Αναρωτιέμαι εδώ και καιρό γιατί επιμένω να γράφω σ’ αυτό εδώ το ιστολόγιο, όταν όλα τριγύρω μου συνηγορούν στο να το παρατήσω. Κάποιος κυνικός θα έλεγε ότι συνεχίζεις γιατί εδώ κυνηγάς τη δημοσιότητα με το μόνο διαθέσιμο τρόπο για έναν άσημο πολίτη, κάποιος ρομαντικός θα έλεγε ότι εδώ επιχειρείς να επικοινωνήσεις χωρίς διαμεσολαβήσεις, κάποιος πραγματιστής θα έλεγε ότι εδώ πειραματίζεσαι με μια τεχνολογική εφαρμογή που ακόμα δεν ξέρεις πού θα σε οδηγήσει. Η αλήθεια είναι ότι όλοι θα είχαν δίκιο. Ωστόσο η επιμονή μου να διατηρώ, έστω και αραιά, αυτό εδώ το θραυσματολόγιο, κάτι δηλώνει για εμένα, κάτι που μάλλον αδυνατώ να συνειδητοποιήσω σ’ ολόκληρη την έκτασή του, αφού δεν είμαι παρά ένα ακόμα ανολοκλήρωτο υποκείμενο μέσα στη γενικευμένη σύγχυση των ημερών. (περισσότερα…)

Το επικείμενο τέλος του 2007 με φέρνει αντιμέτωπο με μια διάθεση απολογισμού των διαδικτυακών «πεπραγμένων». Καθώς το βιβλίο μου κυκλοφόρησε μέσα σ’ αυτό το έτος και η εμπλοκή μου στα blog εξαιτίας της έκδοσής του υπήρξε ακόμα πιο ενεργή, κρίνω σκόπιμο να γράψω δυο τρία σχόλια για το 2007. Νομίζω ότι η χρονιά αυτή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί γενικότερα μια χρονιά των blog, αφού τα παραδοσιακά Μέσα της χώρας μας αφιέρωσαν εκτεταμένο χώρο στην περιγραφή του φαινομένου, αλλά και το ίδιο το Μέσο έλαβε διαστάσεις «επιδημίας». Βεβαίως, το περιοδικό TIME είχε σπεύσει ήδη απ’ την αρχή του 2007, να ανακηρύξει πρόσωπο της προηγούμενης χρονιάς τους απλούς χρήστες του Διαδίκτυου, αλλά παρατηρώ ότι μολονότι αργοπορημένοι, οι έλληνες χρήστες σε αρκετές στιγμές χρησιμοποιήσαμε το Μέσο με πρωτότυπο και καινοτόμο τρόπο. (περισσότερα…)