Κατηγορία: Σκέψεις

Δυστυχώς στη χώρα μας είναι αποδεκτή η χρήση βίας ως μέσο επίλυσης των όποιων διαφορών μας, οικονομικών, πολιτικών ή προσωπικών. Κάποιοι θα πουν ότι αυτό γινόταν πάντα. Κι έτσι θα ανοίξει ένας νέος κύκλος δικαιολόγησης της βίας.

Χθες βρέθηκα στην Ιπποκράτους 146, στο καφέ του radiobubble. Πήγα εκεί για τις ανάγκες ενός ντοκιμαντέρ που ετοιμάζω (για το Twitter), για το οποίο θα κάνω σχετική ανάρτηση εν καιρώ. Πιο συγκεκριμένα πήγα για να καταγράψω τον GreekGayLolita ή αλλιώς Πάνο Μιχαήλ, να κάνει την εκπομπή του «μελοdramaREMIX» καθώς και να μιλήσω με τον ιδιοκτήτη του radiobubble, ο οποίος είναι πολύ ενεργός στο Twitter. Το radiobubble εκτός από καφέ είναι το πιο γνωστό ίσως ελληνικό (και διαγαλαξιακό όπως το λένε) ραδιόφωνο του Διαδικτύου. Κάποιος μου είπε ότι είναι κάτι σαν ένα «τουϊτεροκαφενείο». Μέχρι χθες είχα ακούσει αρκετές εκπομπές του, και τις είχα ευχαριστηθεί, αλλά δεν είχα ιδέα πόσο ωραίο ήταν το κλίμα στο στούντιο και τα γραφεία του. Το radiobubble εσχάτως μετακόμισε απ’ το Παγκράτι στην Ιπποκράτους, κι από γραφείο έγινε στούντιο και καφέ μπαρ. Το υβριδικό Μέσο radiobubble ανήκει στο δημοσιογράφο Αποστόλη Καπαρουδάκη (@o_kanalarxhs) και την οικογένειά του (@kaloutsiki και υιός). Για τη λειτουργία του βοηθούν φίλοι και γνωστοί, που επιμένουν να δοκιμάζουν διαφορετικούς τρόπους δράσης και μοιράσματος της εμπειρίας του συναθροίζεσθαι. (περισσότερα…)

Πριν από μερικές ημέρες είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια αυτοσχεδιαστική παράσταση χορού, στην οποία είχαν προσκληθεί να χορέψουν 75 έλληνες κι ελληνίδες χορογράφοι, χορευτές, εικαστικοί, σκηνογράφοι κ.λπ. Παρακολούθησα τις 2 απ’ τις 4 ημέρες. Και πραγματικά ενθουσιάστηκα. Όχι μόνο απ’ το μεγαλείο αυτής της τέχνης, και πιο συγκεκριμένα απ’ το απώγειό της που είναι κατά τη γνώμη μου ο αυτοσχεδιασμός, αλλά απ’ τους ανθρώπους που συμμετείχαν στο εγχείρημα. Ήταν όλοι συγκινητικά διαθέσιμοι στο βλέμμα μας, άλλοι πιο δυνατοί στην τεχνική, άλλοι πιο επιρεπείς στο δράμα ή στην κωμωδία, μα όλοι ζεστοί, δοτικοί, αληθινοί.

Βγαίνοντας απ’ την αίθουσα σκεφτόμουν μονότονα ότι σ’ αυτή τη χώρα υπάρχει ένα εκπληκτικό δυναμικό που μένει ανεκμετάλευτο. Αναφέρομαι κυρίως στη γενιά μου, αλλά και σε νεότερους ανθρώπους, που είναι δημιουργικοί, που διαβάζουν, παρκολουθούν ταινίες, παραστάσεις θεάτρου και χορού, συναυλίες, που ταξιδεύουν, που έχουν ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση, έχουν σπουδές και ασφυκτιούν στο πλαίσιο που λέγεται σύγχρονη Ελλάδα. Είναι κυριολεκτικά μια πολυπρόσωπη βόμβα, η οποία μένει ασφαλισμένη, ανενεργή, σε κατάσταση ατέρμονης αναμονής κι εσωστρέφειας. Νέοι άνθρωποι που γράφουν έργα, ποιήματα, μυθιστορήματα, που ζωγραφίζουν, που φτιάχνουν κόμικς, που σκηνοθετούν και παίζουν σε παραστάσεις, που χορεύουν, σκηνοθετούν ταινίες, γράφουν και παίζουν μουσική, που τραγουδούν, που έχουν ιστολόγια, myspace και Twitter λογαριασμούς. Νέοι αρχιτέκτονες, τεχνίτες, εραστές των τεχνών και των χειροτεχνιών, δεκάδες κι εκατοντάδες άνθρωποι που παράγουν έργα με πενιχρά μέσα, χωρίς να ακούγονται πουθενά. Νέοι που δρουν υγειώς στο πεδίο των επιχειρήσεων, των ελεύθερων επαγγελμάτων κ.λπ.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, κάποιους απ’ τους οποίους τους γνωρίζω, άραγε πώς ζουν, πού ζουν για την επίσημη πραγματικότητα; Αυτοί οι άνθρωποι, το άνθος της χώρας, γιατί είναι καταδικασμένο στην κατάθλιψη και τις φοβίες; Πού βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι για τα παραδοσιακά Μέσα; Για το επίσημο κράτος και τις δομές του; Για την επίσημη πολιτική σκηνή; (περισσότερα…)