Κατηγορία: Σκέψεις

Έγραψα χθες ένα tweet που διαβάστηκε από πολλούς και συζητήθηκε αρκετά.

https://twitter.com/andriotakis/status/172228333390663680

Τα πολλά retweet, τα favorite αλλά και τα καλά λόγια ήταν τόσο πολλά που ήταν αδύνατο να απαντήσω στον καθένα χωριστά. Μαζί με τα θετικά σχόλια όμως, όπως ήταν αναμενόμενο, κάποιοι φίλοι και φίλες διαφώνησαν με αυτό που έγραψα. Παραθέτω παρακάτω τα κριτικά tweet. Θα προσπαθήσω να απαντήσω κατηγοριοποιώντας τα:

1. Η μούτζα δεν είναι πολιτικό εργαλείο. Η μούτζα είναι πρακτική κι αντίδραση γηπέδου. Δε μπορεί να επιφέρει καμία αλλαγή.

Στη δημοκρατία, οι αλλαγές έρχονται μέσα από οργανωμένες πιέσεις εκλεγμένων αντιπροσώπων και δομών, κι από τις εκλογές.

2. Τα παιδιά δεν ψηφίζουν απ’ τα 14 γιατί δε θεωρούνται ικανά να πάρουν τόσο σοβαρές αποφάσεις. Με το να τα φανατίζουμε και να τους δίνουμε την εντύπωση ότι οι μούτζες έχουν κάποιο αποτέλεσμα απλά τα παραπληροφορούμε και τα αποπροσανατολίζουμε.

3. Φυσικά κι είναι δικαίωμα του καθενός να κάνει ό,τι επιθυμεί. Όμως κάθε πράξη έχει τις συνέπειές της. Η μούτζα, εκτός απ’ το ότι δεν πετυχαίνει τίποτα, κατεβάζει συνολικά και το επίπεδο της συζήτησης, της αντιπαράθεσης. Στη μούτζα ή σε όποια λιγότερο ή περισσότερη βίαιη αντίδραση, ο άλλος θα απαντήσει αναλόγως.

4. Αν οι γονείς και οι δάσκαλοι δεν είναι ικανοί να κάνουν κάτι τέτοιο, τότε πρέπει η κοινωνία να το απαιτήσει.

5. Αυτό που με προβλημάτισε όμως περισσότερο στις απαντήσεις ορισμένων ήταν η αίσθηση ότι δε γίνεται αλλιώς, κι ότι το μέλλον είναι μακριά.  Ότι πρέπει κάτι να γίνει αυτή τη στιγμή, ακόμα κι απ’ τα παιδιά. Είναι σοκαριστικό πόσο εύκολα μπορούμε να κάνουμε τα παιδιά όργανα των δικών μας διαθέσεων και αδιεξόδων. Αυτό που πρότεινα ήταν να διδάξουμε στα παιδιά τα κριτήρια για να ψηφίζουν αύριο. Για να μην τα τυφλώσουμε, για να μην τα φανατίσουμε. Να τους δώσουμε δηλαδή τα εργαλεία να σκέφτονται και να ψηφίζουν ως υπεύθυνοι πολίτες κι όχι σαν οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων. (περισσότερα…)

Αν οι δημοσκοπήσεις είναι “φωτογραφίες της στιγμής”, το Twitter είναι “ακτινογραφία διαρκείας”

Συμμετέχω στις συζητήσεις του Twitter ενεργά εδώ και καιρό. Και κάθε μέρα εκπλήσσομαι με την κοινωνία στην οποία ζω. Θετικά κι αρνητικά. Σκέφτομαι ότι αν κάποιος παρακολουθεί με ερευνητικό ενδιαφέρον την timeline θα μπορεί να καταλάβει πολλά για το σήμερα. Έχω παρατηρήσει κάποιες κυρίαρχες τάσεις στη χρήση του Twitter κι αυτό με κάνει να πιστεύω ότι η εν λόγω πλατφόρμα, εκτός από μια πολύ άμεση και γρήγορη υπηρεσία ενημέρωσης, είναι και μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αποτύπωση τάσεων, διαθέσεων, καταστάσεων. (περισσότερα…)


Είναι φανερό ότι το κυρίαρχο συναίσθημα της κοινωνίας αυτή τη στιγμή που διανύουμε είναι ο θυμός και η αίσθηση της απελπισίας. Είναι πολλοί εκείνοι που ποντάρουν σ’ αυτό το βαρύ κλίμα κι ακόμα περισσότεροι όσοι το εντείνουν χωρίς να έχουν δόλια πρόθεση. Το υγιές αίτημα ωστόσο κάθε κοινωνίας που βιώνει μια κρίση είναι το ξεπέρασμά της. Δεν υπονοώ κάποια αυταπάτη. Ο πόνος είναι δεδομένος. Και δε θέλω να προτρέξω. Μην ξεχνάμε ότι ακόμα και η ίδια η γέννηση συνοδεύεται από ωδίνες. Αν ωστόσο επιμείνουμε συλλογικά να θρηνούμε και να εστιάζουμε στις αρνητικές συνέπειες της κρίσης, αυτές οι συνέπειες θα διογκώνονται σε βαθμό που θα μας πνίγουν και θα μας κάνουν έρμαια των επιθετικών μας ενστίκτων.

Χρειάζεται μια στοιχειώδης ψυχραιμία και μια επιθυμία να ορθοποδήσουμε, ώστε να κατανοήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς μας συμβαίνει. Γι’ αυτό λέω ότι είναι πολύ σημαντικό να διαβάσουμε και να πληροφορηθούμε από πολλές πλευρές και χωρίς προκαταλήψεις σχετικά με τα όσα συμβαίνουν τόσο στην Ελλάδα όσο και στον κόσμο. (περισσότερα…)