Κατηγορία: Blogging

Οι ακαδημαϊκές έρευνες σήμερα χρησιμεύουν κατά κύριο λόγο στις εταιρείες, στα παραδοσιακά Μέσα, και στα κόμματα ώστε να γνωρίζουν πώς θα χειραγωγήσουν τα τάργκετ γκρουπ τους, πώς θα διεισδύσουν σε αγορές, και πώς θα αυξήσουν τα κέρδη τους. Το πανεπιστήμιο είναι, αντίθετα με όσα λέγονται, αρκετά συνδεδεμένο με την αγορά. Ουσιαστικά όσοι απαντάμε σε έρευνες, είμαστε τα μελλοντικά «θύματα» εκείνων που αναλύουν τις απαντήσεις μας προς όφελός τους. Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και ψωνίζοντας στο σούπερ μάρκετ. Οι έρευνες είναι τα εργαλεία που χρησιμοποιούν κατά το δοκούν οι διάφοροι ενδιαφερόμενοι προκειμένου να στοχεύσουν τα προϊόντα τους, να τα δοκιμάσουν κ.λπ. Οι ίδιοι λένε πώς οι έρευνες τους χρησιμεύουν ώστε να βελτιώσουν τα προϊόντα τους, να δουν τί θέλουν οι καταναλωτές, να επισημάνουν αστοχίες τους κ.λπ. Στην πραγματικότητα οι έρευνες είναι εργαλείο των δομών που τις χρηματοδοτούν και μ’ αυτή την έννοια, μόνο το πανεπιστήμιο θα μπορούσε να εγγυηθεί ότι στις έρευνες των επιστημόνων δεν εμπλέκεται η αγορά. Βεβαίως, όταν οι έρευνες είναι προσβάσιμες από όλους μπορούν να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης από αναπάντεχους ενδιαφερόμενους, απ’ τους πολίτες για παράδειγμα, γι’ αυτό και η ακαδημαϊκή κοινότητα διστάζει να ανοίξει τις εργασίες της στο ευρύ κοινό. Είμαι βέβαιος ότι τα αποτελέσματα κάποιων ερευνών είναι ΠΑΡΑ πολύ επικίνδυνα για να φτάσουν στα αυτιά και στα μάτια της λεγόμενης κοινής γνώμης, οπότε ας μένουν στα στενά όρια κοινοτήτων που αναλώνονται επί δεκαετίες στην ανάλυση των όρων, των μεθόδων κ.λπ. (περισσότερα…)

Τους τελευταίους μήνες, και με όλες αυτές τις αφορμές που έδωσαν τα μπλογκ στο δημόσιο διάλογο, αναρωτήθηκα πολλές φορές που βρίσκεται η φωνή της ψυχραιμίας στην Ελλάδα. Σε κάθε καινούργιο δείγμα της δυνητικής ισχύος των Νέων Μέσων είδαμε εκδηλώσεις φορτισμένες από συναίσθημα, αλλά σπάνια συναντήσαμε το λόγο εκείνο που μάς κάνει να σκεφτούμε το Δέον, το ανθρώπινο, το δίκαιο κ.λπ. Στη χώρα μας η κυριάρχη ιδεολογία αντιμετωπίζει τη νέα τεχνολογία με φόβο και καχυποψία, αφού προς το παρόν δε συνιστά προνομιακό χώρο διάχυσής της. Στους αντίποδες, οι ανοργάνωτοι, κι ενίοτε οργανωμένοι, τεχνόφιλοι, είναι καταδικασμένοι να λατρεύουν τις Νέες Τεχνολογίες ως νέες θεότητες, φτάνοντας στο σημείο να υπερασπίζονται ακόμα και τις νοσηρότερες πτυχές τους. Λέω καταδικασμένοι, γιατί απέναντί τους έχουν εξίσου φανατισμένους «αντιπάλους». Όταν ο τεχνοφοβικός αντιλαμβάνεται την τεχνολογία ως υπαίτια κάθε κακού, ο τεχνόφιλος δε μπορεί παρά να θεωρεί την τεχνολογία ως αιτία κάθε καλού. (περισσότερα…)

Τόσο στο βιβλίο μου για τα ιστολόγια όσο και στις διάφορες δημόσιες τοποθετήσεις που έχω κάνει σχετικά, έχω τονίσει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα σε σχέση με το Διαδίκτυο γενικότερα και με τα μπλογκ ειδικότερα, είναι η έλλειψη εκπαίδευσης. Στην χώρα μας η λέξη Διαδίκτυο δεν ακούγεται καν στο δημοτικό, ενώ στο γυμνάσιο και το λύκειο, τουλάχιστον μέχρι πέρυσι που ερευνούσα ακόμα το βιβλίο και το ντοκιμαντέρ, η ύλη που αφορούσε στο Διαδίκτυο ήταν εξαιρετικά ελλειπής και συχνά στρεβλωτική. Στο βιβλίο παραθέτω ένα απόσπασμα από εγχειρίδιο του γυμνασίου, το οποίο είναι επιεικώς απαράδεκτο, αλλά δεν είναι το μόνο. (περισσότερα…)