Κατ’ αρχάς, αισθάνομαι το λιγότερο δικαιωμένος για πολλές απ’ τις θέσεις και τις σκέψεις που διατύπωσα στο βιβλίο μου «Blog. Ειδήσεις απ’ το δικό σου δωμάτιο». Η επικαιρότητα επιβεβαίωσε κάποιες απ’ τις ανησυχίες μου, ενώ τα επείγοντα ερωτήματα που έθεσα ένα χρόνο πριν στο δοκίμιό μου επανέρχονται στο προσκήνιο εντός της δημόσιας συζήτησης αυτή τη φορά. Το ίδιο βέβαια νιώθω και για το ντοκιμαντέρ «Blog. Ένας νέος δημόσιος χώρος» που κάναμε με τη Μέντη Μέγα, το οποίο νομίζω θα ήταν καλή ιδέα να ξαναπροβάλει η ΕΤ1, αφού έχει γίνει εξαιρετικά επίκαιρο, τόσο για το θέμα όσο και για τις απόψεις των συμμετεχόντων σε αυτό. (περισσότερα…)

Δε θέλω καθόλου να φιμωθούμε. Στο προηγούμενο ποστ μου έκανα έναν απλό παραλληλισμό μεταξύ ανώνυμης αρχιτεκτονικής κι ανώνυμου ιστολογείν. Η άμεση κινητοποίησή σας με αναγκάζει να δώσω κάποιες επιπλέον εξηγήσεις, αν και νομίζω ότι αν διαβάσει κανείς προσεκτικά το κείμενο θα έχει και τις απαντήσεις στα σχόλια που ακολούθησαν της ανάρτησης. Σε κάθε περίπτωση:

1. Αναφέρομαι στα δημοσιογραφικά, πολιτικά και κοινωνικά ιστολόγια και σε καμία περίπτωση στα καλλιτεχνικά, ημερολογιακά, και λογοτεχνικά.

2. Μιλώ για τη γενίκευση ενός φαινομένου, κι όχι για τις ειδικές περιπτώσεις.

3. Μιλώ δεοντολογικά, δεν υποστηρίζω απαγόρευση της ανωνυμίας ή της ψευδωνυμίας. Υποστηρίζω την αποθάρρυνση και περιφρόνηση της ανωνυμίας και της ψευδωνυμίας στα ιστολόγια των οποίων το περιεχόμενο αφορά στην ενημέρωση, την πληροφορία, τη μετάδοση ειδήσεων και απόψεων περί πολιτικής, κοινωνίας, θεσμών, προσώπων κ.λπ.

4. Ταυτίζω την επωνυμία με την ανάληψη ευθύνης των λόγων. Λόγων με τους οποίους είτε συμφωνούμε, είτε διαφωνούμε.

5. Για την αναλογία αρχιτεκτονικής και ιστολογείν στο κείμενο μιλώ περί «ανησυχητικών ομοιοτήτων». Φυσικά υπάρχουν και πλείστες διαφορές. Ας κοιτάξουμε όμως συνολικά την ελληνική μπλογκόσφαιρα…

Και τώρα για πρώτη και τελευταία φορά επί προσωπικού: Επειδή δέχομαι ανοίκειες προσωπικές επιθέσεις, ύβρεις και συνεχείς προσβολές από πολλούς blogger, σε διάφορα blog, τείνω να πιστέψω ότι στο ελληνικό Διαδίκτυο και ειδικότερα στην Ελλάδα το ιστολογείν δε βοηθά καθόλου στη βελτίωση του δημόσιου διαλόγου. Οι κουκούλες μας έχουν αφηνιάσει. Κάποια blogger έφτασε στο σημείο να μoυ ζητήσει να εγκαταλείψω μια πρωτοβουλία «για την υπεράσπιση των ατομικών ελευθεριών και της ελευθερίας του λόγου στο Διαδίκτυο»! Πράγμα που έκανα… Όσο για ‘μένα έχω πολύ πιο δημιουργικά πράγματα να κάνω απ’ το να παρακολουθώ μνησίκακες επιθέσεις και υπονοούμενα. Θεωρώ ότι αρκετά συζήτησα το θέμα της ψευδωνυμίας και της ανωνυμίας στα ιστολόγια. Πάω για άλλα.

Χωρίς να θέλω να προσβάλω τους πολυάριθμους αρχιτέκτονες που έχουν σχεδιάσει αθηναϊκές και γενικά ελληνικές πολυκατοικίες, θεωρώ ότι μια σοβαρή αιτία της αισθητικής ομοιομορφίας αλλά και της γενικευμένης ακαλαισθησίας και δυσλειτουργίας της πόλης είναι και η λεγόμενη ανώνυμη αρχιτεκτονική. Προϊόντα της ανώνυμης αρχιτεκτονικής είναι η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών πολυκατοικιών, οι οποίες βέβαια πουθενά δε μνημονεύονται για τη λειτουργικότητα, για την υψηλή αισθητική, ή την αρμονική τους σχέση με τον άνθρωπο.

Αυτή τη στιγμή η γενικευμένη χρήση της ανωνυμίας και της ψευδωνυμίας στη μπλογκόσφαιρα, καθώς και η υπεράσπισή της, δημιουργεί συνθήκες ανάλογες μ’ εκείνες της αρχιτεκτονικής των ελληνικών πόλεων. Η ελληνική πολυκατοικία, αυτό το υπέροχο αισθητικό και λειτουργικό εξάμβλωμα, έχει κατασκευαστεί ως έργο απ’ τον «έλληνα ανώνυμο αρχιτέκτονα». Αντίστοιχα το ελληνικό ιστολόγιο, κατασκευάζεται απ’ τον «έλληνα ανώνυμο και ψευδώνυμο ιστολόγο». Οι ομοιότητες είναι ανησυχητικές. Τα ψευδώνυμα κι ανώνυμα ιστολόγια ξεφυτρώνουν με εκπληκτική ταχύτητα, με αποτέλεσμα τα έργα της «επώνυμης αρχιτεκτονικής» να μοιάζουν όλο και πιο παράταιρα, όλο και πιο «ψεύτικα», όλο και πιο αδιάφορα, όλο και πιο ενοχλητικά προς την ομοιομορφία της ψευδωνυμίας και της ανωνυμίας. (περισσότερα…)