσαι ως σπάνιο πτηνό. (περισσότερα…)