Εδώ και καιρό έχω προκληθεί να μιλήσω συνδυαστικά για δύο θέματα που με έχουν απασχολήσει πολύ τα τελευταία χρόνια, κι ο κύριος προβληματισμός μου για αυτά έχει αποτυπωθεί σε δύο βιβλία (Σχέδια πόλης,και Ειδήσεις απ’ το δικό σου δωμάτιο). Μιλώ για το γκραφίτι και τα μπλογκ, ή αλλιώς, ιστολόγια. Η αλήθεια είναι ότι για αμφότερα τα θέματα στήνεται καθημερινά ένα ογκώδες εμπορικό πανηγύρι που μειώνει την όποια συζήτηση για τα εν λόγω αντικείμενα, ως θέματα μιας νεανικής μόδας που προορίζονται για ευρεία κατανάλωση σε άρθρα, διαφημίσεις και εταιρικά event που διακινούνται κατά κύριο λόγο από τα εβδομαδιαία δωρεάν νεανικά εντύπα. Τόσο η κουλτούρα του δρόμου, όσο και το Διαδίκτυο, ως προνομιακά πεδία άσκησης του νεανικού ταλέντου ή της νεανικής επαναστατικότητας, έγιναν τάχιστα στόχος ενός πλήθους βιομηχανιών. Ο γκραφιτάς δε θέλει μόνο σπρέι, όπως κι ο μπλόγκερ δε θέλει μόνο ένα απλό πληκτρολόγιο. Αμφότεροι, επιθυμούν αντικείμενα που θα τους προσδώσουν επιπλέον αναγνωριστικά σημάδια τόσο μεταξύ τους, εντός της κοινότητας όπου δραστηριοποιούνται, όσο και στο πώς γίνονται αναγνωρίσιμοι απ’ τους άλλους, τους μη μυημένους . Έτσι ο γκραφιτάς φορά ρούχα από πολύ συγκεκριμένες μάρκες, κι ο μπλόγκερ χρησιμοποιεί κινητό τηλέφωνο από εξίσου πολύ συγκεκριμένες μάρκες. Κάθε ενδιαφερόμενη βιομηχανία βλέπει στις νέες τάσεις ένα πεδίο που μπορεί να εκμεταλλευτεί. Πρόκειται για τη λεγόμενη “οικειοποίηση του περιθωρίου”, ή αλλιώς το θρίαμβο της καταναλωτικής ή άλλιώς mainstream κουλτούρας. Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό “όλα ξεκινούν αγνά και στη συνέχεια εκφυλίζονται δηλαδή εμπορευματοποιούνται”. Βέβαια αυτό είναι εν μέρει μόνο αληθές. (περισσότερα…)

Στ�νσιλ στο Δημοτικό Θ�ατρο της ΡόδουΠριν μερικές ώρες επιστρέψαμε με τη Μέντη απ’ τη Ρόδο, όπου βρεθήκαμε για τρεις ημέρες. Αφορμή για το ταξίδι ήταν το διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ Ecofilms, το οποίο και τελειώνει σήμερα. Στο διαγωνιστικό τμήμα των ταινιών μικρού μήκους πήρε μέρος το ντοκιμαντέρ μας Spray. Η εμπειρία απ’ το φεστιβάλ ήταν πολύ θετική, όπως ήταν και η φιλοξενία απ’ τους διοργανωτές του φεστιβάλ. Όμως το πραγματικό ενδιαφέρον της ταξιδιού ήταν οι δεκάδες ταινίες που είδαμε απ’ τις οποίες ξεχώρισαν κατά τη γνώμη μου (απ’ όσα κατάφερα να δω, καθότι στο πρόγραμμα του φεστιβάλ ήταν 130 ταινίες) το Encounters at the end of the world (Συναντήσεις στο τέλος του κόσμου) του Βέρνερ Χέρτζογκ που πήρε το πρώτο βραβείο, καθώς και το επίσης βραβευθέν War/Dance (Πόλεμος/Χορός) των Sean Fine και Andrea Nix Fine. Μπορεί να μην κάναμε ούτε ένα μπάνιο στη θάλασσα της Ρόδου, αλλά σε τρεις ημέρες κάναμε ένα κανονικό γύρο του κόσμου μέσα από τις εικόνες δεκάδων δημιουργών, μερικούς απ’ τους οποίους είχαμε μάλιστα την ευκαιρία να συναντήσουμε κι από κοντά.

*Το στένσιλ της φωτογραφίας κοσμεί το Δημοτικό Θέατρο της Ρόδου καθώς και τον παρακείμενο θερινό κινηματογράφο που γίνονταν οι προβολές του φεστιβάλ.

Την Κυριακή, 6 Οκτωβρίου, μετά τις 18.00, θα γίνει η πρώτη δημόσια προβολή του ποιητικού ντοκιμαντέρ που σκηνοθέτησα μαζί με τη Μέντη Μέγα, στο Μουσείο Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης στα πλαίσια του φεστιβάλ AZA. Το Spray είναι μια περιπλάνηση στην Αθήνα. Μια ποιητική ανάγνωση της πόλης μέσα απ’ τα στένσιλ και τα γκραφίτι που σκορπούν στους τοίχους της πόλης κάποιοι ανώνυμοι πολίτες.