Κατηγορία: Blogging

Τί νέο κομίζει το Διαδίκτυο με τα ιστολόγια; με ρωτούν αυξανόμενα δημοσιογράφοι των Μέσων. Στο βιβλίο μου πιστεύω ότι εξηγώ εκτενώς ποιές είναι οι καινούργιες εξελίξεις αφήνοντας πάντα ανοιχτό το ενδεχόμενο να με ξεπερνά η ίδια η τεχνολογική πραγματικότητα, δεδομένου ότι όταν τελείωσα τη συγγραφή του, το YouTube π.χ. δεν ήταν ακόμα στο φόρτε του. Ωστόσο, υπάρχει κάτι που δεν έχει ακόμα ρυθμιστεί και παραμένει το «μεγάλο διακύβευμα» του Διαδικτύου, που δεν είναι άλλο, απ’ την αδιαμεσολάβητη πληροφορία. (περισσότερα…)

Χθες το βράδυ κλήθηκα στη ΝΕΤ να μιλήσω για το φαινόμενο του μπλόγκινγκ με αφορμή το ιστολόγιο της Αμαλίας Καλυβίνου, που έγινε δεύτερο θέμα στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων. Ομολογώ ότι από χθες σκέφτομαι διαρκώς αυτό που έγραφε ο Πιερ Μπουρντιέ περί της συντομίας του τηλεοπτικού λόγου και της αδυναμίας του να εκφράσει την ανθρώπινη σκέψη σε βάθος. Ο ίδιος κίνδυνος, με άλλους όρους, ισχύει και για τα ιστολόγια, αλλά καθότι δεν υπάρχει ακόμα «κανόνας», μπορούμε να ελπίζουμε ότι τα Νέα Μέσα θα γίνουν πιο δεκτικά στην φυσιολογική ροή της σκέψης και του λόγου και δεν θα υποταχθούν στη συνθηματολογία, στην ατάκα, στην εντυπωσιοθηρία του πυροτεχνήματος.

Νομίζω ότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ιστολόγιο της Αμαλίας Καλυβίνου επιβεβαιώνει περίτρανα τη δύναμη του Μέσου. Ωστόσο, η συμπαράσταση των ελλήνων μπλόγκερ καθώς και το ενδιαφέρον των παραδοσιακών Μέσων για τις καταγγελίες της καρκινοπαθούς, δε μπορεί να διαβαστεί μονοσήμαντα. Με μια πρώτη ματιά φαίνεται ότι υπάρχει μια έντονη ανάγκη απ’ την πλευρά των ιστολόγων να υπερασπιστούν την ύπαρξή τους, ακόμα κι αν όλη η στάση τους απέναντι στα πράγματα και στο Μέσο είναι εντελώς αντίθετη από εκείνη της κ. Καλυβινού. Απ’ την άλλη πλευρά, τα παραδοσιακά Μέσα, υποχρεώνονται να αναδημοσιεύσουν την προσωπική ιστορία ενός ανθρώπου, και μια ιστορία που πιθανώς υπό άλλες συνθήκες να λογοκρινόταν, γιατί μυρίζονται ότι εκεί «υπάρχει θέμα». Βέβαια, τα τελευταία κάνουν ό,τι μπορούν καθημερινά για να «θάβουν» ανάλογες ιστορίες, όταν δε αυτές δεν είναι «θεαματικές». Η ιστορία της κ. Καλυβινού είναι ενδεικτική του τί συμβαίνει σήμερα στην ελληνική κοινωνία, κι όχι μόνο. Εξαιτίας του φαινομένου των ιστολογίων βλέπουμε ανάγλυφα σήμερα όλη την παθολογία της χώρας μας: τα ΜΜΕ, την πολιτική, τους γιατρούς, τις φαρμακοβιομηχανίες, τους ανήμπορους πολίτες, αλλά και τους πολίτες που αντιδρούν, έστω σπασμωδικά.

Η ενημέρωσή μας πλαταίνει. Πόσοι και πόσο το αντέχουμε;